Indonesie 2011

Mooi al ingecheckt

Published on 2011-04-20 15:19:59 by dross

Toch mooi dat internet. We hebben ons net al ingecheckt en kwamen er achter dat er eigenlijk al geen plaatsen te kiezen meer waren. Weinig raamplaats dus voor Maudy, maar ja misschien van Singapore naar Solo! Nog twee nachtjes slapen en dan………

Eerste verslag vanaf Singapore

Published on 2011-04-22 23:18:35 by dross

Eindelijk zijn we onderweg. Na uitgezwaaid te zijn door Tim en Cynthia en Annemarie (de buurvrouw) gingen we op weg. Terwijl de weg lekker rustig was en we lekker door konden rijden, bleek Schiphol een beetje overbevolkt te zijn. Er gaan dus toch ook vandaag een hoop Nederlanders (en ook veel buitenlanders) naar andere oorden. Gelukkig dat we met een lijnvlucht zijn, want bij de balie van Singapore Airlines was het lekker rustig. En hoewel ik ons wel al had ingecheckt via internet, had ik wel vergeten ons ook in te checken bij de vervolgvlucht, dus dat moest ook nog even gebeuren. Daarna door de douane, waar een enorme rij mensen stond. Gelukkig hadden we geen boetes meer open staan, dus we mochten het land uit, , maar we hebben tochJIk moest mezelf geweld aan doen  maar eerst koffie gedronken bij de Starbucks. Daar ontvingen we een SMSje van Maurice, waarin stond dat onze vriend Bertus van Seben vannacht was overleden. Net gisteren hoorden we dat hij nog zieker was dan we al wisten, maar dat het zo snel kon gaan hadden we niet bedacht. We vinden het wel jammer dat we geen afscheid van hem kunnen nemen, maar in gedachten zijn we er toch wel bij. Maar goed, toen nog maar een paar oortjes voor Maudy aangeschaft (je hebt per slot van rekening niets aan een MP3 speler als je er geen oortjes bij hebt) en vervolgens zijn we naar de Gate gegaan, waar we al vrij snel door de scanner konden. Ik heb wel het idee dat de scanners het vaker niet dan wel doen, want bijna iedereen werd daarna nog gefouilleerd omdat de scan niet goed was gegaan. Helaas had de vlucht vertraging omdat een van de toiletten aan boord kapot was en die eerst gerepareerd moest worden. Uiteindelijk, ruim een half uur later dan gepland, gingen we toch de lucht in. Het vliegtuig kampte toch met wat meer problemen, want even later werd omgeroepen dat het entertainment gebeuren eerst gereset moest worden en dat dit pas een half uur later beschikbaar zou zijn. Nadat we al vol gestopt waren met pinda’s en drinken kregen we om twee uur (Nederlandse tijd) onze lunch/avondmaaltijd. We kozen allebei voor de bami met Sar Sieuw en vonden deze best te eten. Omdat het behoorlijk koud in het vliegtuig is, zijn we maar lekker onder de verstrekte dekens gekropen en hopen zo wat te kunnen slapen. Terwijl ik dit zit te schrijven, wordt net aangekondigd dat we ons moeten insnoeren in de veiligheidsriemen omdat erge turbulentie wordt verwacht. En ja hoor, als een dronken vent probeer ik deze zin nog af te typen en dan stop ik ermee tot in Singapore. Hopelijk lukt het daar dit al te uploaden. Toch nog even verder schrijven, met nog 4 uur en zeven minuten te gaan, om 3552 km af te leggen (van de 10.800 km). We vliegen op zo’n 11 km hoogte boven het midden van India. Ik had al een paar keer mijn benen gestrekt en deed dat net nog een keer. Het was me al opgevallen dat de moeder van het gezin nogal chaotisch was, maar toen ik voor hun voeten keek (ze zitten op de voorste rij, direct voor ons, tegen de achterkant van de toiletunit), zag ik pas wat een enorme puinhoop van dekens, kleren, schoenen en andere zaken ze daar hadden gemaakt. Het leek wel een klein kamp En dat terwijl ik hun dochter ergens rond de 10 jaar inschat en het m.i. dus niet nodig is om haar te entertainen. Nee, het lijkt wel of het territorium op deze manier is afgebakend. Het is echt jammer dat ik niet onopvallend een foto kan maken. Jullie hadden dit moeten zien! Ook net de film de Little Fockers bekeken. Net leuk voor een tocht als deze. Melig, en wat alle recensies ook zeggen:: een flauw aftreksel van de vorige films uit deze reeks. Ik denk dat ik het volgende uur maar eens ga besteden aan het verzetten van de tijd op mijn horloge. Daar ben ik altijd lang zoet mee omdat ik de toetsen combinatie nooit goed weet. Daarna verwacht ik het ontbijt (Nasi Goreng) en dan zijn we bijna bij de eerste stop (Singapore) om 4 uur te wachten op onze volgende vlucht. En zo druk als het was op Schiphol, zo lekker rustig is het hier op Singapore Airport

 

 

2 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-04-23 19:28:48: Hallo Daan en Maudy! Onderweg en ‘genoten’ van een beker Starbucks haha….valt tegen zeker? Weet nog goed dat ie op H.C. werd geopend en er stonden rijen dik voor de ingang en nu? Een enkele klant, maat wat wil je, een beker cappuccino kost 3,60 en daar heb je bijna een pak koffie voor zei 1 van mijn treinvriendinnen laatst! Beetje hobbelen dus en een chaotisch gezinnetje vóór je, die heb je er altijd bij, of die constant tegen jouw leuning aanzitten te bonken of de stoel plost achterover gooien. gebeurde eens bij Ton en die heeft echt jaren last en ook pijn gehad aan die knie..bedankt mevrouw dat u niet even aan de andere passagiers dacht Maar goed, ik ben er weer een beetje bij, leuk om te lezen en ik volg jullie op de voet. Hier was het een heerlijke dag met volop zon en een briesje. Heb mij goed ingesmeerd, wat bakken en potjes gevuld met petunia’s en vlijtige liesjes, wassen laten draaien, morgen opvouwen en wat strijken en zo é kijken wat er op de tv is. Glaasje rosé erbij en later een toastje met zalm, het is immers bijna Pasen en daar horen lekkere en zoete dingen bij toch? Lieve mensen, ik stop, tot de volgende keer, wees voorzichtig en geniet er maar lekker van! Groetjes, Sylvia en Ton.

# 2 by James on 2011-04-24 20:52:15: De planning voor deze reis laat een mooi vooruitzicht zien. Met een ‘lichte’ jalozie lees ik over deze reis. Ik wens jullie een bijzonder aangename reis en verblijf. Het verslag zal ik zoveel mogelijk volgen. Smakelijk eten bij het driegangen ontbijt. Veel plezier!!!!!!!!!!!!

WiFi-loos

Published on 2011-04-25 13:21:18 by Tim

Hier een berichtje vanuit het zonovergoten Nijkerk! Maudy en Daan zijn veilig aangekomen in Boyolali, alleen hebben ze daarheen internet.. Hun eerste verslag vanuit Indonesië zal daarom snel volgen zodra ze wat internet hebben gevonden.. Tot dan, nog heel even geduld hebben.

Dag 2, eerste dag Boyolali

Published on 2011-04-25 14:36:17 by dross

Hotel Pondok Indah, inderdaad het hotel waar Karin vorig jaar met spoed wat kwijt moest en waarvan we op de film net het uithangbord niet van konden lezen..(Oost 110.59900 graden, Zuid 7.53340 graden). Eerst even een stapje terug naar Singapore. Daar kwamen we vanmorgen rond 5.45 uur aan en moesten vervolgens onze tijd doorbrengen tot 10:40 uur. Hoewel we voor Singapore Airlines tickets hadden, bleek dit een gecombineerde vlucht te zijn, uitgevoerd door Silkair met nummer MI116, en van Singapore Airlines de SQ5216 en ook nog de Garuda, met nummer GA… Drie vluchtnummers, toch hetzelfde vliegtuig! Je kreeg toch een beetje een nepgevoel, omdat het ook nog een erg klein toestel was ook, dat niet eens vol was. Gelukkig waren het hoofdzakelijk Locals die met deze vlucht gingen, zodat we na het betalen van het visum in de ene rij, vervolgens het inboeken van ons en het inplakken van het visum in de paspoorten, wij vervolgens langs hun rij naar buiten mochten lopen. En na het pakken van de koffers die ergens naast de band waren gegooid (ik dacht eerst dat we er een kwijtwaren, maar gelukkig niet dus….) en we echt de aankomsthal uitliepen, liepen we recht in de armen van Tofik, onze chauffeur van vorig jaar, die ons met zijn breedste smile al stond op te wachten. En meteen na een heel innig plezier van het wederzien, nog een verassing, want even verderop stond ook Slamat, onze andere chauffeur van vorig jaar, die nu op een aantal Fransen stond te wachten. Na kort bijgepraat te hebben zijn we toch maar snel ingestapt en naar BOyolali gereden. Onderweg natuurlijk veel bijgepraat en natuurlijk de grote vraag van Tofik, waarom we drie hele dagen in Boyolali gingen doorbrengen. Nadat we hem toch nog wat meer van de roots enerzijds en de nieuwsgierigheid van het leven in een niet toeristische stad bekijken anderzijds hadden verteld, viel het Rupiahtje en kon hij dat zeker waarderen. Hij waarschuwde ons natuurlijk wel voor het feit dat het hotel natuurlijk niet was wat we gewend waren. En dat klopte dus ook: Buiten het verval door achterstallig onderhoud kan je ook goed zien dat het er niet druk is. Voor gasten wordt wel constant met matrassen gesleept, maar een simpel ding als een boven laken lag niet op de bedden. N a wat vertaalwerk door Tofik scoorde we in ieder geval de bovenlakens en een rol WC-papier. Daarmee waren we toch wel bijna heel gelukkig. Nadat we op de veranda wat over de komende dagen hadden gebabbeld, afgewisseld door vertellen hoe het met de kinderen van ons, maar ook die van Tofik ging, zijn we toch maar in de bus gekropen om vervolgens te zoeken naar een plaats om wat te eten. Bij de woorden sateh en Soto reageerde Tofic, die duidelijk honger had meteen met naar de kant van de straat te wijzen naar restaurantjes waar niemand zat te eten. Ik heb hem toen maar met mijn tijdschriften wijsheid verteld, dat je het best kon eten op plaatsen waar flink wat plaatselijke bevolking zat te eten. Zo gezegd, zo gedaan en zo hebben we lekker Soto en wat andere dingen gegeten . Zelf zaten we behoorlijk vol en ook Tofik had lekker gegeten, en vervolgens moest ik 28.000 rupiah, met tip 30.000 rupiah afrekenen en haqd ik dus ongeveer € 2.70 neergeteld, voor 3 Soto, 2 flesjes fris en een blikje Cola Zero en toch zeker een stuk of 7 andere hapjes (fricandel pan, een vette sateh en een viertal van een soort gekruid mail koekje) Daarna nog op de veranda van het hotel een kop thee gedronken en vervolgens is rond half zes Maudy naar bed gegaan en nu, een uurtje na mijn slaappillen ga ik er ook in. Terwijl ik dit verslag aan het schrijven ben doen een stuk of vijf imans hun best elkaar te overtreffen in het roepen/zingen van de gebeden. Op een gegeven moment is er nog een over, die een stuk langer doorgaat dan zijn collega’s en dan komt de melodie waar hij (overigens zeer vals) zijn gebeden zingt klinkt erg bekend: Het blijkt de grondmelodie van het Wilhelmus te zijn, waar het stuk van “En de koning van Hispanje” het best over komt. Je vraagt je dan toch af waar de beste man zijn voorouders vandaan kwamen… Al met al eigenlijk een beetje wezenloos gevoel om hier weer te zijn, maar het voelt in ieder geval heel goed. Ik hoop dit morgen ergens te kunnen uploaden, maar ik weet nog niet waar, dus het kan zijn dat jullie drie dagen in een keer krijgen, maar daar wordt het verhaal zeker niet minder om.

Dag 3, tweede dag Boyolali

Published on 2011-04-25 14:38:34 by dross

Gisteren vroeg naar bed. Maudy lag er rond 5 uur ’s middags al in en lag ongeveer in coma. Ongeveer anderhalf uur later had ik het verslag van dag 2 af en ging ook naar bed. Helaas kon ik de slaap niet vatten en heb zeker tot middernacht liggen dommelen. Er was net buiten onze kamer een TL-licht dat de kamer erg licht hield (zelfs lichter dan overdag) en daarnaast onweerde en regende het behoorlijk. Op een gegeven moment was ik toch wel wat dieper in slaap en werd ik wreed gewekt: Tokeh!, Tokeh! En zo ging het luid een aantal keren door. Helass heb ik het aantal keren niet geteld, dus ik weet niet of het er zeven waren, het waren er in ieder geval behoorlijk veel. En het leek alsof het beest naast mijn oor zat, maar ik kon hem in de toch redelijk verlichte kamer niet ontdekken. Uiteindelijk hebben we tot een uur of zeven geslapen en na een douche hebben we ons aangekleed en zijn buiten op de veranda, gaan ontbijten: Nasi, Bami en wat andere hapjes zoals Fricandel Pan en gebakken Tahoe. Na het ontbijt zijn we met de bus op pad gegaan. Eerst hebben we 2 keer een ronde door het dorp moeten maken omdat we niet linksaf de hoofdweg op mochten en gelukkig na de tweede ronde op een ander punt wel en toen zijn we richting Merapi gegaan. Je kan wel zien dat dit wat meer achterland is, want de wegen zijn vaak erg aan groot onderhoud toe en zo te zien gaat dat nog lang niet gebeuren. De bevolking in deze streek leeft grotendeels van het land en wat daar telkens op kleine perceeltjes verbouwd wordt. Vooral ’s ochtends was bijna iedereen aan het werk, maar ’s middags alleen de ouderen en aan de mensen kan je zien dat het een hard leven is. Gezien het feit dat het hier totaal geen toeristisch gebied is, kon ik het ook niet over mijn hart verkrijgen om de gezichten van deze mensen te fotograferen. Ik heb wel wat foto’s genomen in het voorbijgaan, maar moet nog bekijken hoeveel daarvan gelukt zijn. Wat je in ieder geval veel ziet is dat veelo ouderen erge grote bossen gras en andersoortige halmen droegen. De omgeving van Boyolali staat bekend om zijn koeien, die echt zwart-bond zijn en ook qua bouw erg Nederlands aandoen. Ze zijn alleen veel minder doorvoed dan het Nederlandse vee! Onderweg hebben we ook meteen een nieuwe simkaart voor de telefoon gekocht, wat het bellen onderling gelukkig een stuk goedkoper maakt dan de 1.50 per minuut die T-mobil vraagt. Daarna meteen even met Hans gebeld om te melden dat we goed waren aangekomen en ons nummer meteen door te geven. En toen weer op pad.. Eerst zijn we daarna naar een soort uitkijkpost gereden dat uitkeek over een dal. Er waren op de berg grote letters a la Hollywood aangebracht, maar het heette hier New Selo. Er was een mooi uitkijkpunt gecreëerd, maar helaas was het niet erg helder, dus we konden niet erg ver weg kijken, laat staan fotograferen. Maar toch, we hebben daar koffie gedronken en de dames (moeder en 2 dochtertjes) van het stalletje waren Tempeh aan het bakken, die door een soort gekruid deeg was gehaald. Hoewel we in Holland niet erg van Tempeh houden, omdat deze meestal zo hard is, was deze heerlijk zacht en smaakte heel lekker. In het deeg zaten o.a wat verse kruiden en een lente-uitje. Nadat we het voor gezien hielden zijn we doorgereden naar een uitkijkpunt/museum/bioscoop met drinkgelegenheid om van daaraf eerst naar de Merapi te kijken, die zich echter erg in de mist verscholen hield daarna hebben we in de bioscoop een film gezien, eesrt over voor de laatste uitbarsting, gevolgd door beelden van de uitbarsting en de evacuatie van de mensen die rond de vulkaan leefden. Het was indrukwekkend en dan te bedenken dat je op een berg recht tegenover de vulkaan staat. Gelukkig is hij momenteel erg rustig. Na wat gedronken te hebben ging ik nog even naar de WC en dacht mezelf opgesloten te hebben, Dit omdat ik de deur niet open kon krijgen. Ik kon geen grip krijgen om hem naar me toe te trekken en , waarschijnlijk toch wegens jetlag, dacht ik vervolgens dat de deur naar buiten toe open ging en dat lukte dus helemaal niet. Gelukkig kon ik door een raampje naar buiten kijken en werd ik na wat roepen bevrijd. Bellen naar Tofik wilde in ieder geval niet lukken, want hoewel de telefoon aangaf dat ik genoeg bereik had, kreeg ik toch geen verbinding. Daarna zijn we de hele weg terug gereden, kwamen nog vast te staan op een groentemarkt langs de weg en uiteindelijk kwamen we rond vier uur weer bij het hotel aan We waren net op de kamer en toen werd er geklopt en kregen we koffie en thee, met lekkere net gebakken banaan erbij. ‘s Avonds hebben we langs de straat lekker een sateh ajam gegeten en daarna lekker naar bed.

2 comments:

# 1 by Alexander&Joyce on 2011-04-25 16:52:42: Wat een avonturen hebben jullie al beleefd in de eerste 3 dagen! Hoe zat het eigenlijk nu met die wc-deur? Hebben jullie airco of arco in het hotel? We vinden het erg leuk jullie avonturen te lezen! Ga zo door! We zien het helemaal voor ons. In afwachting op jullie volgend verslag. Groetjes Alexander & Joyce

# 2 by Peter en Ruth on 2011-04-25 17:10:03: Wij zijn blij dat jullie goed zijn aangekomen. Veel plezier in dit fantastische land. Wij volgen jullie met veel interesse en hopen nog veel leuke ervaringen te mogen vernemen. Peter en Ruth

Dag 4, derde dag Boyolali

Published on 2011-04-26 09:53:50 by dross

Onze derde dag in Boyolali, morgen vertrekken we alweer naar Samarang. Gisteren probeerde Tofik ons te verleiden om naar Solo te gaan. Maar ik vond dat we niet voor niets hierheen waren gekomen: We wilden de stad beter bekijken, de sfeer proeven. De eerste afspraak was dus om ’s morgens naar de Pasar te gaan en daarna naar Solo. Ik gaf wel aan dat dit dus niet perse zo moest zijn, dat we wel zouden zien. Na een ontbijt van o.a. Nasi en een soort niet hete boontjes (wel lekker) zijn we dus naar de Pasar gegaan. We hebben onze ogen uitgekeken. Het fijne was, dat de mensen daar normaal geen toeristen zien, dus ook geen neiging hebben je aan te klampen en iets te verkopen. We konden dus in alle vrijheid de vele kruiden, groenten, dode kippen en kleren en zo bekijken. Wij werden natuurlijk ook bekeken, want zo’n lange “Belanda” zien ze natuurlijk niet elke dag voorbij komen. Ik heb nog een batik overhemd aan geprobeerd, maar helaas was xl echt de grootste maat en had ik toch weel xxl nodig (minstens). Geen overhemd dus. Later is Maudy wel geslaagd om een Sarong Kabaya te kopen. Midden op de Pasar, in het Behassar aangemoedigd door vele Indische vrouwen die hier echt de lol wel van inzagen. Gelukkig was Tofik bij ons, anders hadden we het wel opgegeven.. Na de Pasar zouden we eigenlijk naar Solo gaan, maar omdat de batterijen van de camera bijna op waren besloten we eerst terug te gaan naar het hotel om deze te halen. Maar omdat we toch aanreden via de Jl. Merbabu, wilde Maudy daar eerst stoppen om een enorme boom te fotograferen, die daar op een veel breder stuk van de straat stnd, omdat ze hoopte dat deze de familie bekend zou voorkomen. Terwijl zij en Tofik bij de boom stonden raakte ze in gesprek met een aardige meneer, die eigenlijk zijn hele leven al in de Jl. Merbabu woonde en naar later bleek, ook daar een winkel/kopie-shop had. Hij vertelde dat de boom pas een jaar of veertig oud was, maar hij wist wel vlakbij een veel oudere boom te vinden. We besloten met hem mee te lopen en Tofik kon toen van de gelegenheid gebruik maken om een buts uit een van zijn velgen te laten halen, wat wel prettig was, want we bleken al een paar dagen zonder reservewiel te rijden. Wij hebben genoten van het buurtje dat wij vervolgens te zien kregen, dat achter de Jl. Merbabu lag. Klein, vredig, sommige huizen schoon, goed geverfd, andere oud en vervallen. Maar iedereen even vriendelijk, dus erg aangenaam.. Hierna zijn we weer naar de voorouderlijke grond geweest, waarop het huis met Daniel, die de leeuw omarmd ervoor. Een oude vrouw zat daar op haar hurken het gras tussen de keien weg te halen. Ze liet ons op het terrein en we konden weer rondkijken. Het huis is weer verder verwaarloost en als dit zo nog 2 jaar doorgaat is het helemaal niet om aan te zien. Door het raam heen hebben we wel een paar grote portret-foto’s gefotografeerd welke we zullen uploaden. Ze zijn alleen niet erg duidelijk helaas, door de weerspiegeling van het glas en de vuilheid die er op zat. Daarna terug naar het hotel en een uurtje of twee gerust en toen weer op pad naar de brug en de rivier die de Jl. Tampir kruist. Daar was van alles aan de hand, want blijkbaar heeft de uitbarsting van de Merapie vorig jaar zoveel as-zand neer gegooid, dat ze nu de rivier , met de hand aan het uitgraven waren. En dat wordt behoorlijk omslachtig gedaan: Eerst wordt er een berg uitgeschept (vaak op een plak, een diepe put), vervolgens worden zand en stenen gescheiden en lopend door een oude vrouw, in een mand op haar rug, vanaf de rivier, tegen de wal op, over de brug en vervolgens daar een 20 meter verder op hopen gegooid. De foto’s zullen dit laten zien! Wat toch opvalt is dat het vaak de ouderen en name de vrouwen zijn die allerlei zware lasten dragen. De jonkies rijden liever op hun scooter/motor rond en als ze al werken, dan meestal het lichtere werk!. Na dit een tijdje bekeken te hebben zijn we richting Tampir gereden over een heel slechte weg en hebben genoten van alle mensen die bezig waren met hun dagelijkse beslommeringen. Je ziet hoe enorm men hier bij en met de natuur leeft. We hoorde van Tofik, dat een groot deel van dit gebied geëvacueerd is geweest en overal zie het zwarte, door de Merapi uitgespuugde zand liggen. Dan zie je pas wat daar allemaal is neer gekomen!. Maar op vele plaatsen is het bijeen geveegd en wordt het weer als bouwmateriaal gebruikt. Helaas reden we op een gegeven moment tegen een afsluiting aan en het bleek ook dat in dat dorp de weg eindigde, dus zijn we gedraaid en weer teruggereden. Op een gegeven moment stonden we geparkeerd naast een heel groot open veld, waarop kinderen aan het vliegeren waren. Terwijl ik een foto maakte van een standbeeld van een man, die melk in een melkkan (een grote) droeg, vertelde Tofik, dat het veld was gebruikt om mensen onder te brengen in tenten gedurende de evacuatie. Helemaal links achterop het veld stond nog een tent van mensen, die niet hadden om naar terug te gaan. Toen we terug kwamen in Boyolali zelf zijn we eerst ergens wat gaan drinken en daarna zijn we terug naar het hotel gegaan. We spraken af, dat we rond zeven uur weer zouden weggaan om te eten. Dat hebben we gedaan. En een portie sateh kambing, een portie grote garnalen met een saus en een soort Tjap Tjoi,alles aangevuld met witte rijst, drie drankjes later, rekende we inclusief fooi een totaal bedrag van 80.000 rupiah af (ongeveer 7 euro!). Daarna vonden we een internet cafe en nadat we langs het hotel waren gereden om Maudy af te zetten en de laptop te halen, lukte het na eerst wat problemen om de verslagen van de eerste twee dagen Boyolali te uploaden en ook nog 18 foto’s. Omdat internet daar erg traag was heb ik het daar maar bij gelaten. Nu, eindigt helaas onze laatste dag Boyolali. Nog even slapen, morgenochtend ontbijten en dan op naar Semarang. We hebben zeker geen spijt van deze eerste drie dagen!!

Dag 5 van Boyolali naar Semarang

Published on 2011-04-26 15:57:38 by dross

Vanmorgen zijn we , na het ontbijt, vertrokken vanuit Boyolali richting Semaring. Niet voordat we de verschrikkelijke rekening van 67.000 rupia ( ongeveer 5 euro) hadden betaald voor alle drankjes die we hebben genuttigd in het hotel de laatste 3 dagen. Zeker in het begin was er meer tegemoetkomend verkeer dan meegaand verkeer. Net als bij ons was ‘s morgens iedereen op weg naar de grote stad ( in dit geval Solo). Na enige tijd zijn we bij een koffie plantage gestopt voor een kop koffie en vervolgens hebben we de plantage zelf bekeken. Met een tot lokomotief uitziende dieselkar, reden we stapvoets door de plantage, berg op, over een uit grof puin gemaakte weg. Het schommelde enorm, maar dat was ook weer de charme van het geheel. We hadden onderweg richting Merapi al een keertje een koffie struik gezien, maar nu zagen we een hele berg vol met struiken. Hoewel sommige bessen al rijp waren, moet het toch nog een maand of twee duren voordat de koffie rijp genoeg is om te plukken. Naast koffie stonden er op een gedeelte van het terrein ook nog rubberbomen en cacao struiken. Deze plantage had zelf geen faciliteit om de koffie te verwerken, dus helaas konden we dat stuk van het proces niet bekijken. Toch was het heel leuk om over een berghelling te rijden, dwars door de oorsprong van het product waarmee onze Douwe Egberts groot is geworden! Als het meezit, gaan we woensdag of donderdag nog kijken op de plaats waar de koffie wel wordt verder verwerkt tot de groene koffie zoals wij die kennen. Hierna vervolgde we onze tocht naar Semarang en werd de weg steeds drukker. In Semarang bracht Tofik ons naar Hotel Santiga Premiere, waar we inchekte. We zitten in een kamer op de 7e verdieping en omdat het hotel toch al op een soort terp gebouwd is, hebben we een redelijk groots uitzicht over een deel van deze drukke stad. Ik probeerde eerst ’s middags de computer uit, omdat ik specifiek om een kamer had gevraagd met goede wifi, maar dat bleek niet te werken. Ik dus een beetje boos naar beneden en wat bleek, de internet voorziening was hier netjes geregeld met een vaste verbinding, waar de benodigde kabel al netjes bij het bureautje op aansluiting lag te wachten. Vandaar dat het ook mogelijk was om alle tot gisteren gemaakte foto’s te uploaden. Ik heb zelf even gekeken of een diashow met Piclens goed werkte, maar dat viel me toch tegen, hoewel het hier zeker geen beroerde verbinding is! Nadat we ons hadden geïnstalleerd, zijn we eerst in stad Sota gaan eten en zijn vervolgens naar het gebouw van de voormalige Nederlandsch-Indische Spoorwegmaatschappij gereden. Een deel van het gebouw zag er prachtig uit en nadat we entree hadden betaald werden we rondgeleid door een gids. Helaas bleek het prachtig gerestaureerde gedeelte nog tot augustus voor publiek gesloten, dus we kregen een rondleiding door een bouwvallig gedeelte, helemaal leeggeroofd en met een krakkemikkig verhaal over hoe de huidige regering wel grote plannen heeft, maar voor dat het zover is, al gedeelten van de grond onderhands verkocht is en je maar moet zien wat er van terecht gaat komen! Aan het eind konden we eventueel nog in een donker gedeelte gaan griezelen(na extra betaling), hetgeen de plaatselijke jeugd graag schijnt te doen, maar daar hebben we maar van afgezien. Ergens onderweg waren we Tofik al kwijtgeraakt, dus gingen we met de gids om het gebouw heen naar een oude stoomlocomotief die daar op een paar meter rails geparkeerd stond. Even foto’s gemaakt, afscheid genomen van de gids (met tip natuurlijk) en toen bij de bus wachten op Tofik. Ik belde hem en vertelde dat wij al bij de bus stonden, maar blijkbaar was dat niet helemaal goed over gekomen, want hij zat vrolijk te kletsen met de bewaker van het complex. Hij was dus erg verrast, toen ik hem kwam ophalen vanaf de andere kant, want hij was overtuigd, dat wij nog binnen waren. Toen terug naar het hotel en Tofik het verschil tussen 4 en geen sterren laten zien. Maar uiteindelijk hebben we geconcludeerd dat het allemaal op slapen neerkomt (en een fatsoenlijke badkamer), dus dat je je moet afvragen of het prijsverschil het waard is. Vervolgens hebben we met Tofik afgesproken dat we ons vanavond zouden laten masseren. De  bedoeling was door zijn nicht, maar ’s avonds kwam hij met haar moeder Tofik’s schoonzus). Eerst was Maudy aan de beurt. Tofik en ik zijn toen maar even loempia’s gaan halen. Nadat we terug kwamen hield Tofik bij de auto zijn broer gezelschap en ik ben weer naar boven gegaan, waar Maudy vakkundig gekneed werd. Tofik’s schoonzus wilde daarna weggaan, maar een telefoontje aan Tofik leerde haar, dat ik ook nog gekneed diende te worden. Ik moet zeggen, dat  ik het gevoel had, dat ondanks een anderhalf uur kneden aan Maudy, ze nog niet aan kracht had in geboet! Als ze een spierknoop vond, dan ging die er ook uit ook. Ze bleef dan telkens naar dat punt terug komen. Ook bij mij was ze zo’n anderhalf uur bezig en uiteindelijk kon ik daar 250.000 rupiah, zo’n 22 a 23 euro voor neertellen. Koopje dus! Nu hebben we dus ook geen zin om nog wat te gaan doen, dus nadat ik dit op het web gezet heb, zien we morgen dan wel weer. In ieder geval moet ik van Tofik aan iedereen van het gezelschap Tempo Doeloe 2010, de heel hartelijke groeten doen en natuurlijk hoopt hij iedereen weer terug te zien!

Dag 6: Semarang?

Published on 2011-04-27 15:26:18 by dross

Vooraf: Het lukte me niet alle foto’s goed op hun plaats te krijgen, waarvoor excuses. Vanmorgen wisten we opeens weer het verschil tussen de hoeveelheid sterren van een hotel: Hadden we bij Pondok Indah slechts 2 gerechten en een paar hapjes ernaast, vanmorgen hadden we dus weer zoveel verschillende dingen, dat de keuze weer heel moeilijk was.

Naast de 6 gerechten, kon je vers gebakken omeletten of spiegeleieren krijgen. Je kon natuurlijk croissants en allerlei Europese dingen krijgen, of een soort van verse nasi, die voor je ogen werd klaargemaakt. Was er maar een vruchtensap in Boyo, hier toch zeker een stuk of zeven verschillende. Maar goed, je kan het toch niet allemaal eten, dus we hebben maar rustig aan gedaan. Na het ontbijt zochten we Tofik op en hebben vervolgens eerst een lading wasgoed weggebracht, die we morgen kunnen ophalen.     Waarom dan het vraagteken achter Semarang? We wilden namelijk de koffiefabriek zien, maar om dat op vrijdag te doen is geen goed idee. Dit omdat op vrijdag alles rond 11:00 uur sluit zodat de mensen naar het vrijdaggebed in de moskee kunnen gaan. Dus achteraf gezien hadden we net zo goed een dag in Boyolali kunnen blijven Onderweg zijn we gestopt om een lokale lekkernij uit te proberen: Sarabi Sernanang in het plaatsje Anbaraba. Dit zijn een soort poffertjes, die op een houtskool vuurtje in een klein pannetje worden gebakken. Ze doen eerst wit beslag in het pannetje en daarbij groen of bruin beslag. De onderkant wordt dus iets gaarder dan de bovenkant, maar doordat het dekseltje op de pan gaat wordt het geheel toch gaar. Zo bakken ze constant poffertje voor poffertje. Het gerecht is echter meer: De poffertje worden namelijk in een kom gedaan en dan overgoten met warme kokosmelk. En zo eet je dat met een lepel op. Bij mij werd er ook nog een klodder groene, gefermenteerde rijst bij gedaan, dat als zacht zuur heerlijk uitkwam bij de kokosmelk. Ik vond het heel lekker. Het was overigens wel machtig.
We kwamen dus bij de koffiefabriek aan, die overigens bij de plantage hoort waar we gisteren zijn geweest. Helaas was er geen productie omdat er nog geen oogst is. Dit zal juni, juli en augustus zijn. Maar toch hebben we een toer gehad en is het hele proces ons uitgelegd

Vanaf de vrachtauto’s die de geplukte bessen in een eerste bad gooien, waar ze gewassen worden. Vervolgens in silo’s waar ze ook weer in waterbaden komen, waar de drijvende bessen als afkeur worden bestempeld en worden weggeschept. Vervolgens worden ze in een soort schrapmachines gespoten via een buis, die door rond te draaien het vruchtvlees van de bessen af schrapt. Daarna worden ze weer gespoeld en worden de bessen naar de droogkamer gepompt, waar ze op platen, waarin heel veel gaatjes zitten komen te liggen en waar vanaf de onderkant hete lucht door de bonen wordt geblazen, zodat zo’n 38 uur later de bonen gedroogd zijn. In die 38 uur worden ze dan een aantal keren door de mensen omgeschept (lekker werkje bij ruim 70 graden boven de bonen). Het is ook mogelijk, dat ze naar de elektrische droogovens worden gepompt, die elk, zo’n 4.5 ton tegelijk kunnen drogen, hetgeen dan maar 18 uur duurt. Daar gaat de koffie nog in kleine porties door een schrapmachine waar ook weer een hele goede afzuiging inziet, zodat eventuele achtergebleven velletjes verwijderd worden. Vanuit die trommels wordt de dan droge rouwe koffie in jute zakken (balen) gestort. Er wordt daar in 3 kwaliteiten geproduceerd: Export kwaliteit, landelijke kwaliteit en lokale kwaliteit voor de buurt. Daarnaast heeft deze fabriek nog een hele kleine branderij, waar ze voor de lokale bevolking (de beter gesitueerden) en een aantal vaste klanten branden. Nadat we dit allemaal gezien hebben zijn we eerst koffie gaan drinken in het bijbehorende restaurant en namen een portie pisang goreng als middagmaal erbij.             Na het bezoek aan de koffie fabriek, zijn we weer richting Semarang gereden. We hadden al afgesproken dat we naar een spoorweg museumpje zouden gaan, met een bijbehorend trein toertje. Nadat we de hoofdweg waren afgegaan, kwamen we door allerlei buurtschappen, waar ze waarschijnlijk vrijwel nooit toeristen zien. Hier zagen wij in ieder geval wel weer hoe de mensen leven en werken (want dat kunnen ze hier) Enige tijd later kwamen we bij een groot complex van een station, met bijbehorende gebouwen en een aantal sporen. Zo te zien wordt het spoor hoofdzakelijk gebruikt voor het toeristentreintje ( geen buitenlanders, maar lokale toeristen en schoolreisjes)
Omdat het treintje op het punt stond om te vertrekken, zijn we meteen ingestapt en hebben de rit gemaakt. Langzaam, in het begin door het dorp, waar de huizen erg dicht bij het spoor liggen, en waar op sommige plaatsen het wasgoed direct naast de rails op de stenen te drogen ligt. Twee keer moesten we een weg oversteken en dan sprong een man met een vlag vanaf de eerste wagon, luid op zijn fluit blazend en rende dan naar de weg om het verkeer tegen te houden. Geweldig gewoon. Nadat we het dorp uit waren gereden, begon het er bekend uit te zien. We hadden gisteren namelijk dit spoor gezien vanaf de koffie plantage, als je naar beneden naar het daar liggende meer keek. Vanuit het treintje keken we dus omhoog richting de plantage. We reden een heel eind langs het meer, waarop een aantal bootjes met vissers lagen. Ook had men in het meer een soort bassins gemaakt, waarin vis wordt gekweekt.

Na twintig minuten kwamen we bij het eindpunt en konden we even de benen strekken en/of een ijsje kopen (er stond een man, die op zijn brommer een grote koeltas had, waarin zo een beetje het hele OLA-assortiment lag. Hij had geluk, want hij kon ons meteen drie Magnums verkopen, die per stuk meer kostten dan een aantal van de maaltijden die we tot nu toe gebruikt hadden. Maar ja, ze waren wel heel lekker. Nadat ik als Belanda weer eens zo nodig met allerlei kinderen en zelfs iemand zijn vrouw op de foto was gezet, gingen we het stuk weer terug. Na aankomst hebben we het museumpje bekeken en kwamen er achter dat er toch minstens zeven stoomlocomotieven op diverse sporen opgesteld stonden. Het kunnen er zelfs nog wel een aantal meer zijn geweest!
Nadat Tofik eerst een paar foto’s van mij had gemaakt op een locomotief en vervolgens Maudy’s en mijn naam had gekerfd in een blad van een hele grote cactus (bijna elk blad had al iemands naam erop), gingen we weer richting Semarang, waar we rond vijf uur aankwamen.

 

Dag 7: Bezoek aan de negen tempels

Published on 2011-04-28 12:32:15 by dross

Anders dan je zou vermoeden, staan er maar vijf tempels. De bedoeling was ooit er negen te bouwen, maar verder dan nummer 5 zijn ze nooit gekomen. De berg(en) waarop dit Hindie-tempelcomplex is gebouwd, ligt zo’n 1800 meter boven de zeespiegel. De temperatuur was daarom goed te doen en we besloten de tocht langs alle tempels te voet te doen (het kon ook te paard). De paden  waarover we liepen waren in sterk, schuin-oplopende  stukken verdeeld, die dan met een haarspeld bocht draaiden voor het volgende stuk. De tempels waren wijd verspreid gebouwd en Tofik en ik hadden zo het vermoeden, dat we tot aan de vijfde tempel toch bijna 300 meter omhoog zijn geklommen. De tempeltjes zelf waren heel, maar helaas waren de meeste bijgebouwtjes vervallen tot hoopjes stenen, die opgestapeld lagen binnen het grondoppervlak van de oorspronkelijke gebouwtjes Liepen we beneden weg met redelijke warme temperatuur, boven was het werkelijk alsof de airco vol was opengedraaid. Vanaf de meeste punten was een geweldig uitzicht over het dal tussen deze en de andere bergen, maar helaas bijna niet te fotograferen i.v.m. de nevelflarden. Net na de derde tempel liepen we door een soort mini-vallei, waar vanuit de wand door een gat van zo’n 70 cm in diameter een stinkende stoom werd geblazen. Dit bleek een plaats waar ondergrondse vulkanisme was, en waar het regenwater als stoom weer uit de bergwand werd gespoten. Het stonk dus ook naar rotte eieren en er was zelfs een badhuisje gebouwd, zodat men een zwavelbad kon nemen. We hebben daar maar van afgezien. Onderweg hebben we een paar keer gerust en bij de bovenste tempel hebben we wel een half uur gezeten, genietend van de stilte en het uitzicht. Grappig was ook dat het verderop, ergens onder ons onweerde en we zo nu en dan het gerommel van de donder hoorde. Nadat we terug waren gelopen naar het begin en zijn we weer in de bus gestapt om naar Semarang terug te reiden. Onderweg gestopt voor een soepje (Ik had een Mie Ajam Pangsit Goreng, een soort Bamisoep, vergezeld door 3 Pangsits en Mie Ajam Bakso voor Maudy en Tofik, een soort Bamisoep, met visballen erbij). Daarna zijn we even doorgereden naar de “oude stad”, maar Tofik had al snel door dat de vervallen oude gebouwen niet aan ons besteed waren, dus zijn we daarvandaan even naar een van de stations van Semarang gelopen en vervolgens terug naar de bus. Onderweg kwamen we echt langs een partij armoe: Op de heenweg een aantal vrouwen die zich stonden te wassen bij een pul langs de weg en op de terugweg een aantal mannen die zich daar stonden te wassen. De douche was gewoon een emmer putwater die over het hoofd ging en dat gewoon met de broek nog aan!. Ook liepen we nog langs een groot water bassin, dat gebruikt wordt om eventueel hoog water op te vangen, maar we begrepen van Tofik dat dit niet echt goed werkte. Vervolgens zijn we met de bus naar het hotel gegaan en namen we voor vandaag weer afscheid van Tofik. Morgen gaan we alweer door naar Yogyakarta, waar we afscheid van onze kleine vriend moeten nemen.

Dag 8: Visserijhaven en Semarang naar Yogya

Published on 2011-04-29 16:06:10 by dross

Natuurlijk moesten we toch een glimp van de Java zee zien. Eigenlijk hebben we weinig van Semarang gezien, behalve dat het een enorm grote stad is, vaak vies en stinkend naar het verkeer. Omdat we hadden aangegeven dat we de zee en mogelijk de haven wilden zien, kwam Tofik op het idee dat we naar de oude haven konden gaan. Deze zou redelijk origineel zijn. Je verwacht dus meer een plezier haven, dan waar we nu terecht kwamen. Na wat zoeken en een heel stuk over halfverharde wegen gereden te hebben, soms door stukken die bij vloed onder water komen te staan, dus een groot modderbad zijn, kwamen we uit in een straatje dat (naar later bleek) eindigde bij zee. Omdat daar ook een soort Pasar aan de gang was en er bijna geen doorkomen meer was hebben we de bus maar aan de kant gezet. Te voet gingen we verder en kwamen, aangestaard en toegelachen door de lokale bevolking, uit bij een visafslag, waar op dat moment driftig vis werd geveild. Een prachtig gezicht, waar we een tijdje naar hebben staan te kijken. Vervolgens liepen we een zijstraatje in en kwamen bij de plaats waar de boten lagen. We liepen een steiger op om beter naar de boten en het water te kunnen kijken. Nou ja, liepen?, schuifelen is een beter woord, want zijn we in Nederland steigers van planken gewend, hier zijn het hele grote bamboe stammen, die in de lengte aan palen die in de grond onder het water waren geslagen waren gebonden. Dit liep dus niet erg comfortabel en ook lieten mijn ruim 90 kilo ze zo nu en dan behoorlijk doorbuigen! Ik zag me al in het water liggen met een luid lachende Indonesische groep mensen erbij, maar gelukkig liep dit anders af en ging alles goed. Vergat ik overigens te vermelden, dat overal grote platen lagen waarop allerlei kleine visjes lagen te drogen. Overigens wel telkens een ander soort per plaat. Ook lagen er grote stukken zeil, waarop garnalen koppen lagen te drogen, die later aan fabrieken zouden worden verkocht om door het veevoer te doen. Op zich waren de boten niet erg groot, maar toch werd er best stevig gevangen. De verkoop naar restaurants en zo was waarschijnlijk veel vroeger al geweest en zowel afslag als verkoop op dat momment was meer voor de lokale gebruiker. Toen we aan het eind van het straatje stonden, stonden we ook meteen aan zee. Er liepen ook een paar steigers een stuk de zee in en je kon zowel daaraan zien en verderop aan een man die in zee, een aardig stuk van de waterrand stond te vissen. We vertrouwde deze steiger minder dan de vorige dus zijn we daar maar niet opgelopen. Nadat we weer naar de bus waren teruggelopen en nadat Tofik deze op een paar vierkante meter had gedraaid, gingen we weer op weg. Eerst over de onverharde weg, met de modderpoelen en vervolgens na gecheckt te hebben dat er geen politie stond, via afrit, toch maar met een 90 graden bocht de snelweg op. Dit scheelde een heel stuk omrijden. En we zaten meteen ook net op de goede snelweg om richting Yogya te gaan. Onderweg natuurlijk koffie gedronken, en weer verder. Ongeveer een kilometer voor Yogya zagen we de puinhoop, aangericht door de eruptie van de Merapi vorig jaar! Als wij het nieuws zien, wordt er altijd gesproken over as, die uitgebraakt wordt. Je denkt dan meteen aan spul als sigaretten of sigarenas, dat in de lucht zweeft en zo weg te blazen is. Dit is echter niet het geval! Wat de lucht in is geblazen en tot meer dan 20 tot 30 km verderop is neergekomen is een soort van grijs zand, dat alles heeft bedekt. Op plaatsen waar erg veel is neergekomen zijn hele huizen ingezakt en ook de rivieren zijn helemaal vol met deze grijze rommel gevuld. Er is nog wel water, maar de bedding is zover omhoog gekomen, dat veel water onder de bedding loopt en dat je uitgesleten stukken ziet waar water doorloopt, maar verder is het grijs. Langs de wegen liggen nu hoge bergen van bij elkaar geveegd zand. In de rivieren staan grote kranen, die de bedding van de rivier weer proberen uit te graven. Zo te zien is dit gevecht tegen de gevolgen van de eruptie pas net begonnen en zal dat nog wel even duren voordat je deze gevolgen niet meer ziet. Na een paar kilometer werd de omgeving weer schoner en zag de omgeving er weer beter uit. Ongeveer een kwartiertje later kwamen we in Yogya aan bij Hotel Phoenix waar we gingen inchecken. Een heel mooi hotel, gebouwd en gevuld in koloniale stijl en super luxe. Voor ons eigenlijk iets te! Zeker als je dan de prijzen ziet die je moet betalen voor spullen uit de minibar of wat je betaald voor een massage! Maar goed we zitten in een mooie kamer en behalve slapen, internetten, douchen en het ontbijt kunnen we alles verder buiten het hotel doen. Dit was overigens de eerste keer dat ik mijn creditkaart moest geven voor eventueel te maken kosten uit b.v. de minibar! Na een uurtje hebben we eerst even gecheckt of het Chinese restaurant aan de overkant er nog was. Zelf hebben Maudy en ik maar even een sapje genomen, maar Tofik wilde de door mij geprezen Tjendol wel proberen. Naast dat die er weer geweldig uitzag, vond Tofik hem ook verschrikkelijk lekker., Daarna terug naar het hotel en gewacht op James van Antarin, die de nodige info over Yoya kwam brengen, alsmede de vliegtickets, nodig om naar Bali en vervolgens naar Lombock te komen. Naar Bali vliegen we heel erg vroeg, want we vliegen weg om 8:00 uur, moeten op het vliegveld zijn om 6:30 en we moeten nog uitvinden hoe laat we vanuit het hotel moeten vertrekken. Daarna zijn we nog een keer met Tofik gaan eten om op een goede manier afscheid van hem te kunnen nemen. Natuurlijk nam ik als toetje de Tjendol en Maud en Tofik wilden de bitterballen (echt waar) wel proberen. De tjendol was weer overheerlijk ( waard om 12.ooo km voor te vliegen), maar de ragout in de bitterballen was gebonden met aardappelpuree, dus dat smaakte toch heel anders dan thuis. Niet verkeerd, maar toch zeker niet origineel! Na het eten hebben we Tofik bedankt en hem een Delfsblauwe klomp gevuld met Haagse Hopjes gegeven, alsmede een enveloppe met inhoud en toen we daarna terug waren bij het hotel, was het dan toch echt over. Tofik ging weg en na uitzwaaien waren we echt weer met zijn tweeën en dat was toch wel even slikken! (niet dat we samen waren, maar dat onze vriend weg ging).   Eigenlijk wilde ik hier een aantal foto’s neerzetten, maar iki selecteerde er zoveel, dat ik ze maar weg heb gelaten. Kijk maar bij de foto’s van deze dag bij de gelijknamige foto-serie.

1 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-05-01 19:05:59: Hoi Daan en Maud, ik ga zo de foto’s bekijken en daarna een potje thee zetten. Wat grappig dat Maud en Tofik voor bitterballen kozen, leuk om te lezen dat je die daar kon bestellen. Ooit waren we en dag in Chersonissos en daar zagen we borden met ‘friet van Piet en de lekkerste kroket bij Fred’ maar dit is toch wel erg bijzonder hè? Hoop dat het een fijne reis was naar Bali, ik blijf jullie ‘volgen’! Liefs, Sylvia

Weinig te melden

Published on 2011-04-30 15:18:34 by dross

Vandaag was echt rustdag. Omdat we nu toch niet meer met de auto op pad gaan, zijn we vanmorgen maar eens een uurtje later opgestaan. Na een douche naar beneden en naar het ontbijt. Dat ken redelijk wedijveren met het ontbijt in Santiga, maar het is een beetje verspreid, zodat je bijvoorbeeld de koks die vers voor je bakken, pas wat later ontdekt. Maar dat zullen we morgen wel beter over doen. Daarna zijn we lopend naar de Jalal Mariboro gegaan. Onderweg bleken vele aardige mannen zusters met 2 tot 3 kinderen in de omgeving van Rotterdam/Zoetermeer of Den Haag te hebben. Goede babbelaars, die je alleen willen meelokken naar het straatje achter de Mariboro om je Batik schilderijen te verkopen. Aangezien we vorig jaar hier al ingetuind waren hebben we het telkens resoluut van de hand gewezen en liepen dan meteen ook door. Grappig genoeg zagen we op de terugweg later de man van vorig jaar zitten op een bankje, waarschijnlijk met een paar handlangers. We zijn doorgelopen tot ongeveer het midden van het verkoop gebied en daar staat ook een hele grote Matahari (een grote Mall, vergelijkbaar met de Bijenkorf) Daar nam Maudy een ijsje en ik een ijskoffie en daar waren we i.v.m. de hitte buiten wel aan toe. Daarna de hele mall afgestruind om te kijken naar leuke dingen en eventueel naar een batik overhemd voor mij, maar helaas waren ze of de hoofdprijs, of een paar xx-jes te klein! Vervolgens terug naar het hotel en eerst maar naar de kamer voor een zwembroek/badpak en vervolgens lekker op een ligstoel aan de rand van het zwembad gaan zitten. Na een uurtje werden we wreed gestoord door een enorme onweersbui en hebben we ons maar op de kamer teruggetrokken. Even tussendoor over het weer: Toen we vorige week de weersvoorspelling voor de plaatsen waar we naar toe zouden gaan bekeken op internet, zakte de moed ons bijna in de schoenen omdat er echt voor elke dag een partij regen en onweer werd voorspeld, weliswaar bij een temperatuur van 27 graden, maar toch…. Achteraf blijkt dat dus heel erg mee te vallen, want als we 3 stevige buien hebben gehad (die van vandaag meegerekend)< dan was het veel. Ook wel een paar spatjes,  maar die bijna brandblaren op de kale kruin zijn toch echt niet van de regen gekomen. Advies dus voor reizigers die deze kant uitgaan: Kijk niet naar de weersverwachting, want zoals Tofik de hele week zei: Er klopt toch nooit wat van. Tegen etenstijd zijn we eerst even richting en zelfs over de brug gelopen, om daar bij een grote KFC uit te komen, maar daar hadden we toch geen zin in. Onderweg kwamen we ook lans een andere chinees, die Tofik ons had aangeraden, als zijnde een stuk goedkoper en ook redelijk wat keus, Het trok ons toch niet helemaal, dus we zijn weer teruggegaan naar de Chinees aan de overkant van het hotel en hebben een heerlijke Soto (vergelijkbaar met die van Maudy en daqt wil wat zeggen!) en Maudy had een soort gekruid uittrekvlees met sambal en rijst. En natuurlijk nam ik de Tjendol toe. En wat bleek: Gisteren had ik geen echte Tjendol, want Tjendol zijn eigenlijk de witte wormpjes (gemaakt van meel) die in het nagerecht zitten. Samen met de overige zaken heet het dan Es Tjendol. Vriend Tofik had gisteren verteld dat ik die er niet in zou willen hebben, dua al vond ik het wel lekker, formeel had ik dus geen Es Tjendol ( En ik had wel het gevoel dat ik iets miste, maar wist niet wat en wou niet zeuren). Dus vandaag was hij toch wel weer heel erg lekker! Misschien morgen nog een keer, maar dat weet ik nog niet zeker. Toen we zaten te eten barstte er buiten weer een hevig noodweer los en dat werd gelukkig iets minder toen we terug naar het hotel gingen, maar we waren wel blij dat we een paraplu hadden meegenomen. Meteen hebben we voor maandag afgesproken dat we maandag om 5 uur gewerkt zullen worden en dat we dan om 6 uur naar het vliegveld gebracht zullen worden, zodat we om 8 uur kunnen vliegen. Een beetje ontevreden daarover ben ik wel, omdat er 3 vluchten naar Denpassar gaan en ik de vlucht van 13:00 uur toch prettiger had gevonden. Ik zag echter dat de reserveringen pas van de week zijn gemaakt, dus niet helemaal onlogischdat de middagvlucht vol is. Omdat we dan al rond 11:00 uur bij Santika zullen aankomen verwacht ik niet dat we dan al direct naar de kamer kunnen. We zullen wel zien. Dat was het weer vandaag, zo dadelijk lekker slapen!!

Dag 10-zweten en zwemmen (en Tjendol)

Published on 2011-05-01 15:34:31 by dross

Vanochtend weer dat uurtje later opgestaan en uitgebreid ontbeten. Daarna het hotel uit en naar links gelopen, richting de rivier. Plotseling een hoop sirene’s en getoeter. Gelukkig, wel wat aan de hand , maar plezierig. I.v.m. de examens van de hogere klassen zijn alle kleintjes van de kleuterschool met groepjes in versierde open auto’s gezet en werden ze in een grote colonne door de stad gereden. Niet in een paar wagens, maar ik denk dat alle kleuterscholen van Yogya voorbij zijn gekomen, want na een twintig minuten reden nog steeds wagens met kinderen voorbij, Toen zijn we maar doorgelopen en hebben eerst de rivier vanaf de brug aanschouwd en ons verbaasd over de armoe en rotzooi aan beide zijden van de rivier, die overigens door de regen van gisteren en vannacht behoorlijk snel stroomde. Verder gelopen en op de volgende kruising stond een redelijk groot aantal agenten, die stonden te kijken naar een kleine groep demonstranten die zich aan het opstellen waren. Naar schatting zo’n 50 tot 100 man en waar het over ging was ons duister. Verder langs een enorme KFC en op de volgende hoek stond een redelijk grote mall, gespecialiseerd in media (stond er op). Drie verdiepingen, waarop beneden allerlei elektronica, maar ook een aantal drumstellen en synthesizers, schooltassen, computerspullen en vertaalcomputertjes. Tweede verdieping enorme hoeveelheden fotolijstjes, speciaal papier en speelgoed. De derde verdieping was een grote boekhandel. Toen we vroegen of ze misschien ook een stratenplan hadden van Boyolali, ging het meisje met enthousiasme allerlei kaarten uit de verpakking halen. Uiteindelijk vond ze een kaart van midden Java, waarop ze de plaats Boyolali vond. Zij enthousiast, wij vertellen dat dit niet de bedoeling was, want zelfs Google Maps is gedetailleerder. We hebben het zo maar gelaten. Beneden toch maar wat nieuwe batterijen en een set aansluitsnoertjes voor allerlei telefoons gekocht. Daarna weer naar buiten, richting hotel gelopen naar een pinautomaat en verderop kijken wat het gebouw met Holland er op was. Voor de deur was een soort kippen/hamburger tentje, maar binnen een prachtige patisserie waar naast gebak, ook heel veel Indische hapjes te vinden waren. Helaas hadden ze geen koffie, dus maar een gebakje en twee van die groene pannenkoekjes gevuld met Goela Djawa gekocht en bij het kiptentje een koffie genomen om de gekochte zoetigheden bij te nuttigen. Een liter of twee zweet later (want het was heet en vochtig en na de eerste slok koffie knalde het gewoon van mijn hoofd af), hadden we toch onze hapjes op. Toen maar verder terug naar het hotel gelopen om weer wat af te koelen. In het hotel was overigens een soort Macho-jongens verkiezing aan de gang. Vele jongens die getraind hadden, sommige met echte spierballen en een sixpack, maar vele die wel gespierd, maar er niet bijzonder uitzagen.(overigens wel als je het met mij vergelijkt, maar 20 of 56, het maakt wel wat uit) Ze worden hier L-Men genoemd! En natuurlijk was het geheel gesponsord door een eiwittenconcentraat leverancier. Dit gebeuren zou tot een uur of vijf doorgaan, maar na het klagen van een paar oudere gasten, werd het volume teruggedraaid en de deuren van de zaal (met airco) gesloten. Toen werd het goed dragelijk bij het zwembad, dus omgekleed en lekker op de ligstoel gaan liggen en gaan kruiswoordpuzzelen. Het begon nog even te spetteren, maar gelukkig was dat heel snel over. Rond 5 uur terug naar de kamer en lekker gedouched. Tegen zessen toch maar weer richting Chinees en als of de duvel er mee speelde, toen begon het meteen ook te regenen. Maudy nam de CapCay (tjap Tjoy) en ik nam de Gado Gado en samen hadden we er een portie sateh bij. OP de vraag of de Gado Gado spicy moest heb ik maar “Ja “gezegd en dat was dus te merken ook. Overigens smaakte alles weer geweldig. Ondertussen was het buiten steeds harder gaan regenen en net na ons hoofdgerecht viel, net als vorig jaar, de stroom uit. Een kwartiertje later stond het aggregaat weer op de stoep te draaien. De eigenaresse kwam bij ons staan praten en zij bleek heel goed Nederlands te spreken, omdat de bijna 14 jaar in Rotterdam heeft gewoond. In 1999 is ze echter weer naar Indonesië verhuisd. Na dat ze zich weer ergens in de privévertrekken (keuken ofzo) had teruggetrokken, heb ik toch maar weer een Tjendol besteld. Deze keer met veel meer groene en witte dingetjes, maar iets minder zoet, hetgeen met een kannetje Goela Djawa prima was opgelost. De eigenaresse vertelde ons ook heel goed nieuws: Eer was ook een vestiging van dit restaurant in Bali en de Tjendol zou daar hetzelfde moeten zijn, dus feitelijk hoeven we volgende keer daarvoor niet meer naar Yogya Ondertussen bleef het maar regenen, dus toen we rond half negen richting hotel gingen heb ik eerst maar een groot stuk van de pijpen afgeritst en met blote benen over straat. Voordeel van de regen was wel dat het verkeer veel minder druk was, zodat we al snel konden oversteken. En dat was dus weer Yogyakarta! Morgenochtend vroeg op en op naar Bali!

1 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-05-03 19:28:40: Hoi Daan en Maud! Haha…wat een geweldig verhaal, zo leuk om te lezen! En ook nog ‘het begon buiten steeds harder te regenen, die blijft leuk hoor, of het binnen zou regenen, ja…als er lekkage is Kan je wel hebben van mij hè Daan? Alexander (THD) is weer terug van zijn rondreis Japan. Is 4 weken weggeweest samen met zijn vriendin en hebben ook zo genoten. Een licht beving meegemaakt, maar verder alleen maar fantastisch. Ik had toch een paar 3-D kaarten voor ze geknipt, die hebben ze als kadootjes weggegeven en als dank kreeg ik gisteren een kadootje: prachtig papier, soort stof, gevouwen in een waaier en echt prachtig! Ik heb er ‘s-Avonds meteen een kaart van gemaakt, zachtgele kaart met die mooie Japanse kleuren en motieven. Lieve tekst erin gezet en hij keek mij aan vanmorgen, ongelooflijk was dat. ‘Heb je die gisterenavond nog gemaakt’ vroeg hij. Ja hoor, voor jullie wel, ben er zo blij mee, een speciaal uitgezocht kadootje voor mij. Dat zijn de leuke dingen nietwaar? Zo…ik ga stoppen en even lekker onder douche en dan nog een wasje wegstrijken Toedeloe, lieve groet, Sylvia

Dag 11-van Yogya naar Tuban (Bali)

Published on 2011-05-02 12:55:16 by dross

Na om 5 uur vanochtend gewekt te zijn, door zowel mijn eigen wekker, als door de wekservice hebben we ons snel gewassen en aangekleed. Nog even de tandpasta en een paar andere zaken in de koffer gestopt ne we konden naar beneden, waar ik eerst uitgecheckt heb en vervolgens ben gaan ontbijten.. Erg netjes geregeld, want voor de vroege vertrekker was er koffie en thee en het Europese deel van de ontbijtbuffetten stond al klaar. Om zes uur gingen we met een andere gast, per hotelauto naar het vliegveld (60.000 rupiah). Daar gingen we door de scanners en konden we de koffers al afgeven. Deze waren wel iets verkeerd geladen, want de grote koffer woog nu 26 kg. Maar daar werd gelukkig niet moeilijk over gedaan. We konden ook meteen door naar de wachtruimte. Deze is in Yogya erg groot en het is een ruimte voor alle vier de Gates. Voor deze ruimte zie je over de start/landingsbaan de vliegtuigen komen en gaan en ze parkeren eigenlijk “voor de deur”. Precies om 7.40 konden we door gate 2 naar ons toestel lopen. WE hadden rij 29 en dachten in het midden te zitten, maar het toestel was zo klein, dat we op de een na de achterste rij zaten, helemaal in de staart. Niet erg overigens, want later waren we er bijna las eerste uit. Na een vlucht van een ruim uur landden we op Denpasser, waar al miemand party Ross stond op te wachten. Hij had meer mensen verwacht, maar dit was ook best. In eerste instantie bracht hij ons naar een verkeerd Santika hotel, dat vorig jaar oktober zijn deuren geopend had. Dit hotel ligt echt in Kuta, dus in de stad. Na een telefoontje en het laten zien van onze hotellijst werden we dan toch naar Hotel Santika Beach gebracht. Daar ingecheckt in kamer 158 en vervolgens wilden we bij de strandbar koffie gaan drinken, maar de bar die we van vorig jaar kende was verdwenen en er was een behoorlijk grote bar boor in de plaats gekomen met allerlei zithoeken. Deze nieuwe bar heet Sands. Vervolgens gingen we ons wasgoed wegbrengen naar de zelfde wasserette, die we ook vorig jaar hadden gebruikt. Onderweg werden we door een aardig figuur aangeschoten die ons een kanskaart aanbood en prompt wonnen we een van de hoofdprijzen, die we dan wel op het kantoor moesten komen ophalen. De hoofdprijzen zagen er aanlokkelijk uit en we besloten het spel mee te spelen, omdat we al wel door hadden dat het om een timesharing project zou gaan. Maar het aardige ventje zou er 20 dollar voor krijgen als wij daar een uur zouden uitzitten. We zouden met een taxi heen gaan en ook gratis weer teruggebracht worden. Eerst toch maar even de was weggebracht, want dat wilde we eerst doen. De prijzen van de wasserij waren wel wat hoger dan vorig jaar of die in Semarang (daar ging het per KG, hier per stukprijs, afhankelijk van wat je bracht), maar voor zo’n 6 euro hebben we toch een behoorlijke stapel was kunnen wegbrengen, die we morgen al weer kunnen ophalen. Toen nog snel een zonnebril voor Maudy gekocht en maar weer terug, waar het aardige mannetje ons al opwachtte. Toen we aangaven dat we inmiddels wisten dat het om een soort time-sharing zou gaan, smeekte hij ons om het spelletje mee te spelen en het verhaal uit te zitten. Zodat hij zijn 20 dollar zou verdienen. Ach, je moet zo iemand wat gunnen, dus we besloten het spelletje mee te spelen. Enige fout die we achteraf gezien maakte was dat we onze echte namen en adres opgaven, maar er is helemaal niets getekend en op de personalia stond niets waar iets mee gedaan kon worden, dus we zullen wel zien of we t.z.t met allerlei reclame worden vol gestort. We kregen dus een uur voorlichting en een videofilm over holliday-sharing. Het systeem komt er in het kort op neer dat je voor een bedrag gaat deelnemen, waar je een soort punten voor krijgt (600) Deze punten zijn dan weer in te wisselen voor een 7 daags verblijf in een van je “thuishotels” welke zich op Bali en Maleisië bevinden. Heb je daar geen zin in, dan gooi je jouw “thuishotel”in de pool en probeert dan een hotel te boeken dat iemand ergens anders, met “thuishotels”ergens anders in de wereld in de pool heeft gedaan. Er wordt met een heleboel mogelijke namen gegooid, waaronder de Hiltongroep en een heleboel mooie luxe hotels en ressorts. Ook in Nederland waren een aantal ressorts beschikbaar en dat bleken dan de Landal parken te zijn.. In principe moest je naast het eenmalige bedrag van € 10.900 voor 25 jaar, of € 6.500 voor 10 jaar ook nog zo’n 231 euro betalen voor “onderhoudskosten”. Je was dan via deze Regent Vacation Club lid van zowel de Vacationclubs Dealive. com als van RCI in de USA. Per week hanteerden die wel verschillende prijzen,maar per saldo zou je dan wel per vakantie van een week 69 % bij RCI en 83 % bij DAE besparen t.o.v. de reguliere prijzen. Nu beb ik mijn verhaal begonnen met de prijs van het lidmaatschap, maar bij de sessie kwam dat na het verhaal en na de film en werd dit aanbod gedaan door de manager zelf. Feit was dat verkoper Rudi, een wat oudere Indonesische man goed Nederlands sprak en zijn Manager, een Surinaamse man , ook. Deze laatste had nog geen 2 minuten nodig om te weten dat we er toch niet aan begonnen, dus toen konden we weg. Eerst natuurlijk de prijzen geïncasseerd, 2 T-shirts en (meestal voor ons onbruikbare) waardebonnen, die wel meer dan 300 dollar waard waren. Daarnaast kregen we een voucher voor de Blue Bird taxi terug naar het hotel en die hebben we dan ook maar gebruikt, hoewel het gebeuren op zo’n 750 meter van ons hotel was. Meteen maar even geïnformeerd wat ongeveer een trip naar Lovina zou kosten en we hoorde dat het voor 400.000 rupiah met een gewone wagen en zo’n 550.ooo rupiah voor een taxi mogelijk moet zijn. We kijken wel wat het gaat worden. Nadat ik het eerste deel van het verslag buiten op de veranda had gemaakt en had laten goedkeuren door mijn eega, zijn we naar de Discovery Mall gelopen en hebben bov en, op het terras zitten eten. Maudy had een soort van pittig Tofu-gerecht en ik had kort gebakken stukjes bieflap met ui en paprika in zwarte pepersaus. Dit laatste gerecht verdiende echt de vier pepertjes, die overigens niet op de menukaart als waarschuwing werden vermeld. Daarna nog wat rondgelopen en toen terug naar de kamer, waar net de kamer werd klaargemaakt voor de nacht (met drie man). De gordijnen werden dichtgedaan en de raambedekking achter, de bedden werden teruggeslagen en er werd gekeken of we nog water en handdoeken nodig hadden. Toen dat was gebeurd verliet het drietal ons pandje. Vervolgens de laptop uit de safe gehaald en naar de lobby gelopen om het verslag af te maken en te uploaden… Dus nadat je dit gelezen hebt is het: Morgen verder!

Dag 12-Tuban Beach.

Published on 2011-05-03 14:31:48 by dross

Vanmorgen half acht opgestaan, na een nacht waarin ik in mijn diepste slaap werd verrast door het geschreeuw van mij Telefoon, dat er een SMS was. Je verwacht het ergste, maar het bleek een reclame SMS van mijn Indonesische providr te zijn. Waarschijnlijk willen ze dat je meteen een andere provider neemt, want ik was wel erg pissig!. Maar goed, de rest van de nacht verder geslapen zonder verrassingen. Na uit bed gekomen te zijn heb ik meteen mijn zwembroek aangetrokken en ben gaan zwemmen in het grote zwembad. Ook voor het eerst mijn nieuwe verschrikkelijk stinkende (100% Latex)zwemvliezen uitgeprobeerd. Ik kwam erachter dat de conditie alweer een stuk was teruggelopen, dus baalde daar wel van. Maar het zwemmen was in ieder geval lekker. Daarna Maudy uit bed gejaagd en vervolgens hebben we ons op het ontbijtbuffet gestort. Vervolgens achterom naar de Matehari-Mall gelopen en daar wat inkopen gedaan. Vervelend genoeg bleek bij Maudy iets van het ontbijt niet goed gevallen te zijn, dus we moesten wat sneller terug. Overigens niet voordat we ons wasgoed hadden opgehaald. Wat momenteel in Kuta heel vervelend is, zijn de verschrikkelijk opdringerige verkopers. Iedereen wil je een prijs geven (timesharing, zie gisteren) of transport aanbieden, geld wisselen of masseren. Er zijn duidelijk op dit moment te weinig toeristen op Bali t.o.v. het aantal verkopers. Het maakt de sfeer er niet beter op. ’s Middags naar het strand en ook een half uurtje gezwommen. De zee was wild op dat moment, dus voor het snorkelen was geen goed zicht i.v.m. het zand dat in het water rond zweefde. Toen ik eerst wat had geousseld en vervolgens een tukje had gebouwd bleek de zee zich, wegens eb, een enorm stuk teruggetrokken te hebben. OP de drooggevallen stukken was erg veel koraal aangespoeld, dus ik denk dat het rif behoorlijk was afgebrokkeld wegens wild water. Op de nu drooggevallen eilandjes zag je als je een tijdje doodstil stond vele krabben uit hun schuilplaatsen kruipen om over de stenen heen naar een beter plakje te lopen. Je kon zelfs het getik van de poten op de stenen horen. Maar goed, daarna terug naar de kamer, en toch maar even het zwembad ingedoken toen ik de handdoeken zou terugbrengen. Daarna lekker douchen, aankleden en naar de Discovery Mall om te eten. Voordat we naar binnengingen hebben we nog even naar de zonsondergang zitten kijken vanaf de trap van de Mall, maar helaas was er wat te veel bewolking om het goed mee te maken. Daarna boven gegeten, Maudy een Ajam Mie Bakso (een soort soep met kippenvleesballen er in) en ik een Sateh Ajam, voor de verandering niet met rijst, maar met patat. De sateh was niets bijzonders, maar het geheel was toch wel smakelijk. Eigenlijk wilde ik een ES Tjendol toe, maar die hadden ze niet, dus ben ik voor een ES Campur gegaan en die was ook heel lekker. Ook op basis van kokosmelk, maar nu met siroop er in en ook van allerlij dingeen alsm stukjes guave en agar agar en andere dingetjes . Daarna naar het hotel en als ik straks de foto’s heb gedaan zal ik alles weer voor jullie op het blog zetten.

Dag 13-Tuban Beach met bezoek

Published on 2011-05-04 15:07:28 by dross

Vandaag weer om half acht op en vervolgens weer gezwommen in het behoorlijk warme water van het zwembad. Daarna Maudy gewekt en vervolgens zijn we gaan ontbijten. Helaas ging het met Maud weer mis, want ze kreeg vlak na het ontbijt weer de nodige krampen en had vervolgens een beste aanval van buikloop. (netter woord voor diaree). Aan voorgaande zin kan je merken dat ik momenteel veel zit te kruiswoordpuzzelen. We hadden vanmorgen met Hans en Rieneke afgesproken rond half elf om gezamenlijk koffie te drinken, maar Rieneke belde net toen we naar de kamer gingen vanaf de ontbijtzaal om te vertellen dat ze iets later kwamen omdat ze gisteravond een klapband hadden gehad met de auto en dat die eerst even naar een garage gebracht moest worden. Zoveel liep dat uiteindelijk niet uit, want terwijl Maudy nog op het toilet zat waren zij al bij het hotel aangekomen. Om eerst Maudy haar buik weer wat bij te laten komen hebben we eerst buiten onder de overkapping bij onze kamer wat fris (water) gedronken en zaten lekker bij te kletsen. Hans liet onder andere de foto’s en een filmpje over de klapband zien, en ik denk dat ze best geluk hebben gehad, want het ijzeren vlechtwerk uit de band was helemaal naar buiten gekomen. En dat dus ’s avonds laat in het donker op een vierbaans weg. En of het zo moest zijn, kwam er net een taxi aan, die hun verder naar huis kon brengen, omdat proberen het wiel te wisselen niet bepaald een optie was. De taxichauffeur stak een tak in de bumper van de auto die inmiddels aan de kant van de weg stond, ten teken dat het voertuig panne had en bracht hun thuis. Dus moesten ze vanochtend eerst een monteur charteren en reden zij op hun ene brommer en de monteur naar de gestrande auto. De monteur heeft met gevaar voor eigen leven de band gewisseld, want de klapband zat ook nog aan de kant van de weg, waar vanochtend volop verkeer langs raasde. Maar goed, na verloop van wat tijd konden auto, brommers naar de garage gereden worden en terwijl de monteur daar aan de auto begon reden Hans en Rieneke naar Santika Hotel.. Na dit verhaal hadden we de indruk dat de spijsvertering van Maudy wat rustiger geworden was en zijn we (2 x ijs) koffie en een thee gaan drinken in het nieuwe beach café . Daar nog lekker door zitten praten en net na de middag belde de garage dat de auto klaar stond. Omdat Hans en Rieneke nog een stel afspraken hadden hebben we hun naar de ingang van het hotel gebracht en zijn ze per brommer weer vertrokken. Vervolgens zijn Maudy en ik nog even langs de winkeltjes buiten gelopen en hebben wat sportdrank voor Maudy gekocht om er voor te zorgen dat ze niet uitdroogd. De rest van de middag hebben we lekker aan het zwembad gelegen en zo kwam de dag ook om. Toen hadden we nog het probleem van wat te eten, want i.v.m. Maudy’s conditie moets ze wel wat rustiger voedsel nemen dan we normaal gewend zijn (hoe heter, hoe beter, maar nu dus even niet!) Uiteindelijk hebben we een stuk verderop bij een heel grote chinees testaurant gegeten, Maudy gewokte groente met tahoe en ik had Cha Sieuw met Bami(soep). Wat flauw voor Maudy, maar beide toch wel lekker. En zo gingen we weer terug naar het hotel. Nu verslag geschreven en zo uploaden en dan weer naar bed. En ik kom er net achter dat ik vergeten heb de foto’s op de fotopagina neer te zetten, maar dat is dus n u gecorrigeerd. Het zijn er niet meer zo veel als in het begin, maar daar is het hier ook niet de plaats voor.

2 comments:

# 1 by Alexander&Joyce on 2011-05-04 18:07:29: Wat vervelend voor je Maudy! Hopelijk ben je gauw weer beter! Wij weten precies hoe vervelend het is. Het bekende ‘toto call’ kun je je vast nog wel van ons vorig jaar herinneren. Groetjes!

# 2 by Sylvia on 2011-05-05 21:49:03: Lieve Maudy, ik hoop dat het inmiddels wat beter met je gaat. Rustig aan een paar dagen en inderdaad het pittige dan maar overslaan. Wederom weer leuk om jullie belevenissen te lezen. Hier is het nu bijna 22.45 uur, zo vast tanden poetsen en nog even in bed wat tv kijken. De groep van H&BC had vandaag een bijeenkomst en een aantal zullen nog af en toe komen ‘buurten’. Meer zeg ik er niet over Daan, je hebt nu vakantie! Op naar de vrijdag, na 5 uur ga ik uit logeren en kom zondag weer terug, dus Ton heeft even rust Lieve groetjes van mij voor jullie en tot het volgende berichtje maar weer! XX Sylvia

Dag 14-Onverwacht interessant

Published on 2011-05-05 14:47:11 by dross

Natuurlijk ben ik weer om half acht opgestaan, heb gezwommen, Maudy gewekt en zijn we weer lekker gaan ontbijten. Blijkbaar had het veel meer drinken en de rustige maaltijden gisteren en vanochtend goed werk gedaan, want ze heeft geen last van krampen of diaree meer. Na het ontbijt zijn we via het strand richting Mateharri Mall gelopen omdat we voor wat souvenirs wilden kijken. We hadden nog geen 50 meter gelopen toen we de kant van het pad in moesten omdat er een hele processie aankwam. Gezien de manier waarop de meeste mensen keken en ons ook toelachten, dachten we dat het een gewone processie was voor een van de feestdagen. Maar toen ze voorbij waren hoorden we van een Australiër die al jaren hier op Bali woont, dat het voor een crematie was en dat er ’s middags wel 3 personen gecremeerd zouden worden en een begraven i.v.m. geldgebrek van de familie. Iets voorbij de Discovery Mall, bij het parkje zagen we al allerlei zaken staan, waarvan we konden vermoeden dat dit bij de crematie hoorde, zoals een soort open kisten, gemaakt van hele dikke, zo te zien erg natte stammen, met onderin een stuk dakplaat en open voor en achterkant. Daarnaast stonden drie grote tafels waarop een heleboel offertjes en het zag er ook verder uit dat daar later een samenkomst zou zijn. Omdat dit ritueel pas om een uur ’s middags zou plaatsvinden zijn we eerst doorgelopen en zijn een heel stuk door de straatjes gedwaald, die barstte van de souvenirshops, die allemaal dezelfde meuk verkochten. Uiteindelijk wel wat kleine dingetjes gekocht en toen bij de supermarkt van de Matahari nog wat te drinken gehaald. Net toen we daar aankwamen kwam de hele processie daar aan in een van de tempels die tegenover de Matehari ligt. Snel wat foto’s genomen en even met een Australische man staan te praten over wat er plaats ging vinden. Daarna zijn we langzaam, via de ATM (geldautomaat) naar het strand gelopen. Daar vonden we een mooi plekje bij het park, maar ook vlak bij de plaats waar de crematies zouden plaatsvinden. Even later kwam de Australiër bij ons staan en hebben we in afwachting van wat er te gebeuren stond een tijdje staan te praten. Het bleek dat hij heel veel reisde en op vele plaatsen gewrkt had. Toen ik hem vroeg wat voor werk hij deed, bleek dat hij een SAP-consultant was, die all over the World wordt ingezet. Dat gaf natuurlijk een beetje raakvlak. Maar na deze constatering kwam al snel een grote stoet mensen aan, vooraf gegaan door mensen die bekkens en een trom sloegen en allerlei rituele spullen bij zich hadden. Daarachter een kar waarop een mooie versierde opbouw, waarin de kist was verwerkt (zie de foto’s) en achterop hing een foto van de overledene. Achter de kar een heleboel vrouwen die in dezelfde kleding (klederdracht?) voorbij kwamen. Vlak daarachter kwam stoet nummer twee, ook weer de slagwerkers voorop, dan de praalwagen met kist en vervolgens de rouwende vrouwen. Daarna nog nummer drie, met ook zo’n stoet. Ik schat alles bij elkaar toch een krappe 1000 personen bij elkaar. Iets verderop werden de kisten van de kar en vervolgens werden de lichamen (afgedekt) daar weer uitgehaald en op de crematieplaats op de brandplaats gelegd, nadat ze eerst in de kist een paar keer rond de brandplaats waren gedragen. Bij de laatste maakten ze wel een rondje of vijf/zes en kon je zien dat de dragers er zelf draaierig van werden voordat ze het lichaam op de brandplaats neerlegden. Voor mensen met een zwakke maag, of die dood of verbranding of een beschrijving daarvan niet prettig vinden, raad ik aan niet verder te lezen!. Iedereen stond er om de verbrandingsplaatsen heen en ook de toeristen, met camera’s en al stonden erbij en er werd ze zelfs vriendelijk lachend ruimte gegeven om de overledenen te bekijken en eventueel te fotograferen. Het bleek dat het verbranden gebeurde met een soort vlammenwerpers op gas (waarschijnlijk propaan), die op lange buizen zaten. Deze vlammenwerpers werden aan het voeteneinde onder het geheel geschoven en inderdaad zag je even later de vlammen omhoog schieten. Ik heb geen idee of je doden waren ingepakt of gewoon te zien waren, omdat wij het niet kies vonden om er zo opdringerig bij te staan. Drie mannen hadden de taak om de verbranding uit te voeren en je zag in eerste instantie hoe ze moeite hadden alle bij de doden neergezette offertjes en zo verbrand te krijgen. We hebben er best lang naar staan te kijken, maar toen ik op een gegeven moment in de vlammen een dijbeen en bekken (alleen bot) meende te herkennen vond ik toch echt dat ik genoeg had gezien. De wetenschap dat ze met hun poken de lichamen uit elkaar lieten vallen of verplaatste om het vuur beter zijn werk te laten doen maakte me toch aan het huiveren als ik er naar keek. We hebben toen nog een heel stuk afstand genomen en toen het iets later nog iets begon te regenen zijn we maar naar het hotel teruggegaan. Van anderen hoorde we dat nadat de overledenen helemaal verbrand zijn (geen idee hoe lang dat in totaal duurt, maar ik schat toch wel een uur of twee), dat de restanten in een pot worden gedaan en dat de familie die vervolgens in de zee weer leeggooit. Soms vanaf een boot, maar ook staand in het water. Toch even over nadenken als je iets later in zee zou gaan zwemmen, Onder de indruk en hevig bezweet (want het was erg drukkend, vochtig warm) kwamen we bij het hotel aan, waar we eerst ons vervoer naar Lovina voor morgen geregeld hebben en daarna maar naar het zwembad zijn gegaan om daarin een wat schoner gevoel te krijgen en wat af te koelen. Later hebben we op de Mall nog wat gegeten en vervolgens hebben we het buurhotel het “Discovery Hotel”bekeken en folders gevraagd. Het viel ons wel op dat het echt prachtig was, maar dat er bijna niemand in de lobby en de diverse bars en restaurants zat. Nu te afsluiting onze laatste kaart voor de Wifi gehaald, dit nog uploaden en dan hoop ik dat de volgende berichten uit Lovina gaan komen

Dag 15- Van Tuban naar Lovina

Published on 2011-05-06 14:27:03 by dross

Veiligheidshalve hebben we ons maar laten wekken om 7.30 uur. Het leken wel Europeanen, want prompt om 7:25 ging de telefoon over en 5 minuten later het alarm van de GSM. Ik besloot dat het vroeg genoeg was om toch nog te gaan zwemmen en toen ik terug kwam had Maudy al bijna alles klaar om af te reizen. Maar eerst hebben we ons laatste ontbijt van Santika genuttigd. Daarna de koffers uit de kamer gehaald en op naar de receptie. Uitgecheckt en even wachten op de auto met chauffeur. Deze kwam al snel en iets voor tienen reden we weg. Officieel zouden we op de weg naar Lovina alleen stoppen bij de tempel die aan/in het meer ligt. Maar al snel vroeg hij of we geïnteresseerd waren om een plaats te bekijken war koffie geteeld wordt voor de speciale Balinese koffie, waar de boon eerst wordt opgegeten door een bepaald beestje , de Luwak , die ze daarna, als groene boon weer uitpoept. Deze beestjes verteren het vruchtvlees, maar de groene boontjes worden uitgepoept en opgevangen. Op de plaats waar wij waren werd vervolgens de koffie in een grote gietijzeren schaal die boven een vuur stond, gebrand . Een oudere vrouw was daarna mee bezig en roerde de bonen langzaam om en om tot de bonen donker bruin zijn. Ik heb een kopje originele Bali koffie , gezet van deze bonen geproefd en ik moet zeggen dat deze koffie erg lekker was. Verder waren in deze tuin allerlei verschillende bomen en struiken en hebben we de meest uiteenlopende vruchten zien groeien. Na deze onderbreking gingen we weer verder. De weg bleef stijgen en toen we bij de tempel aankwamen was de temperatuur behoorlijk omlaag gegaan. En door het vocht voelde het aan als een te hevig afgestelde airco. De tempel lag er heel mooi aan de wal, maar ook een gedeelte als eiland in het (krater) meer, was erg goed onderhouden en er stonden ook hele mooie beelden in de tuin. We denken daar een stel leuke foto’s gemaakt te hebben ( zie straks de bijbehorende foto’s) Daarna zijn we weer op vertrokken en onderweg kwamen we in de bergen waar het barstte van de apen langs de kant van de weg en ook in groepen zittend op de vangrail, wachtend tot de mensen iets lekkers voor ze zouden neergooien. Een stuk verderop kwamen we bij een waterval, waar onze chauffeur aangaf dat we met een gids naar de waterval moesten. Dit zou naast de entree van 2 x 5000 rupiah ook nog eens 70.000 rupiah kosten, waarvan het meeste geld zou worden gebruikt voor het ondersteunen van bewoners van het bijbehorende dorp. Achteraf bleek dat wij de enige waren die met een gids liepen en kregen de indruk dat dit toch een beetje opzet van de gids was. Tijdens het lopen naar de waterval kwamen we langs een hele serie souvenirs tentjes waar we eigenlijk alleen bij familie van de gids binnen werden geloodst. Pikant detail was dat we daar voor een sarong 150.000 rupiah betaalden en iets verderop voor een mooie groene maar 70.000. Maar goed, het was er prachtig, dus zeuren we er verder niet over. We kwamen op een ander punt op de doorgaande weg uit, veel lager dan we waren gestart en waar we onze chauffeur hadden achter gelaten. We betaalde onze gids en hij liep de weg op en zou onze chauffeur doorsturen naar ons. En een spannend kwartiertje later kwam onze chauffeur inderdaad aanrijden. Vandaar uit was het nog een dik half uur rijden naar Lovina, waar we rond vier uur bij hotel Adirama Beach werden afgezet. Daar hebben we ingecheckt en kregen een gezinskamer ,met een dubbel hemelbed en achter een scheidingsmuur nog twee grote eenpersoons bedden. Het geheel ziet er netjes uit en als we buiten voor de kamer zitten kijken we zo over het muurtje naar de zee. Jammer genoeg blijkt het hier al een aantal dagen behoorlijk te regenen en ook vanavond begon het rond zeven uur te regenen en onweren. We zijn er wel achter gekomen dat dit hotel wat verder van het dorp Lovina zelf af ligt maar we begrepen ook dat je het in een minuut of twintig zou moeten kunnen lopen. Dus, zoals gewoonlijk straks het verslag uploaden (helaas werkt de Wifi hier niet goed met XP), dus moet het met een kabeltje vanuit de bar. Als jullie dus zowel het verslag als de foto’s vinden, dan is het toch nog gelukt. In het ergste geval volgen morgen de foto’s.

Dag 16- Lovina 1

Published on 2011-05-08 05:58:47 by dross

Helaas zijn niet alle dingen zoals ze lijken. De eerste indruk van het hotel was goed (zie gisteren), maar later bleek het toch behoorlijke vergane glorie. Gisteravond hebben we in het hotel gegeten, ik een Cap Soi en Maudy een groente met kip gerecht dat wat spicy zou moeten zijn, maar beide gerechten vielen zwaar tegen. Nauwelijks smaak bij beide gerechten en ook de sauzen van de beide gerechten waren te dun en hadden nauwelijks smaak. Nadat we vanochtend uitgeslapen hadden, wilde ik eerst naar de WC daar ontbreekt het beroemde Indo-Kont-douche en dat terwijl we dit systeem best wel prettig vinden. Vervolgens wilde ik onder de douche, die boven het bad hangt, maar waar geen douchegordijn o.i.d. zit, zodat je voor je het weet, de hele badkamer nat hebt gespoten. Gisteren hadden we al eerst een probleem om de deur op slot te doen en hoewel dit nu wel lukt, blijkt dat de punt van het slot maar een mm in de slotplaat valt en nu bij licht konden we op diverse plaatsen door de deur heen keken omdat die zo verdroogd is, dat er kieren tussen de planken zitten. Ook het ontbijt viel tegen: Voor het Indische ontbijt is er slechts keuze uit Nasi of Bami (met een gebakken ei). Daarvan nam ik de Bami en ook deze was behoorlijk smakeloos en vooral erg vet. Maudy nam het Amerikaanse ontbijt dat bestond uit 2 sneeën brood (keuze wit of bruin) eieren, gebakken naar keuze, in geval van Maudy scrambled, en naar keuze ham (iets gebakken) of Bacon. Daarnaast een kuipje boter en een kuipje jam. Naast deze “hoofdgerechten kon je kiezen uit koffie en thee (gelukkig een potje) en tussen fruit of een sapje (alleen Jus d’orange.) Daarnaast kon je ook voor een Europees ontbijt kiezen, maar ik weet (nog) niet wat dat inhoud. Al met al aten we in het ster-loze Pondok Indah een stuk aangenamer. Weliswaar alleen Indisch, maar wel meerder gerechten die per dag ook iets verschilden. Vanmorgen zijn we eerst naar Lovina gelopen en dat bleek inderdaad een hete 20 minuten lopen. In het centrum, dat je overigens niet als zodanig herkent, maar waarvan ik dankzij Googles Earth weet hoe het er uitziet, staan netjes 2 ATM’s (money machines), waar bij de ene een oude vrouw met een uitstekende tand en een verschrikkelijk uiterlijk voor zit te bedelen en als er niemand is, ligt te slapen, bij de andere zit een viertal mannen, die er op uit zijn je een taxiritje of ritje achter op de motor of een dag tourtje aan te smeren. Bij de meeste van de ATM’s in Kuta stond gewoon een security man voor de deur, hetgeen wel wat prettiger is. Vervolgens hebben we in het hotel wat onze tweede keuze was (hotel Chonos) een ijskoffie gedronken. Dit hotel was afgevallen omdat het niet direct aan zee lag, maar hadden we genomen als Adirama geen plaats meer had gehad. Ondanks dat het aan de weg lag, wat meer verkeerslawaai oplevert, zag dat er schoon en erg goed verzorgd uit. We kunnen natuurlijk niet in de kamers kijken, maar zo van buiten, erg goede indruk. Gek genoeg doen in Lovina alle restaurants zichzelf te kort. Er staan nauwelijks Indische gerechten op de kaart en ook maar een paar Chinese, maar daarnaast dan wel vaak Piza, Patat, Broodje gezond(!!!), kroket, Burgers en andere troep waar wij tenminste niet naar op zoek zijn. Officieel is er het hele kleine dorpje Lovina, maar eigenlijk valt dat onder de kuststreek Lovina die best uitgestrekt is. In het dorpje, dat eigenlijk bestaat uit een straatje dat vanaf de doorgaande weg naar de zee loopt en uitmond op een pleintje met standbeeld en een redelijke tempel stikt het naast de restaurantjes van de souvenir verkopers, die je allemaal proberen aan te schieten om je iets te laten kopen.. Omdat het weer behoorlijk begon te dreigen, besloten we maar terug te lopen naar het hotel. Onderweg hebben we wat drinken en een zak casave chips ingeslagen en toen we doorweekt (nee niet van de regen, maar van het zweet) weer in het hotel aankwamen ben ik eerst even gaan zwemmen en hebben we daarna lekker op de (oude) ligstoelen voor onze kamer aan zee gelegen, waar ik het eerste deel van het verslag van vandaag heb geschreven. Later die middag heb ik eerst geprobeerd aansluiting op het Adirama netwerk te krijgen via Wifi, maar helaas lukte dat niet. Wat daar de oorzaak van is kon ik niet ontdekken. Een andere Nederlander met hetzelfde besturingssysteem als ik had het zelfde probleem en kon ook de oplossing niet vinden. Terwijl ik daar mee bezig was kwam de eigenaar van het hotel, Ruud van Ginkel, een praatje maken en vertelde me dat er om vijf uur een Balinese bruiloft in het restaurant zou zijn en dat alle gasten daar welkom waren. Om vijf uur zijn Maudy en ik daar naar toe gegaan en er trouwde daar een Noor en een meisje (vrouw) die oorspronkelijk van Jakarta kwam. Om allerlei familie problemen te omzeilen wist van beider families niemand van dit gebeuren af.. Overigens was het alleen de ceremonie, want wettelijk is er niets gebeurd. Ze werden in de (on)-echt verbonden door een van de lokale priesters en allerlei zaken en rituelen zaten vol symboliek. Alleen het aantal mensen dat er was ter ondersteuning van de feestvreugde was een beetje magertjes. Na de priesterlijke prevelementen, moest er natuurlijk gegeten worden en iedereen werd uitgenodigd wat van de Nasi Koening rijsttafel mee te eten. Omdat er veel was, werd dat dus uiteindelijk onze hele avond maaltijd. Tijdens de maaltijd dansten een drietal meisjes twee zogenaamde kippen dansen. Eerst twee wat jongere meisjes en later een iets ouder meisje dat heel erg goed was en ook een bijzondere mimiek had. Ruud vertelde mij dat zijn vrouw indertijd kunst en cultuur had gestudeerd en dat ze nu ook les geeft aan een groepje kinderen uit de buurt. Zij is het overigens die de gehele bruiloft had georganiseerd en ze had dit ook tot in de puntjes geregeld, vanaf de originele kledij van bruid en bruidegom tot en met de stoelen (zeg maar tronen) waarop zij zaten. Na het eten begonnen we toch te merken waarom dit hotel toch bij heel veel mensen in de smaak valt: Zes personeelsleden vormen samen een bandje met drie gitaren, een tamboerijn en twee heren op de grote en kleine drums. En die jongens speelde met heel veel plezier en het geluid dat ze produceerde lag gewoon erg lekker en samengevat was het gewoon goed. Ik heb toen ook nog een tijdje met Ruud (ondertussen 71 jaar) zitten praten en hoorde dat ze veel vaker dit soort dingen hadden en dat er ook eenmaal per week een optreden was van de huisband. De totale sfeer was dan ook erg ontspannen en relaxt en dat compenseert erg veel van de eerdere genoemde gebreken. Ik hoop echter wel dat ze tijdig beginnen met de zaken wat na te lopen en wat aanpassingen te doen, want het zou zonde zijn als het verloren zou gaan. Uiteindelijk kijken we dus terug op een heel aangename dag en was dit natuurlijk ook weer een vrolijke compensatie voor de crematie zoals we die in Kuta hebben meegemaakt,

Dag 17- Lovina 2

Published on 2011-05-08 13:09:45 by dross

Vandaag lekker uitgeslapen tot half negen en daarna gaan ontbijten. Terwijl Maudy het American Breakfast nam, deze keer met gekookte i.p.v scrambled eggs, probeerde ik de Nasi uit. Ondanks dat ik om spicy had gevraagd moest er toch de nodige sambalsaus aan te pas komen om het wat pittiger en smaakvoller te maken. Het was wel iets minder vet dan de Bami van gisteren. Ik was al van plan om vandaag te gaan snorkelen, want hier voor de kust ligt een rif waarin zich wat koraal bevind. Het ligt wel een eind de zee in, maar dat komt omdat het hier tergend langzaam afloopt. De eerste 50-75 meter kan je gewoon lopen en daarna loopt het ook niet erg hard af. Vanaf Lovina gezien springt de kust in en krijg je het idee van een halve baai. Vanuit Adirama zie je rechts de punt met Lovina wel uitspringen, maar links loopt de kust gewoon door zonder weer naar buiten te gaan. Ongeveer een meter of 300 vanuit het hotel gerekend staat een bord in het water en volgens Ruud was het daar interessant om te snorkelen. Je ziet de boten met toeristische snorkelaars daar ’s morgens bij liggen. Het blijkt op dat punt overigens ook niet veel dieper te zijn dan drie meter. Samen met een Nederlands stel ( uit Limburg) ben ik de tocht begonnen . De vrouw haakte echter af toen ze niet meer kon staan en is terug naar de kust gezwommen. Helaas voor haar was dat op het punt dat het water ook wat doorzichtiger begon te worden, zodat je ook wat onderwaterleven kon gaan zien. Niet dat het water vies was, maar er dwarrelde gewoon veel zand doorheen wat het onderwater zicht belemmerde. Haar man en ik zijn doorgegaan en het zicht werd steeds helderder en we kwamen ook steeds meer mooi gekleurde dingen tegen, zoals groen opgebouwde koraal platen, maar ook blauw en geel. Ook zwommen er kleine vel blauwe visjes ronde en naar mate we dichter bij het bord kwamen, zagen we toch steeds weer wat mooiere dingen. Uiteindelijk zijn we doorgegaan tot halverwege het bord en het laatste bootje met toeristische snorkelaars en daar besloten we maar eens terug te gaan, want we vonden wel dat er nu heel veel water tussen ons en het hotel in lag. Uiteindelijk zijn we bijna 2 uur weggeweest en hebben daar heel veel van genoten. De wederzijdse echtgenoten lagen lekker voor onze kamer op ligstoelen te praten en na wat bij gepraat te hebben gingen we uit elkaar. Maud en ik zijn daarna lekker op de ligstoelen gebleven, in afwachting van een langzaam naderbij komende donderbui. En zo barste die los rond een uur of half vier, en terwijl ik dit zit te schrijven valt het water met bakken uit de hemel en dondert het er best op los. Het is zoveel, dat het lijkt of het straks geen eb meer wil worden! Ik laat het weten! Nu, na het eten regent het nog steeds. Om half vijf heb ik eerst maar eens de masseuse opgezocht en heb een Balinese massage gehad. Een uur voor 120.000 rupiah, net iets meer dan 10 euro. Ereg lekker! I.v.m. Moederdag zijn we maar weer uit eten gegaan en omdat het regende hebben we maar in het hotel gegeten. Maudy fish and chips en ik een kipfiletje met een soort van Chilisaus en toe een uitgeholde ananas met daarin stukjes vruchten en een bolletje ijs. Ach, we hebben het niet zo slecht.

Dag 18-Lovina 3: op de fiets

Published on 2011-05-09 11:09:24 by dross

Vandaag dacht ik slim te zijn door de nasi van het ontbijt “pedas” te vragen, maar het enige dat dit opleverde was dat er hele dunne sliertjes rawit en lombok werden meegebakken, wat de nasi wel meer op de tong liet branden, maar wat het helaas niet meer smaak gaf. Dus voor morgen weer wat anders proberen. Na het ontbijt besloten we eerst weer de was weg te brengen en omdat ze er toch voor het lenen stonden besloten we dat op de fiets te doen. Er staan hier namelijk twee ex-mountainbikes, waar de ketting in een verzet is vastgezet en waar niet meer mee geschakeld kan worden. Ze zijn precies in een fijn verzet vastgezet, dus nadat mijn band was opgepompt gingen we op weg. Dit ging een stuk sneller dan lopen, dus we besloten om naar Hardy’s te gaan om te kijken wat dat voor shopping center zou zijn. Probleem was alleen dat we niet precies wisten waar het moest zijn, maar dat we de goede kant op gingen wisten we omdat iedereen waar we de weg aan probeerde te vragen na het zeggen van: Aah Hardy’s, dezelfde kant op- bleven wijzen. Helaas kon niemand aangeven hoe veel kilometer of hoelang fietsen het zou zijn. Om een lang verhaal kort te maken, anderhalf uur later kwamen we bij Hardy’s aan. Het bllek inderdaad een soort shopping center, maar wel een waar je na 15 minuten doorheen was, omdat ze eigenlijk niets leuks verkochten. Op0 de begane grond zat ook nog een supermarkt en omdat we onderweg niets gedronken hebben en mijn pet echt niet meer beet te pakken was, zo doorweekt was hij van het zweet, kochten we eerst maar wat te drinken om ons vocht aan te vullen. Buiten hebben we eerst maar een flesje sportdrank weg gedronken, om vocht, glucose en zout aan te vullen. Daarna gingen we maar weer terug richting hotel, maar omdat het ondertussen middag was geworden en we toch wel trek kregen, zijn we bij een warung (restaurantje) gestopt, waar ze eigenlijk maar een gerecht serveerde, namelijk Babi Guling (geroosterd speenvarken) We durfde dit wel aan, omdat het restaurantje bomvol zat met overheidspersoneel in uniform en we gingen er van uit dat die daar wel vaker zouden komen en niet toevallig vandaag uitgeroeid zouden worden. We kregen dus een bord, waarop wat groenten, een soort Lothek, rode seroendeng en van allerlei delen van het speenvarken, zoals gewoon vlees, stukje van diverse organen en een stuk hard gebakken vel. Daarbij een kommetje bouillon, waarin nog wat vlees en wat stukken ongedefinieerde overige stukken van het speenvarken. We hebben een groot deel opgegeten, maar de dingen die we niet thuis konden brengen grotendeels laten liggen. De bedoeling van de bouillon is dat je deze over de rijst gooit, zodat deze wat smeuïger wordt. Op zich smaakte het niet verkeerd (maar het was best een beetje eng) en uiteindelijk moeten we voor de hele maaltijd, inclusief twee flesjes drinken en twee ijsjes 37.000 rupiah afrekenen, dus ongeveer 3,50 euro (!) Geheel op krachten gekomen, maar met ge3eldige zadelpijn gingen we weer op pad en na diverse stops in de schaduw om te drinken en met een pet waar de druppels zweet spontaan van de klep afvielen, bereikte we Lovina weer. WE hebben toen maar eerst even de ATM bezocht en vervolgens zijn we bij hotel Chonos maar een ijskoffie gaan drinken. De dame achter de bar zag meteen onze bezwete hoofden en nadat we zijn gaan zitten bracht ze ons eerst twee koude natte handdoekjes ter verfrissing en werd er een hele grote ventilator bij ons gezet, die heel doordacht langs onze voeten de frisse lucht blies. Dit hotel was onze tweede keus indien er bij Adirama geen plaats zou zijn geweest. We mochten ook op ons gemak rondkijken en we waren eigenlijk blij verrast van de netheid, de properheid en de inrichting van de kamers . Op zich is het een klein hotelletje met als nadeel dat het echt aan de doorgaande weg ligt en niet aan zee, maar anderzijds wel in het centrum van Lovina ligt, wat het makkelijker maakt om ter afwisseling elders te gaan eten. Maar goed, Adirama ligt beter. Vandaar uit zijn we nog even bij een supermarktje gestopt voor wat instant noodle soup voor vanavond omdat we geen zin hebben om in het restaurant van het hotel te eten. Toen we terugkwamen hoorde ik dat Hardy’s hier ongeveer 14 km vandaag lag, dus hadden we uiteindelijk toch zo’n 28 km gepeddeld! Terug in het hotel ben ik eerst in de zwembroek gesprongen en ben een heel eind gaan zwemmen en snorkelen en Maudy ging lekker op de strandstoel voor de kamer liggen. Net als gisteren was er bij het bord dat in zee staat een jongen bezig, die een band bij zich had die met een wat langer touw rond zijn lichaam vastzat en die met snorkel en duikbril telkens naar beneden ging. Toen ik dichterbij kwam bleek dat hij telkens met twee ijzeren pinnen (een soort poken) door een stuk steen stak en dan probeerde het ontstane gat verder groter te maken.. Omdat ik geen idee had wat hij aan het doen was, probeerde ik het te vragen, maar de enige zin die hij in het Engels kende was: NO speaking Anglish. Dat schoot niet op en na twee ontkenningen op mijn vraag: Ikan? (vis?) en Udang? (garnaal?), greep hij in de band en toverde daar een inktvis vandaan. Ik ben daar bij gebleven toen hij bezig was en na best wel inspannende arbeid en veel duiken (volgens mij had hij niet erg veel adem), pakte hij opeens weer een inktvis uit het gecreëerde gat, die hij triomfantelijk aan mij liet zien. Daarna had ik het ook wel gezien en ben heel op mijn gemak terug gesnorkeld, terug richting hotel, waarbij net als gisteren heel erg koud water werd afgewisseld door erg warm water en waar je vanuit de oppervlakte telkens heel wisselend helder kon zien, maar even verderop dan opeens weer niets zag. Toen ik gisteren aan mijn eigen ogen begon te twijfelen bleek dit aan het water te liggen en niet aan mijn ogen, want toen hadden mijn mede zwemmers precies het zelfde. Ik besloot de proef op de som te nemen, door telkens als het zicht slechter werd, naar de grond te duiken en dat leverde vanaf een 40 cm diepte telkens al weer een helder zicht op. . Na ongeveer een uur was ik weer aan wal en na het douchen in de strandstoel voor de kamer gaan zitten, waar dus meteen als duveltjes uit doosjes de verkopers voor de balustrade opdoken. Toch nog een sarong gekocht en toen vonden we het genoeg. Op mijn vraag of ze ook nog sjerpen hadden om de sarongs op zijn Balinees traditioneel mee vast te zetten kwamen ze later terug met twee doeken die betere kwaliteit zou zijn en waar ze de hoofdprijs voor hoopten te vangen, maar toen ik bij mijn bod bleef na een verhoging werden de doeken terug in het zakje gestopt en gingen ze weg. Ik was best blij, want ik vond ze zeker niet bijzonder. Ze zullen het morgen nog wel een keertje proberen.

1 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-05-09 21:08:21: Och, wat een mooie foto’s, die watervallen, de bloemen, het eten, echt waanzinnig! Ben weer bij met het verslag wat je overigens weer fantastisch doet Daan, mijn complimenten! Het weekend was zalig hier, heb je vast wel iets van meegekregen via iemand, volop zon en weinig wind. Wel aardig droog en iedereen ‘schreeuwt’ om regen, vooral de boeren hè? Nou dan maar sproeien, het is niet anders, want voor je het weet zitten we onder de 20 graden en dan is het ook niet goed. Jullie hebben het zeker niet slecht, af en toe valt er iets tegen, maar ach…verder ziet het er prima uit, en ook op moederdag uit eten geweest, wat wil je nog meer! Ik zeg over en sluiten en klik van de week de site weer aan, tot dan! Lieve groet voor beiden van mij, Sylvia PS: was een weekend (alleen) weg, kom thuis zondag en raad eens wat? Ton had 2 wassen laten draaien, opgevouwen en wat er nog gestreken moest worden lag apart, dus Silly was zo klaar, wat een verrrassing hè Maudy, daar heb je wat aan zo’n man hihi…. Toedeloe!

Dag 19-Lovina 4 Morgen verder

Published on 2011-05-10 11:15:40 by dross

Vandaag hebben we bar weinig gedaan. Na het ontbijt wilden we de fietsen weer lenen, maar er zat een ander meisje aan de receptie die dacht dat de fietsen berekend moesten worden. Nadat we hadden verteld dat we de fietsen gisteren ook zo hadden meegekregen, moest ze eerst uitgebreid naar de sleutel van het ene hangslot zoeken. Na de fietsen uit de lobby naar de straat gedragen te hebben, gingen we op weg. Maud had gisteravond al geconstateerd dat ik een blauwe kont had op de plek waarmee ik op het zadel had gezeten en dat kon ik vanochtend dan ook goed merken. Ik was blij dat we niet verder dan Lovina gingen. Daar nog even naar de zee gelopen en een paar heel aardige dames verteld dat we echt niets meer konden kopen omdat we al erg veel overwicht hadden en toen maar weer richting de hoofdweg gelopen. Maudy had daar een geinige (we dachten zilveren) armband gezien, maar dat bleek een soort van verchroomd plastic te zijn. Vervolgens maar weer bij Hotel Chronos een paar glazen ijskoffie weg gedronken en een tijdje met dezelfde vrouw van gisteren gepraat. Ze bleek moeder van twee zoontjes, zeven en elf en ze werkte zes dagen per week. Die zevende dag moest ze thuis de boel op orde zien te krijgen. Haar man probeerde, net als vrijwel alle mannen hier, de kost te verdienen als chauffeur. We begrepen wel uit het gesprek, dat het hier zeker geen vetpot is. Het hotel had op dit moment maar een gast, dus daar wordt het op dit moment ook niet mee verdiend. De gastvrijheid was echter wel heel goed, want net als gisteren kregen we toen we aankwamen eerst een fris nat handdoekje om ons even mee te verfrissen. En zo kort als vandaag het ritje was, toch was het wel heel lekker. Verder zagen we ook even hoe de was werd gedaan, want in het souvenir winkeltje was een vrouw met de was van vermoedelijk klanten bezig. Nat maken, was op de tegeltjes van de vloer uitleggen en over de vlekken schrobben met een soort van plastik lepel. Vlak daarna zag ik haar de was met iets uit een spuitfles benevelen en vervolgens werd er al meteen gestreken. In het winkeltje kocht Maud nog een armband en vervolgens zijn we richting hotel gegaan. Vlak bij het hotel haalden we vervolgens onze was op en ik vermoed, dat deze op dezelfde manier was behandeld als de was in het winkeltje. Terug bij het hotel bleek dat net onze kamer werd schoongemaakt dus we zijn eerst maar zwemhanddoeken gaan halen en zijn voor de kamer gaan zitten. Overigens niet voordat ik een stop in de toilet in de lobby had gemaakt, want vandaag had ik even last van wat doorstroming. Het verbaasde dus hooglijk om te moeten constateren dat in die toilet wel een kontendouche zat. De leiding liep alleen waarschijnlijk buiten tegen de zonnige muur aan, want na eerst wat koud water, brandde ik mijn kont zowat aan het water dat opeens snikheet was!. Gelukkig werd het daarna weer koeler, maar als gevolg van deze opwarming spatte spontaan het zweet van mijn hoofd af. Daarna hebben we lekker voor de kamer in zwem-outfit zitten luieren en rond half drie ben ik er maar weer op uit gegaan met snorkel en zwemvliezen. Omdat er zo’n vijftig meter na het bord weer een boot lag met snorkelende toeristen ben ik door gezwommen en heb even gekeken of deze plaats bijzonderder was dan bij het bord. Er was daar wel wat meer vis, omdat deze daar zowat elke dag gevoerd worden, zodat de toeristen ze kunnen zien. Verder was het een beetje zoals rond het bord. Na een tijdje met de naar later bleek Duitse toeristen (die voortreffelijk Engels spraken) gesproken te hebben ben ik maar weer langzaam richting kust gezwommen, genietend van de vele visjes in verschillen de kleuren. Rond half vijf was ik weer terug en om vijf uur ging Maud naar de masseur om zich te laten masseren. IIk was achteraf iets enthousiaster dan Maud, omdat zij het iets te zacht vond. Terwijl Maudy haar haar aan het fohnen is, gooi ik dit verslag even het net op. Daarna maar kijken waar we gaan eten, maar dat meld ik (hopelijk) morgen weer vanuit Pandangbai.

1 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-05-10 19:27:36: Haha die Daan, eerst zadelpijn en daarna blaren van het hete water, moet toch niet gekker worden! Maar wederom leuk om weer te lezen wat jullie hebben beleefd. Hier een normale dag, ochtend gewerkt, daarna bij Freek een cup a soepie gedronken en toen naar huis. Wat boodschappen gedaan (ijs was op) en daarna nog heerlijk in de zon gezeten! Morgen werk ik de middag omdat een collega van ons met haar man mee wil naar het ziekenhuis. Relativeren hè, en denken dat je dan blij mag zijn dat jij niet naar een ziekenhuis hoeft en graag wil ruilen. Zouden meer mensen moeten doen zeg ik dan en dan bedoel ik niet die soep-reclame! Groetjes, ook aan Maudy en tot de mail! Liefs, Sylvia

Dag 20- Lovina naar Pandangbai

Published on 2011-05-11 13:53:03 by dross

Gisteren sloot ik af met de boodschap dat we ergens naar wat lekkers te eten zouden zoeken. Na eerst vanuit het hotel naar rechts gelopen te zijn en daar alleen twee visrestaurantjes gevonden te hebben liepen we terug richting Lovina. Een beetje met de moed in de schoenen omdat we eigenlijk geen zin hadden om op het levensgevaarlijke trottoir helemaal naar het dorp te lopen. Opeens kregen we de lucht van gegrild vlees in onze neus, maar konden niet thuisbrengen waar het vandaan kwam. Nadat we iets terug gelopen waren zagen we aan de overkant een hele kleine Warung, waar een vrouw buiten sateh aan het bakken was. Er zat binnen een buitenlandse jongen te wachten en buiten een stelletje met scooter, die duidelijk het eten mee wilden nemen.We zijn maar binne gaan zitten en omdat de vrouw op alle vragen met ja antwoorden namen we maar het risico om 2 vingers op te steken voor het aantal porties. De jongen die er al zat bleek een Amerikaanse knul van een jaar of 20, die voor een 45 dagen toer (eigen gelegenheid) op Bali was, maar ook de intentie had nog Lombok en Komodo aan te doen. Hij vertelde dat hij al 5 dagen op alleen nasi en bami leefde (3x per dag) en dat een van zijn vrienden hier ’s middags had gegeten en verklaarde dat het geweldig was. Toen hij zijn maaltijd kreeg, bestond deze uit een b0rd witte rijst met wat gebakken uitjes, een kom geelachtige soep waarin stukjes vlees en een bordje waarop 10 stokjes sateh, met een ketjab/pindasaus. Hij verklaarde dat dit de beste maaltijd sinds zijn aankomst op Bali was tot dat moment. Iets later kregen wij het zelfde en inderdaad was het heerlijk. De soep was een Soto-achtige soep, waarin ook geroosterde stukjes vlees lagen, die ook vanaf stokjes in de soep was gegooid. De sateh was weliswaar flinterdun, maar heerlijk van smaak, net als de saus. Wij durfden te verklaren dat we zeker in Lovina nog niet zo lekker hadden gegeten. Na nog wat gedronken te hebben met de andere Nederlanders gingen we naar bed. Vanochtend dus op tijd op en nog ontbeten en om 10:00 uur stond chauffeur Henri, die we de eerste dag hadden leren kennen voor het hotel. Na het uit checken gingen we op weg en kwamen er niet alleen achter dat Hardy’s inderdaad een eind weg was, maar ook dat er twee waren en we eigenlijk bij de verkeerde waren geweest. Ze liggen in Singaraja, de volgende stad voorbij Lovina, die in tegenstelling tot Lovina redelijk groot is. Daar is ook de Rode tempel die volgens het boekje heel mooi is en daar maakte we meteen ook onze eerste stop. Als het lukt de foto’s te uploaden, zien jullie waarom deze stop echt de moeite waard waas. Daarna echt op pad en rond de middag zaten we echt boven in de bergen waar Henry ons voor lunch dropte op een plaats met een unieke uitkijk, maar waar je alleen voor 80.000 pp exclusief 21% toeslag kon buffetten. Omdat we daar allebei geen trek in hadden (Henry zat bij de andere chauffeurs) hebben we alleen maar wat gedronken,hebben Henry opgepikt en zijn verder gereden op zoek naar een satehtje of Soto soep omdat we daar genoeg aan zouden hebben. In een heel klein warunkje met zo’n blauw karretje ervoor waarop de sateh-bbq stond aten we uiteindelijk samen met Henry sateh, met saus en lontong en rekende uiteindelijk voor dit alles slechts 50.00 rupiah af (ongeveer 4 euro). Voldaan gingen we verder en zijn een groot deel over smallere weggetjes gereden. Later zei Henri om ons meer te laten zien, maar in werkelijkheid om een grote politiecontrole te ontwijken waarvan hij van de andere chauffeurs had gehoord dat die op de hoofdweg stond. Hoewel Henry aangaf dat het toevallig was, viel ons op dat we heel veel mensen zagen die in hun beste kleren ergens naar onderweg waren. Het leek voor ons een beetje of we op een nationale feestdag reden, maar waarschijnlijk inderdaad toeval. In ieder geval herkende we een van de ceremonieën voor een crematie, omdat we de voorbereidingen daartoe al eerder in Kuta hadden gezien We hebben hele mooie landschappen gezien en uiteindelijk kwamen we rond kwart voor vier in Pandangbai aan waar we incheckte in kamer 303 van hotel Puri Rai. (helaas zonder internet in het hotel) Het is er wel oud, maar we hebben een ruime kamer met AC en als de muggen een beetje weg willen blijven…. Na Henry betaald en de koffers op de kamer gezet te hebben, gingen we even het dorp verkennen. Daar ben je dus zo doorheen, dus het wordt waarschijnlijk veel snorkelen op het hele kleine strandje genaamd Blue Lagoon of een baai verder waar je alleen met een boot zou kunnen komen. Verder is het dus even afwachten wanneer we dit alles op internet kunnen zetten en of hier bandbreedte genoeg is om de foto’s te uploaden. Als er dus een paar dagen geen berichten zijn, wees dan niet ongerust,

1 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-05-11 20:24:31: Hallo, daar ben ik weer! Kreeg het water opnieuw in mijn mond en wat een bedragen af en toe hè, 4 euro en dan nog lekker eten ook. Ik ga zo kijken of het je gelukt is om de foto’s erop te zetten en dan zeg ik tot mails en ‘op naar dag 21! Groetjes,Sylvia

Dag 21- Pandangbai 1

Published on 2011-05-12 12:10:54 by dross

We dachten qua ontbijtkeuze wel het minimum bereikt te hebben bij Adirama, maar helaas zijn de keuzes in Puri Rai nog wat beperkter. Een paar toast variaties, zoals scrambled of met bacon en wat soorten pannenkoeken, en naast de keuze tussen fruit of sap en koffie of thee, was dat het dan wel Zelf nam ik de scrambled eggs en Maudy nam een pannenkoek met banaan en chocolade. Ik kreeg twee licht geroosterde casino-witte boterhammen met een portie ei er tussen. Maudy kreeg een flensje, waarop een 7 tal plakjes banaan en het geheel was verder overgoten met pure hagelslag. Maar goed, na het ontbijt gingen we naar de ATM, waar vervolgens allebij onze bankpassen weer onverrichte zaken naar buiten kwamen met de mededeling om contact met onze bank op te nemen. En dat bleek dus de enige ATM in het dorp en de volgende was 20 kilometer verderop! Iemand verwees ons naar het busstation voor een andere ATM, maar achteraf bleek hij daarmee dus het ding verderop te bedoelen. Toen nog een keer met de creditcard geprobeerd en gelukkig werd deze wel geaccepteerd. Omdat we hier een erg gammel houten kastje in een kamertje achter de receptie als “safe”hebben leek het niet handig om veel op te nemen dus beperkte we het bedrag tot 50.000 rupia. Vervolgens hebben we onze zwemspullen gehaald en zijn naar de Blue Lagoon baai gegaan. Dit baaitje is ergens tussen 75 en 125 meter breed en om er te komen moet je een weg eerst stijl omhoog lopen om vervolgens met een aantal smalle steile trapjes weer naar beneden te gaan. Daar huurde we voor de dag twee ligstoelen, maar helaas werden er geen handdoeken verhuurd, dus we waren blij dat we wel twee sarongs hadden meegenomen. Het water ziet er van bovenaf inderdaad lichtblauw uit, met donkere vlekken. Terwijl we dit stonden te bekijken waren we natuurlijk weer prooi voor een aantal meiden en vrouwen, die sieraden, sarongs etc. wilden verkopen en ons wilden masseren Na deze wat afgewimpeld te hebben ben ik met zwemvliezen, snorkel en duikbril de zee ingegaan. Het water was wel iets onstuimig en trok ook behoorlijk aan je zo nu en dan. Dus meteen na de golfslag de zwemvliezen aan en bril en snorkel op. Vanaf het begin zat je al meteen bij allerlei onderwaterleven. Grote stukken met versteende dingen (geen idee wat het precies is), die op onze elfenbanken lijken in de bossen, maar dan veel groter, soorten nstenen, die op boleten leken en platen met koraal. Daartussen enorm veel prachtige vissen, sommige pikzwart, andere van kop naar staart wit, fel geel en dan zwart en dat als soort halve manen na elkaar. Ik zag een vis van zo’n 30 cm, die alle tussenkleuren had vanaf paars, via blauw, zeegroen naar geel. Je zag dat hele pallet op zijn lijf en de kleuren zaten eigenlijk door elkaar heen, zodat je geen enkele kleur vast aan hem kon toeschrijven. Met dat hij zwom en het licht uit iets andere hoek kwam veranderde hij. Verder ga ik niet proberen dit te beschrijven, want alles wat je zou proberen te omschrijven zou onrecht aan de werkelijkheid doen. Helaas spoelt er ook veel rotzooi aan, hoofdzakelijk allerlei soorten plastic. Toen ik dacht een mooie groene vis te zien en dichterbij zwom, bleek het de verpakking van een soort Soto Mie te zijn (instant bamiesoep) Maar goed, we zijn bijna de hele dag gebleven en toen we rond half vier weg zouden gaan nam Maudy toch nog maar een massage, die ze eigenlijk beter vond dan die in het vorige hotel en die minder dan de helft kostte. Ze moeten wel een paar keer verkassen van ligstoel, omdat de wind nogal was aangetrokken en er hoog boven ons best behoorlijk grote trossen met bijna rijpe kokosnoten in de palmen zaten. En ik moest meteen denken aan de uitspraak van Ruud van Adirama, dat er in Indonesië waarschijnlijk meer mensen dood gaan omdat ze een kokosnoot op hun hoofd krijgen, dan aan verkeersongelukken! Vervolgens zijn we trappen weer opgeklommen en het steile weggetje weer af naar het dorp. Daar hebben we eerst (ik ijs-) thee gedronken met Brownies waarin stukken gedroogde banaan. We hadden deze plek al eerder gezien, maar ik had ’s middags van een Ierse die we de eerste dag al even hadden ontmoet en die we steeds tegenkomen gehoord, dat het een goede overnachtingsplek was, maar ook een goede keuken heeft voor redelijke prijzen. We hebben het menu bekeken en misschien eten we hier vanavond wel. Maar dat is iets voor het verslag van morgen.

1 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-05-13 22:16:56: Hallo….hier is ze weer, jullie fan vanuit Nieuwerkerk! Ik zit hier te lachen Daan, wat een prachtige groene vis bleek, was dus een verpakking, wat een mop zeg! Kijk wel uit voor verdachte ‘vissen’ hè, want voor je het weet zit er weer iets aan je billen Maar leuk verslag weer zo vlak voor het slapen gaan! Weer een week om, morgen zaterdag en eens kijken wat we gaan doen. ‘s-morgens hebben we waarschijnlijk regen, in de middag zon, dus lekker wat tuinieren denk ik. Weg met het luie …..heb vanavond allerlei lekkere dingen gehaald bij de Chinees, kreeg laatst water in mijn mond na jouw verhalen over het eten en het was wel weer ‘s tijd om wat te halen Ik ga afsluiten, lieve groet weer voor jou en Maudy en tot ‘mails’, over en uit! Sylvia

Dag 22- Pandangbai 2

Published on 2011-05-13 12:07:30 by dross

Gisteren hebben we inderdaad gegeten waar we ook het verslag geuploaded hebben. Maudy had kip met een gember-curry saus met kip en witte rijst en ik had Tofu met zwarte mushrooms in een wat dikkere kokossaus met rijst. De verwachting was dat het gerecht van Maudy lekkerder zou zijn, maar helaas was het wat flauw, vooral omdat de curry erg dun was en wat meer kruiden had kunnen gebruiken. Mijn gerecht was echt lekker en we hebben eigenlijk van elkaars bord grote delen over geheveld zodat we allebei hetzelfde aten. We zaten aan een hele lange tafel met aan twee kanten lange vastzittende banken. Even later schoof onze Ierse vriendin aan en hebben we terwijl zij haar soepje zat te lepelen en ik mijn nagerecht van Brownie met twee bolletjes ijs hebben we haar een deel van de foto’s laten zien. Omdat zij binnenkort naar Lovina gaat, lieten we haar ook de foto’s zien van de rode tempel, zodat ze in ieder geval een plaats wist die mooi zou zijn. Vanochtend hebben we eerst ontbeten en terwijl Maudy maar het continentaal ontbijt nam heb ik me aan een sandwich gewaagd, die qua omschrijving het meest op een broodje gezond leek. Het waren weer de twee sneeën casinobrood, licht geroosterd, waartussen blaadjes sla, een soort salade, plakjes komkommer en tomaat en een dubbel gebakken spiegelei Het leek machtig en het was machtig, maar wel lekker Daarna hebben we nog wat gesoebat met iemand om ons morgen naar Denpassar te brengen, maar dat kregen we nog niet spits, dus dat moet nog geregeld worden. We besloten vanmiddag verder te kijken en hebben toen eerst bij het zwembad handdoeken gehaald en zijn weer naar de Blue Lagoon gegaan. Het water was wel wat wilder dan gisteren, maar er was toch weer heel veel te zien. Na mijn eerste duiken kwam onze masserende vriend om de hoek kijken en ben ik erg lekker gemasseerd. Hij wist echt de goede plekjes aan te pakken. Begin van de middag besloten we te kijken of we boven ook iets te eten konden krijgen en er bleek een best uitgebreide kaart te zijn en we besloten beide soep te nemen, Maudy Bamisoep en ik Soto Ajam en beide bleken verrassend lekker te zijn. Na een kwartiertje rust na het eten ben ik weer gaan snorkelen en heb ongeveer een minuut of tien achter een soort rog aangezwommen, zo’n 25 centimeter in doorsnede en met zeker nog zo’n 30/35 cm staart er aan. Ik heb hem wel een beetje geplaagd, maar omdat ik niet wist of hij gevaarlijk kon worden ehb ik hem later maar met rust gelaten. Het koste toen best moeite om uit het water te komen, omdat het water wat gezakt was i.v.m. het tij, waardoor de golven die binnenrolde hoger werden opgezwiept. Het was echt uitkienen wanneer je de volgende stap nam, omdat als ik zou vallen, ik mijn lichaam zou openhalen aan al het moois op de grond, doordat het water na de opgezweepte golf even extra laag was. Maar met kunst en vliegwerk lukte het gelukkig. Toen zijn we nog even gaan zwemmen in het zwembad van het hotel en daarna gedoucht. Even bij de receptie langs voor de eventuele chauffeur, die er niet was en uiteindelijk via de telefoon toch met 400.000 akkoord ging voor een ritje van hier naar Ubud, daar een uurtje rondkijken, dan naar Sanur, uurtje rondkijken en dan door naar de airport. Dat is dus ook geregeld en morgen zien we wel hoe de uitvoering is. Vervolgens zijn we op ons gemak naar de ATM gelopen, die het helaas weer niet deed en helaas had ik de pincode van de creditcard vergeten, dus we hielden het maar zo. In principe moeten we genoeg geld hebben, dus daarna hebben we maar twee hele lekkere Cornetto’s gescoord: Een met de smaak Tiramisu en eentje met een Choclad Disc. Beide erg lekker, dus van mij kunnen ze ook in Holland op de markt komen. Maar ja, alleen voor de Cornetto’s zullen we toch niet naar Indonesië komen. Vergeet ik te vermelden dat het buiten een geweldige temperatuur is dus zeker gee straf om buiten te lopen. Jammer dat het hier gewoon een erg klein plaatsje is en dat iedereen probeert je wat te verkopen. Anders zou het hier erg goed toeven zijn. Waar we wat vanavond gaan eten weten we nog niet, dus dat lezen jullie misschien als het heel lekker was (of niet) Je ziet, vandaag niet veel maar wel lekker!

1 comments:

# 1 by Raymond & Carin on 2011-05-14 10:02:03: Hi Daan en Maudy, Erg leuk om jullie verhalen te lezen en de foto’s te bekijken. Klinkt als een prachtige reis! En voor ons een stukje van de voorpret, we krijgen extra veel zin om straks zelf te gaan! Veel plezier nog en geniet veel! Liefs, Raymond & Carin

Dag 23- Pandangbai naar Lombok

Published on 2011-05-14 15:21:20 by dross

Ik zit nu op het vliegveld van Denpassar op weg naar Lombok, dus ik kan best vast wat schrijven over de dag tot nu toe. Na het opstaan hebben we natuurlijk ontbeten. Helaas moesten we de kamer toch om 11.00 uur inleveren, omdat de kamer na ons weer verhuurd was. Gelukkig konden we al onze bagage in de receptie kwijt, dus dat gaf geen probleem tijdens de tijd tussen 11:00 en 13:00 uur, die we nog moesten doorbrengen. We zijn eerst maar weer naar de ATM gelopen, maar wisten natuurlijk van te voren dat we er toch geen geld uit zouden krijgen, tenzij ik het met de creditcard zou doen, maar zo hard hadden we geen extra geld nodig dus dat hebben we maar laten zitten. Vervolgens zijn we langzaam naar de andere kant van het dorp gelopen en hebben halverwege nog een tijdje op de “pier” gestaan om vervolgens verder te lopen naar ons stamrestaurantje de Topi-In. Daar hebben we op ons gemak een ijskoffie gedronken en i.v.m. de calorieën een timurazu gebakje gedeeld. Vervolgens nog heel even bij onze Ierse vriendin Bridget op het strand gekeken en toen terug naar Puri Rai om te vertrekken. Daar was ondertussen een wat oudere auto, maar met een wat jongere chauffeur gekomen die aangaf dat hij ons zou brengen. Hij wist gelukkig precies wat afgesproken was, dus we hebben alles ingeladen en gingen op weg. Eerst bij een volgend dorp waar we eerst maar weer een miljoentje gehaald uit een ATM om onze financiën weer aan te vullen. Daarna zijn we rustig aan doorgereden naar Ubud, waar we de auto met John (onze chauffeur) achterlieten om het dorp een beetje te verkennen. Hij had de auto op de parkeerplaats voor Monkey Forest gezet en na even naar het park gekeken hebben en aangestaard door een stel brutale apen, zijn we eerst omhoog gelopen langs alle winkeltjes, vervolgens terug en datzelfde aan de andere kant van de parking en helaas begon het halverwege toen te regenen. Niet hard, maar genoeg om toch nat te worden. We hebben een heleboel moois gezien en vonden het jammer dat we waarschijnlijk al een zooitje overwicht hebben. Als tegenwicht heb ik maar een stel foto’s genomen en ik hoop dat ze er straks op het scherm ook een beetje goed uitzien. Vervolgens weer in de auto en toen richting Sanur. Ongeveer halverwege werd het gelukkig weer droog en rond vier uur kwamen we in Sanur aan en dropte John ons bij het strand naast en voor het Hyatt hotel en we vonden het beide heel mooi daar ( ze schijnen 5 sterren te hebben, dus eigenlijk mag het wel). Vervolgens hebben we op het strand een lekkere soto ayam gegeten en prompt om 17:00 uur waren we bij de auto terug. John was wel wat zenuwachtig want hij was bang dat we te laat ( na 18:00 uur) zouden aankomen op het vliegveld. We begrepen eerst niet waarom hij zich druk maakte, want het vliegveld was immers om de hoek? Maar ja, toen we in een stevige file terecht kwamen, snapte we waarom John een uur rekende voor de laatste 17 KM. Maar goed, tien voor zes waren we op de luchthaven en na uitladen van de spullen uit de auto en betaling van John, konden we meteen doorgaan en onze koffers afgeven bij de domestic flight kant van het vliegveld. Eerst de ene scanner door, 40.00 rupiah betaald voor luchthavenbelasting en vervolgens konden we via de volgende scanner door naar de wachtruimte. En omdat onze vlucht bijna gaat boarden, sluit ik nu af en hoop vanavond dit verhaal en de foto’s te kunnen uploaden. Na een geweldige vlucht van amper 15 minuten om de afstand van 100 KM af te leggen zetten we dus voet op Lombok. Erg jammer dat het al donker was, zodat we niets van de omgeving konden zien. We werden keurig opgewacht door twee heren met een bordje Party Ross en zij brachten ons in ongeveer 20 minuten naar Hotel Sengigi Beach, waar we vervolgens incheckte bij de tijdelijke receptie in het restaurant (dit omdat de feitelijke lobby nu verbouwd wordt. Daarna werden we naar onze kamer gebracht, met zeezicht vanuit de kamer!. Volgens de receptie kunnen we hier ’s morgens mooi de zon op zien komen. De kamer is eigenlijk een soort tweepersoons bungalowtje, want er zit niets boven en het is op een soort van Center Parcs manier geschakeld met de kamer ernaast. Wifi alleen in de lobby, dus ik ga daar snel nog heen, zodat jullie bijblijven. Morgen dus verder over Lombok.

Dag 24- Sengigi Beach 1

Published on 2011-05-15 12:32:22 by dross

Nu we de eerste dag bij het laatste hotel hebben gehad, kunnen we maar een ding zeggen: The winner of best breakfast of our trip is Santiga Hoteles (both). Met als goede tweede het Phoenix hotel in Yogya. Gelukkig is er in Sengigi wel weer keuze tussen Indonesisch en intercontinentaal, maar het is beduidend minder dan in voornoemde hotels. Maar het is beslist geen reden om hier niet weer te komen, want het ligt echt schitterend op een natuurlijke pier, dus het complex is aan drie kanten omgeven door de zee. Het park, want dat is het eigenlijk, is erg ruim van opzet, goed onderhouden en je ziet dat ze er ook constant mee bezig zijn. Na het ontbijt besloten we richting dorp te lopen, dus eesrt zijn we een heel eind via het strandpad gelopen, waarbij we wel weer telkens werden aangeschoten door verkopers. Nadat we een hotel of vier verder waren (en dat was een heel eind verder want ze hebben allemaal grond genoeg), staken we achter een soort van gezellige bijeenkomst van lokale bevolking, door naar de weg. We liepen een stukje richting Mataram, toen zo’n klein open busje naast ons stopte en vroegen of we mee wilde rijden. Op de vraag hoeveel het zou kosten antwoorden ze doodleuk na enige aarzeling: 200.000 rupia (18 euro). Omdat je voor dat bedrag meer dan een halve dag een airconditioned car met chauffeur kan krijgen schoot dat echt in mijn verkeerde keelgat en we liepen meteen verder na hun verteld te hebben dat ze helemaal gestoord waren. Ze reden telkens met ons op en riepen steeds lagere prijzen, maar ik was eigenlijk zo pissig dat zelfs toen ze naar 15.000 waren gezakt, we gewoon stug doorliepen. Bij een bocht in de weg, waar we al een stuk naar boven hadden moeten lopen, zagen we dat er de eerste kilometers niets zou zijn, behalve de wegen een heleboel hitte. Toen zijn we maar teruggelopen naar het hotel en hebben op de pier een hele tijd met twee studenten staan te praten. Vervolgens hebben we onze laatste bekers bamisoep op de kamer genuttigd en daarna hebben we een set badhanddoeken gehaald en zijn we lekker naar het strand gegaan, hebben een beetje in zee gebadderd en lekker liggen zonnen. Daarna douchen en toen even een chauffeur gevonden die ons voor een redelijke prijs eerst naar de ATM en vervolgens naar café Alberto bracht, waar we hebben bekeken of we vast konden stellen waar onze Nijkerkse buren hun Lombokse huis hebben, maar omdat er nergens naambordjes op huizen hangen ging dat dus niet op. Vervolgens nog wat verder gelopen, maar omdat er langs de weg nauwelijks iets was en het verkeer i.v.m de zondag extreem druk was omdat heel Lombok aan het strand had gelegen, hebben we maar een taxi naar het hotel genomen en proberen we hgier vanavond wat te eten. T.o.v. de prijzen die we ondertussen gewend zijn, is het hier geweldig duur, maar naar Nederlandse begrippen is het dat zeker niet. Op het moment dat ik dit schrijf zitten we lekker aan het strand, Maudy met een wit wijntje en ik met een Ice Lemon Tea, te wachten tot de band weer gaat spelen, dus ik hou er voor vandaag mee op en als er vanavond iets bijzonders gaat gebeuren, zal ik daar morgen weer verslag van doen. 1 comments:

# 1 by Sylvia on 2011-05-17 19:11:40: Hoera dus voor hotel Santiga! Ja, in 1 hotel kan je niks vergelijken, maar nu ligt dat even anders. En wat kunnen mensen toch brutaal zijn hè, zonder blikken of blozen, eerst nadenken en dan 200.000 rupia roepen, het was te proberen, maar jullie zijn wel goed…maar niet gek! Ach, dan ga je terug en lekker genieten van het strand, ben je het hele voorval zo vergeten. Hier hebben we redelijk weer na een aantal buien, was hard nodig en nu schijnt de zon, Komende dagen verwachten ze mooi weer met hogere temperaturen en af en toe een bui, prima, want Silly en collega Marga hoeven volgende week niet naar ‘t werk yeah!!!! Ga nu de foto’s opzoeken, geniet nog lekker saampjes, want voor je het weet is het 19 mei ;-( Groetjes, Sylvia ☼

Dag 25- Sengigi Beach 2

Published on 2011-05-16 14:58:07 by dross

Er valt eigenlijk steeds minder te vertellen, omdat het hier heel rustig is. Natuurlijk eerst ontbeten en vervolgens naar het strand, waar ondertussen 5 verkopers op een toerist zijn. Gelukkig is er een onzichtbare lijn waar ze niet over mogen en ook niet komen. Ze blijven wel telkens proberen in je gezichtsveld te komen en zwaaien dan met hun koopwaar, zoals T-shirts, Sarongs, Zonnebrillen of andere zaken zoals vers fruit of een boekje waar wat soorten massage in staan. Omdat het begon te betrekken besloten we om naad Mataram te gaan en daar de Mataram Mall te gaan bekijken. Bij de poort hebben we een taxi genomen en vertelde waar we heen wilden en hebben ook meteen aangegeven dat we met de meter an wilden. Geen probleem. Dit is overigens bij de Blue Bird taxies de beste methode om een eerlijke prijs te betalen. Mataran en de Mall lagen een stuk verder dan we dachten, want we zijn zeker 25 minuten onderweg geweest. Het was geen Matahari, maar ook geen Hardy’s . Het zat er tussen in. Op de derde verdieping zaten wat elektronica winkeltjes, waar ij voor 75.000 rupia een nieuwe oplader voor mijn telefoon scoorde (ongeveer 6 euro) weliswaar van Nokia, maar die werken gelukkig ook op mijn Samsung. Ik hoef dus nu niet meer mijn telefoon laden via de USB poort van de laptop. We hebben er lekker rondgezworven en tussendoor een ijskoffie gedronken. Ik zelf had er een crispy crêpe chocolat/strawberry bij en die smaakte wel aardig, Vervolgens hebben we nog wat buiten de mall gelopen, hoofdzakelijk zoekend naar een ATM die 50.000 biljetten zou uitspugen, maar die vonden we niet. Omdat het al donker werd besloten we om maar weer terug te gaan richting hotel. Onderweh besloten we om bij café Alberto te gaan eten. Dus we gaven de taxichauffeur aan dat we daarheen wilde en ondanks de drukte waren we daar zo’n 25 minuten nadat we bij de mall vertrokken waren. Aan de wegkant kan je eigenlijk niet zien wat voor leuk restaurant het eigenlijk is. Het ligt pal aan zee en de tafeltjes op het strand staan nog geen 6 meter van het water af. We besloten om alleen een hoofd en eventueel een nagerecht te nemen, omdat we ondertussen best wel kleine eters geworden zijn. Maudy nam een vis, met rijst en een Kankun salade en ik nam een Tagliatelle met tomatensaus, gehakt en knoflook. Toen het geserveerd werd bleek de vis van Maudy wel een hele grote, dus daar ging helaas maar de helft van op. Mijn pasta was ook behoorlijk stevig, maar gelukkig kon ik daarna nog wel een Tiramisu Cream op. Daarna kregen we nog een citroen likeurtje aangeboden, die ik wel en Maudy niet heeft genomen en die zette me meteen voor een minuut of tien aan het niezen. Grappig is dat als je bij Alberto wilt eten, ze je gratis komen halen en ook weer gratis wegbrengen, mits het in Sengigi (de plaats) is. We werden dus op een open wagen waar in het midden twee banken in de bak waren vastgezet naar het hotel teruggereden, waar, heel kinderachtig, het wagentje waarop met grote letters Cafe Alberto stond,niet naar binnen mocht om ons af te zetten, dus vanaf de slagboom zijn we maar gaan lopen. Vervolgens naar het strand, maar helaas is de band al uitgespeeld,. Toch maar een drankje genomen en zo dit uploaden en dan maar weer naar bed! Vergeet ik overigens te vertellen dat we gisteravond op het strand hebben gegeten en dat de band heel fijn speelde. Ook de verzoeknummers als Angie, maar ook I got the blues werden zonder papier met tekst of noten erg goed gespeeld en we hebben echt genoten. Jammer dus dat we vanavond te laat waren (niet dus, zij zijn te vroeg gestopt)

Dag 26- Sengigi Beach 3

Published on 2011-05-18 02:41:04 by dross

Na vannacht wakker geschrokken te zijn van een sms-je niet echt lekker meer kunnen slapen. Waarschijnlijk was het eten bij café Alberto toch wat machtiger dan ik had gedacht en we hadden vrij laat gegeten, dus dat zal wel de oorzaak zijn geweest. Na een redelijk laat ontbijt heb ik eerst geprobeerd of we onze kamer a.s. donderdag wat langer kunnen aanhouden, omdat we pas rond 5 uur ’s middags vertrekken, maar dat was helaas niet mogelijk. We zullen dus wel zien hoe we dat dan oplossen. Daarna naar het strand, waar een heel paviljoen klaar stond en de band aan het opbouwen was. Een half uur later kwam daar een paar klassen van leerlingen die het einde van het schooljaar op deze manier vierden, met een buffet en muziek en een dag op het “park” hier. De zee was vanochtend vrij wild en toen ik ging zwemmen bleek er ook een erge sterke stroming te staan. Van een paar Nederlanders hoorde ik dat voor het strand ook wat koraal bankjes lagen, dus nadat Maudy zo lief was geweest om mijn snorkelspullen uit de kamer op te halen, ben ik toch maar even gaan snorkelen. Er was inderdaad een mooi stukje en ik schrok op een gegeven moment wel toen daar een zeeslangetje van ongeveer 50 cm rondschoof over de zeebodem. Ik was hem ook weer snel kwijt, omdat de stroming me van de plek weg trok. Een uurtje later was het water wat rustiger en ben ik weer gaan snorkelen. Vrij snel kwam ik het zeeslangetje weer tegen en heb een minuut of tien eerst gekeken wat hij deed en vervolgens door wat koraal brokken zijn richting uit te gooien, hem een beetje op stang gejaagd. Toen zo’n brok erg dicht bij hem neer kwam zag je dat hij net als een kat naar de steen blies met zijn bek open, waarin een rijtje scherpe tandjes zaten. Uiteindelijk ben ik maar weer naar de kant terug gezwommen en toen ik naar onze stoel terug liep zag ik dat er vanuit het binnenland erge donkere wolken onze kant op kwamen. Snel ben ik weer even gaan pootje baaien om toch nog wat kleur van het steeds wateriger wordende zonnetje te krijgen, maar binnen tien minuten begon het toch te regenen. Eerst nog rustig, maar het ging steeds harder regenen. Maudy nam alle spullen mee naar de kamer en ik ben op mijn gemak eerst de handdoeken gaan inleveren om vervolgens naar de kamer terug te lopen door de warme regen. Tegen een uur of vijf besloten we eens rond te kijken wat er nu precies voor de ingang van ons complex te doen was. Net buiten de poort werden we heel vrolijk aangesproken door twee jongens die een restaurantje annex kunsthuisje dreven, net voorbij de hotel ingang. Ze lieten het menu zien en dat zag er eigenlijk goed uit qua diversiteit in keuze en qua prijzen. We gaven aan dat we misschien zouden komen eten, maar dat het geen belofte was. Dat was helemaal geen probleem. Verder op bleek een entree te zijn naar een vrij groot plein met allemaal winkeltjes, barretjes, massagesalons en restaurantjes. We hebben het zo’n beetje bekeken en waren verrast van de vele leuke zaakjes die we tegen kwamen. Na zelfs een tweede ATM ontdekt te hebben, die 50.000 biljetten uitspuugde, waren we helemaal blij. Na wat te drinken en te eten gehaald te hebben voor morgen op de kamer, zijn we op ons gemak terug gewandeld naar het eerste restaurantje en daar werden we heel hartelijk door Jo, een knul van midden twintig, artistiek uiterlijk met lang haar, ontvangen. Hij gaf ons een rondleidinkje door de galerie achter het restaurant en de schilderijen daar zagen er best leuk uit. Terwijl we nog aan ons eerste drankje zaten nam een van de jongens daar een gitaar ter hand en begon zachtjes te spelen. Later kwamen daar anderen bij en de hele avond hebben we muziek gehad, meestal gemaakt door vier man, maar telkens in wisselende samenstelling, omdat Jo regelmatig moest bedienen en de gasten onderhouden. Er heerste hier echt een ongedwongen sfeer en telkens kwamen er mensen even wat drinken en soms ook even meespelen met de band. Naast de gezellige muziek hebben we er ook voortreffelijk gegeten en moesten echt lachen om wat we moesten afrekenen. Daarom hebben we maar wat overdreven fooi gegeven en een briefje van 50.000 aan de band gegeven, zodat zij ook wat te drinken konden nemen of zo. We besloten deze avond tot de tot nu toe leukste avond op Lombok uit te roepen. Rond tien uur zijn we maar weer richting kamer gegaan en daarmee eindigt het verslag van de een na de laatste hele dag op Lombok

Dag 27- Sengigi Beach 4 laatste hele dag

Published on 2011-05-18 15:50:40 by dross

En dan was vandaag al weer de laatste hele dag. Vanochtend naar het strand geweest, maar van zwemmen kwam het niet omdat de zee erg wild was. Rond een uur of een betrok het net als gisteren en kwam er een inktzwarte lucht aan. Om deze keer de regen voor te zijn gingen we maar naar onze kamer terug, waar een enveloppe op het bed lag met een tegoed bon voor een pizza. Het bleek dat Maudy die had gewonnen bij de dagelijkse trekking van drie prijsjes.(een pizza, een massage en nog wat). Toen het na een uur of twee nog niet regende gingen we maar eens even de lucht inspecteren en het bleek dat de regen langs ons heen was gegaan. Toen zijn we de pizza maar gaan ophalen en hebben deze lekker op de kamer opgepeuzeld. Daarna zijn we op ons gemak naar de winkeltjes buiten de poort gelopen en nadat we eerst gezellig met de jongens van het restaurantje van gisteravond hadden staan te kletsen gingen we maar door en hebben wat souvenirs en wat te drinken voor morgen ingeslagen. Deze hebben we naar de kamer gebracht en toen zijn we naar de Beach bar geweest om de band van het hotel nog even te horen en afscheid van hun te nemen. Vervolgens zijn we weer naar ons restaurantje buiten de poort gelopen waar we onder genot van de muziek (niet erg goed, maar met zo veel plezier gemaakt) hebben gegeten. Vanmiddag hebben we een stel Nederlanders van het restaurantje verteld en zij hadden het eten net op toen we kwamen en we werden door hun bedankt voor de tip. Na het eten zijn we nog even blijven plakken, maar rond half elf hebben we toch afscheid moeten nemen. Morgen is weliswaar de 28e dag, maar deze staat geheel in het teken van ons vertrek in de avond, dus veel tijd voor een verslag is er niet. Misschien dat ik morgen nog iets upload vanaf Singapore, anders wordt dat vrijdag vanuit eigen huis in Nijkerk,

2 comments:

# 1 by Alexander&Joyce on 2011-05-18 21:21:51: Wij hebben heerlijk genoten van de vakantie en dat zonder uren in het vliegtuig te zitten of jetlag! Nog even een paar uurtjes genieten voor jullie! Een hele goede terugreis gewenst! Groetjes Joyce&Alexander

# 2 by Sylvia on 2011-05-18 21:51:48: Hallo Maudy en Daan, fijne reis terug naar Nederland! Heb genoten van de verslagen en foto’s, was echt leuk om te lezen en op die manier was ik er toch een beetje bij ga zo mijn bed in, het is 22.45 uur en het was een lange dag. Drukke ochtend in de receptie, boodschappen gedaan, nog wat witte hang-petunia’s in de bak gezet naast de zalmroze vlijtige liesjes, eten klaargemaakt en even wat zitten lezen. Tv was niks, Ton geniet nog even van een film, maar die kan mij niet boeien, dus dan maar een Reply voor jullie Morgen geen wekker om kwart voor 6, heb de late dienst en da’s wel lekker! Vrijdagmiddag nog en dan een week vrij joepie! Dus Maudy, langs deze weg lieve groetjes van mij en Daan: jou zie ik in week 22 weer. Toedeloe..xx

Dag 28- Naar huis

Published on 2011-05-20 10:57:22 by dross

Na het ontbijt toch nog een keer gevraagd of we de kamer wat langer konden gebruiken. We hadden een meevaller, want we konden hem tot 14:30 gebruiken. We zijn dus eerst maar naar het strand gegaan, maar van zwemmen kwam weinig, omdat de zee behoorlijk tekeer ging. Maar toch, tot een uur of een hebben we lekker van de zon en het uitzicht kunnen genieten. Daarna terug naar de kamer en ons nog een keer lekker gedoucht en de koffers verder reisklaar gemaakt. Safe leeg gemaakt en vervolgens de hele boel naar de receptie hebben gebracht rond een uur of half drie. De rest van de tijd hebben we in de lobby doorgebracht, ondertussen kijkend naar de opbouw van een enorm feest dat vanavond zal plaatsvinden en waarvoor een restaurant en de spa niet toegankelijk waren voor de gasten. De opbouw voor het feest was eigenlijk al de dag ervoor begonnen met het opbouwen van een podium en van grote licht en geluidstorens. Toen wij op het strand lagen konden we al genieten van de soundchecks, die hoofdzakelijk de drums betroffen. Toen we in de lobby zaten werd er weer geoefend, maar nu met de nodige zang er bij en nu weten we tenminste weer hoe “Voulez vous coucher avec moi” klinkt. Later hoorde ik dat het een bedrijfsfeest van een bedrijf CFC betrof (financieel bedrijf) en dat vooral de Bobo’s zouden komen. Ook zal er een optreden zijn van een beroemde Jakartaanse zangeres. Maar goed, dat gaan wij niet meer meemaken, maar het kijken naar de opbouw was best onderhoudend. Tegen vieren besloten we toch maar met een auto van het hotel naar het vliegveld te gaan (rpa 100.000), maar de auto’s van het hotel waren allemaal weg, dus werd het toch maar een Blue Bird taxi en konden we rpa 46.000 afrekenen. Onderweg heel even gestopt bij ons restaurantje en hartstochtelijk afscheid genomen van de jongens en het meisje die de zaak runnen. En met toch een kleins snikje reden we toen verder naar het vliegveld. Nog geen vijf minuten nadat we bij de internationale kant van het vliegveld aankwamen gingen daar de deuren open voor waarschijnlijk de enige vlucht van de avond, namelijk onze vlucht naar Singapore, die overigens door Silkair werd verzorgd.. Vervolgens hebben we nog twee uur zitten wachten en hebben we onder andere de aankomst en vertrek van twee binnenlandse vluchten kunnen bewonderen en bij het raam, hoe een chickchack tegen een raam aanzit (van onderen gezien), omdat er eentje pontificaal op de ruit zat. Je ziet gewoon, dat hij zich met zijn hele lichaam vasthoud, niet alleen met de poten, waar een soort van zuignappen aan zitten. Om half zeven mochten we aan boord en om zeven uur gingen we al op weg, ruim 25 minuten eerder dan de officiële vertrektijd. Daardoor hadden we wat meer tijd in Singapore voor het overstappen. Na wat geshopt te hebben konden we redelijk snel inchecken en boarden, om vervolgens ruim 13 uur door te brengen die nodig zijn om naar Nederland te komen.

Dag 29- Thuis

Published on 2011-05-20 10:58:11 by dross

Op Schiphol werden we opgewacht door Tim en Cynthia en nadat we door het Autohotel waren opgehaald en bij onze auto waren afgezet, reden we terug naar Nijkerk, waar we eerst maar koffie en wat erbij hebben gedronken in de Postkamer. Rond 11.30 kwamen we thuis aan en is deze reis dan echt afgelopen en gaat het gewone leven weer beginnen

Weekeind

Published on 2011-05-22 13:38:55 by dross

Nadat we vrijdag waren thuisgekomen werden we ‘s avonds verwend door Tim, die voor ons de maaltijd zou verzorgen. Wij werden verrast met ieder een mega hamburger en gebakken frites en we hebben heerlijk gegeten. ‘s avonds bracht ik Cynthia (en een vriend van haar, Troy) weg naar Vierhouten, waar ze een voorbespreking weekeind had voor het FNV zomerkamp van augustus, waar ze als vrijwilliger bij de organisatie aansluit Al snel daarna gingen we naar bed, omdat we toch al best wat uurtjes op waren. Zaterdag hebben we eerst even wat boodschappen gedaan en daarna zijn we naar Zwolle afgereisd om bij te praten met onze oom en tante waarmee we vorig jaar onze Indonesië reis hebben gemaakt. Qua tijd liep dat dus weer iets uit de hand en we hebben daar nog lekker gegeten en om 8 uur moesten we daar weer vandaan om Cynthia en Troy weer op te halen. Omdat zij in Vierhouten nog niet klaar waren hebben we daar gezellig met de leiding zitten praten en uit eindelijk, nadat we Troy in Baarn op de trein hadden gezet, kwamen we rond half elf thuis en konden we eindelijk onze malaria pillen nog innemen voordat we naar bed gingen. Vanochtend bij Maudy’s moeder koffie gedronken en vanmiddag ben ik hoofdzakelijk met de nu vier weken achterlopende administratie bezig geweest. Daar ben ik gelukkig goed mee opgeschoten, dus nu even de website bijwerken (twee van de foto albums werkten niet omdat ik iets had vergeten te doen) en dan is het weekeind en daarmee ook de vakantie echt ten einde.

1 comments:

# 1 by Hans en Rineke on 2011-05-23 04:03:06: Lieve mensen, Welkom weer thuis. Wat een belevingen heben jullie weer gehad gezien de uitvoerige verslagen, nou daar kan ik niet aan tippen hoor!!!! Maar dat je alles zo goed onthoudt, werkelijk onvoorstelbaar. Voor ons nog 2,5 week en dan vliegen wij ook weer terug. Het was fijn jullie hier te hebben ontmoet, ook al was dat kort. Ook fijn dat jwij elkaar, nog voor jullie naar Lombok vetrokken telefonisch hebben gesproken. Ja, nu weer terug en ach, jullie kunnen terzien op een mooie reis en wellicht vliegen jullie weer eens deze kanten op. Liefs en zien jullie weer in Holland, Hans en Rineke