Daarna zijn Maud en ik naar café Mendez gelopen en hoopten we dat de jongens ook een generator hebben, omdat we anders met iedereen afgesproken hadden in een dicht restaurant.

Gelukkig bleek dit het geval en na vijf minuten kwamen onze nieuwe kennissen ook op de brommer aanrijden.

En meteen daarna ook Wilma en Ben en was het gezelschap compleet.

De boys van Mendez waren verrukt en nadat we even afgesproken hadden hoe we de rekening zouden afhandelen (gewoon alles bij elkaar en dan door drie delen) bestelden we eerst de drankjes en wat later het eten.

Gelukkig konden de beide stellen, beide met mannen afkomstig van de Molukken, vrijwel meteen goed met elkaar overweg en al snel waren er geannimeerde gesprekken aan de gang over herkomst en grappig genoeg ook over gemeenschappelijke vrienden en kennissen.

Ondertussen was de band in grote bezetting (met drumstel en aparte zanger die echt niet kon zingen) gestart met spelen  en was het praten wat moeilijker geworden.

Vriend Ben ergerde zich toch wat aan het zingen en ging toch maar even bij de band zitten om zelf te zingen en dan merk je dat als er een goede zanger (want dat is Ben zeker) zingt en eigenlijk het muzikale voortouw neemt, de hele band in kwaliteit omhoog gaat.

Helaas liet hij het na een nummer weer aan de boys over en had de zanger niets geleerd van het voorbeeld van Ben, die gewoon zingt, terwijl de zanger van de band probeert muzikaal te schreeuwen, wat dus niet lukt.

Ondertussen was het eten ook gearriveerd en hebben we erg lekker gegeten.

Om een uur of tien vertrokken de zanger en een van de gitaristen en werd de band weer terug gebracht tot een 3-mans formatie, met de Indiaan op basgitaar, een van de anderen op de bongo’s en Jo akoestische gitaar en zang.

En dat klonk echt ouderwets, zoals vorig jaar en zelfs wat beter.

Ook toen heeft Ben nog wat gezongen, maar helaas was het om kwart voor elf over en moesten we afrekenen en hebben we nog adressen uitgewisseld en afgesproken dat we in Nederland contact met elkaar zouden opnemen om wat gezelligs te doen.

Vanochtend opgestaan met de gedachte dat het helaas afgelopen was.

Maudy had haar koffer al grotendeels gepakt, maar we besloten toch eerst te gaan ontbijten voordat we de rest zouden inpakken.

Dat hebben we dus uitgebreid gedaan en daarna ben ook ik gaan pakken en hebben we de kleren die we onderweg naar huis aan zouden trekken klaargelegd en de rest verder ingepakt.

Maudy had een hele zak met kleren, die ze niet van plan was mee terug te nemen en op mijn vraag wat er mee te doen gaf ze aan dat ze de kleren aan Joe van Mendez wilde geven.

Vervolgens zijn we eerst even op souvenirjacht gegaan en hebben wel wat dingetjes gekocht en naar de kamer gebracht, die we overigens tot 13:00 mochten houden.

Langer kon niet, omdat het hele hotel vol zou komen, wat we ook wel merkten, telkens als we door de lobby liepen.

Terug in het hotel, gedoucht en omgekleed en daarna alle spullen naar de Lobby gebracht.

Daarna zouden we wat gaan eten en drinken en het was de bedoeling dat bij Mendez te doen.

Helaas was het café nog helemaal dicht, dus weinig eten en drinken!

Toen besloten we maar weer bij Angels te gaan eten en daar gaf Maud haar kleren weg aan het serveerstertje en het mannetje van de touristinfo.

Die ruziede er wat over en het mannetje was heel content met een witte broek van Maud, die hem waarschijnlijk goed zou passen en het meisje had de rest van de kleren.

We hebben daarna nog een Soto Ayam gegeten ( ik vond het de beste tot nu toe in Indonesie, maar Maud vond dat niet) en keken we ook nog even achterin de zaak waar ook wat souvenirs werden verkocht.

En daar scoorden we toch nog een drietal leuke maskers voor aan de muur, waar we het ook nog over de prijs eens werden, dus dat was mooi meegenomen.

We besloten het laatste uur bij het zwembad te gaan liggen en hebben dat ook gedaan en ook omdat het kwart voor vier begon te regenen zijn we het laatste kwartier maar in de lobby gaan zitten.

Om precies vier uur kwam een taxi aanrijden, maar daar stapte opeens iemand in die net door de lobby kwam lopen. Gelukkig werd hij door het hotelpersoneel weer uit de taxi gebonjourd en kregen wij hem.

En toen bleek dat ook nog de erg traag rijdende chauffeur te zijn die ons twee dagen geleden naar Mataram had gebracht! Daar waren we niet helemaal gelukkig mee, maar het was niet anders.

Het was enorm druk op het vliegveld en met name bij onze vlucht, omdat de mensen van General Electric die hun teambuilding weekje in het SBH hadden gehad, ook met deze vlucht mee kwamen.

We leuk was dat het inchecken bij de business class langzamer ging dan bij onze economy class. Toen 100.000 rph per persoon aan vliegveld tax betaald en vervolgens naar boven.

En daar zaten Caroline, Erik en Bonny in de koffie/snackbar te wachten omdat hun vlucht flink vertraagd was.

Gezellig nog een uurtje zitten bijkletsen en daarna afscheid genomen omdat onze vlucht al een paar keer was omgeroepen.

Eerst nog even naar een batik shirt gekeken en zelfs een uitgezocht, maar toen bleek dat de XXL bijna twee keer zo duur was als een gewone L, toen heb ik het maar laten zitten.

En zo kwamen we bijna als laatste in de wachtkamer, waar de mensen aan de andere kant al weer uitstroomden, omdat het boarden al was begonnen.

Precies op tijd vertrokken we met een vol vliegtuig.

Helaas is het niet gelukt het verslag op Singapore te uploaden.

We hadden gewoon te weinig tijd om eerst van T2 naar T3 te komen, nog even winkelen en toen we bij het tweede winkeltje waren zagen we al dat de gate van onze vlucht open was. En we moesten nog een behoorlijk eind, dus hebben we ons moeten haasten en konden we al heel snel weer aan boord,

We hadden plaatsen 59A en 59C en ons was gezegd dat 59B leeg zou blijven, dus wij dachten fijn een lege stoel te hebben.

Niets was minder waar: Het was de laatste rij en daar hebben de raam rijen slechts twee stoelen! Wij zaten dus echt helemaal op de achterste rij, net voor de pantry.

En zo kwamen we er achter dat het, zeker qua geluid, best uitmaakt waar je zit, want achterin is gewoon een hoop herrie meer.

Meer gieren en ook meer kreunen en kraken bij het opstijgen. Gelukkig kregen we, toen we er naar vroegen, maskers en oordopjes, dus eigenlijk hebben we wel wat kunnen slapen,

Alleen het vinden van een houding was waardeloos, want ik heb het idee dat achterin net iets minder ruimte is om je benen kwijt te raken.

Het grootste gedeelte van de reis hebben we behoorlijk last van turbulentie gehad, zodat het fasten seatbelts lampje het grootste deel van de reis heeft gebrand en b.v. tijdens het ontbijt geen hete dranken werden geschonken.

Met ruim een half uur vertraging gingen we bijna als laatste uit het vliegtuig.

Gelukkig kwamen de koffers vrij snel en konden we al snel Cynthia en Tim in de armen sluiten. Nadat we waren afgehaald door het Autohotel zijn we in de (erg vieze) auto gestapt en naar huis gereden.

En nu na een paar bakken koffie met lekkere aardbeien slof is het over:

Terug naar het gewone leven!

We hebben weer bij Angels gegeten omdat we dan ook het verslag en de foto’s konden uploaden.

Lekker gegeten (alleen hoofdgerechten) en alles kunnen uploaden.

Na het uploaden van het eerste verslag viel natuurlijk de stroom weer uit en bij navraag bleek dat dit eigenlijk elke avond het geval is. Vandaar ook dat de meeste restaurants wel een aggregaat standby hebben staan.

Daarna zijn we voor het dessert naar Sendok gelopen en hebben weer de Da Da Gula gegeten en koffie gedronken.

Ook kwamen we weer Ben en Wilma(?) tegen en hebben gezellig zitten kletsen.

Met hen spraken we af om vanavond samen bij Mendez te gaan eten, dus dan hebben de boys ook wat klanten en hopen we het gezellig te hebben.

Daarna zijn we weer naar het hotel en kamer teruggegaan en zijn weer lekker gaan slapen.

De laatste hele vakantiedag hebben we hoofdzakelijk op het strand doorgebracht.

De zee was behoorlijk wild, dus het snorkelen ging best zwaar omdat het bijna niet lukte om boven de koraalstukken te blijven drijven. Even niet opletten en je lag weer een meter of twee uit koers. Je kon ook zien dat onder water het zeeleven er ook moeite mee had.

De vissen deden moeite op een plaats te blijven en stukken versteend koraal zag je bewegen omdat het op afbreken stond.

Dus na een kwartiertje heb ik het maar opgegeven en heb mij terug richting kust laten gooien door de golven.

Gek was dat Maudy niet meer op de plaats lag waar ik haar achter had gelaten en aan het natte zand te zien was ze voor de zee een stukje weg gevlucht.

En ja hoor, ze zat een meter of tien verderop en een heel stuk verder van zee.

Nadat ik de snorkelspullen had neergelegd ben ik nog even gewoon gaan zwemmen en merkte dat er een behoorlijke stroom langs de kust stond.

Hiermee rekening houdend ben ik eerst weer een stuk stroom opwaarts gelopen en daar het water ingegaan om me dan naar voor onze plaats te laten drijven.

Daar stond een dame die zo te zien ook wilde gaan zwemmen.

Toen ik vroeg of ze Engels sprak zij ze nee, maar even later bleek ze gewoon Hollands te zijn en kon ik haar gewoon in het Nederlands waarschuwen voor de stroming.

Zo raakte we wat aan de praat en het bleek dat ze een stuk verderop met haar man, origineel vanaf de Molukken, een huis hadden en 2 maal 2 maanden per jaar in Lombok verbleven.

Op een gegeven moment zijn hij en ik verse gebakken banaan gaan halen om de hoek van de landtong bij ht SBH.

Meegenomen naar Maudy en zijn vrouw erbij geroepen en enorm gezellig de rest van de middag zitten kletsen, later nog met een verkoper er bij, die overigens hun tuinman bleek te zijn. We spraken af dat ook zij vanavond naar café Mendez zouden komen, dus dat kan best nog gezellig worden.

Wanneer ik het volgende verslag kan uploaden weet ik nog niet.

We houden onze kamer tot 13:00 uur, maar gaan pas om ongeveer 16:00 uur weg, om uiteindelijk om rond 19:30 te vliegen.

Ik hoop dus onderweg gelegenheid te hebben om een verslagje on line te zetten

Eerst lekker ontbeten en toen even naar de weg in de hoop wat snacks voor tussen de middag te scoren, maar helaas was het (banket) bakkertje van vorig jaar wat winkelruimte gehalveerd en lagen er nu op het resterende gedeelte alleen wat broden en een paar chocolade donuts, maar we begrepen wel dat die een uur of twee in de warmte niet zouden overleven.

Dus eindelijk bij de koffietent die ice-frappuccinno genomen en die viel dus enorm tegen en was qua prijs ook niet erg aangenaam (meer dan 10 euro voor twee is toch een beetje veel, zelfs voor Hollandse maatstaven).

Daarna onze zwemspullen gehaald in de kamer en nadat we ook een paar handdoeken hadden gescoord, zijn we naar het SBH doorgelopen om daar op het strand te liggen en lekker te kunnen snorkelen.

Dat lekker snorkelen viel wat tegen omdat er best een ruwe zee stond met flinke golven, maar gelukkig kon ik toch op de juiste plekken komen en vond daar tussen het koraal ook vrij veel vissen die daar wat schuilden tegen de hevig bewegende zee.

Daarna lekker op het strand gelegen en wat lopen filmen met de camera van Tim en ’s middags toen het water beduidend rustiger was geworden nogmaals met camera gaan snorkelen.

Ik hoop dat deze opnamen gelukt zijn, maar dat kunnen we pas thuis zien (GRRRR)

Ik heb wel een tijdje met een Duitser staan te praten, die een hele mooie Panasonic camera had, die ook tot 3 meter waterproof was (is waarschijnlijk toch beter dan die van de Aldi) en er met een uitklapbaar screen en pistoolgreep best heel strak uitzag,

Daarna hebben we nog een tijdje liggen kijken naar een stel personeelsleden van General Electric die een teambuilding dag hadden bij het SBH en die eerst in een aantal groepjes m.b.v. banden, dikke bamboe stokken en touw  vlotten hadden moeten bouwen en die daarna met die vlotten  een wedstrijd moesten doen, geholpen en aangemoedigd door hun teamgenoten. Een leuk gezicht.

Toen dat afgelopen was liepen we richting Santosa terug en hebben eerst nog een kipsateetje gegeten, waar geen pinda saus, maar een soort Rendangsaus bij zat en waar we eigenlijk schandalig veel voor moesten betalen (voor Indonesische, niet voor Hollandse begrippen).

Toen nog even bij het zwembad gelegen en daarna in de kamer douchen en aankleden.

Straks ergens eten waar we de verhalen van gisteren en vandaag kunnen uploaden, maar dat lezen jullie in het volgende verslag.

Mede om de verslagjes en foto’s te kunnen uploaden zijn we in restaurant Angels gaan eten.

Daar is vrij wifi, dus gaf dat genoeg kans om voor het eten de vorige verhalen te uploaden.

Ze hebben een lekker snel netwerkje, dus de twee blog’s stonden er zo op.

Toen de foto’s uploaden: Ook dat ging vrij snel, tot er nog vijf foto’s te gaan waren en toen…. viel in heel Sengigi het licht uit en was het zo’n tien seconden helemaal zwart, behalve dan het scherm van ons EEE-PC-tje dat opeens heel veel licht gaf.

Maar ze zijn hier voorbereid op deze situatie, dus 10 seconden later floepte het licht in het voorste deel van het restaurant weer aan, maar bleef het achter donker.

Het bleek dat ze meteen hun nood aggregaat hadden gestart en omdat dat iets minder power heeft, werkte maar een gedeelte van de lichten en ventilators.

Gelukkig ging ook het netwerk weer in de lucht en even later begon zelfs het uploaden weer vanzelf door te gaan. Dus nog voor het eten was wat dat betreft alles geregeld.

Daarna Skype gestart en contact gehad met het thuis zittende drietal (Tim, Cynthia en Jasper) en even bijgepraat. Niet te veel, want de rest vertellen ze wel als we weer thuis zijn komend weekeind.

Na het eten gingen we nog even richting de koffie-tent die we gezien hadden, maar die had blijkbaar, net als vele anderen, geen aggregaat en was gesloten.

Dus terug naar ons hotel en na het douchen het bed in.

Er was op dat moment nog geen stroom in het dorp, maar dat was niet merkbaar in het hotel, want die hebben ergens een enorm aggregaat staan, wat je wel verderop zacht hoort brommen, maar dat ook zwaar genoeg is om alle verlichting en zelfs de airco’s gewoon te laten werken!

En vanochtend deed alles het weer normaal, dus in de loop van de nacht zal er wel weer naar het gewone net zijn overgeschakeld, maar daar hebben we niets van gemerkt.

Vanochtend na het ontbijt weer naar het zwembad voor, naar het zich aan liet zien, een hete dag.

Maar helaas, begon het tegen een uur toch weer te betrekken en rond twee uur zijn we richting kamer gegaan, hebben snel gedoucht en zijn met een taxi naar de Mataram Mall gegaan.

Daar hebben we wat rondgekeken en heb ik zelfs een pet in schotse ruit gekocht, maar daarnaast was er eigenlijk niets dat het kopen waard was.

Dus taxi terug en ons in het dorp af laten zetten en daar eerst de was opgehaald.

Terug naar het hotel, even opgefrist en vervolgens weer richting hoofdstraat om te eten.

Maudy wilde nu wel eens ergens anders eten en we vonden een leuk restaurantje precies tegen over het straatje van het SBH, genaamd Sendok restaurant, waar we erg lekker gegeten hebben. We kwamen er in gesprek met een Nederlands stel ( hij kwam oorspronkelijk uit Sulawesi, zij had veel met Indo’s opgetrokken) achter dat achter het restaurant een homestay ligt (hoort wel bij elkaar) en die hebben we even mogen bekijken.

Die ziet er erg goed uit en de kamers die we gezien hebben zagen er zelfs beter uit dan de kamers hier in het Santosa!

Voorzien van een kaartje met gegevens hebben we uiteindelijk afgerekend en zijn we weer naar het hotel gegaan en heb ik dit verslag nog even in elkaar geflanst.

Wanneer ik het upload moeten we nog maar even bekijken.

De noodvoorziening is echter goed geregeld, want na 5 seconden was er aldoor weer stroom omdat het noodaggregaat de stroomvoorziening overnam en als je gewoon rustig blijft ademen slaat de Cpap ook weer gewoon aan. Maudy heeft van dit alles niets gemerkt, omdat ook de AC telkens gewoon weer aansloeg.

Om acht uur op en daarna naar het zwembad waar al twee stoelen door de badboy voor ons waren gereserveerd.

Tot rond twaalf uur ging het goed, maar toen begon het weer te regenen.

We schuilden weer onder de parasol, maar het zag er niet naar uit dat het snel droger zou worden, dus ik heb eerst in de zwembroek een paraplu gehaald in het hoofdgebouw en daaronder zijn we teruggelopen naar de kamer.

Daar weer aangekleed en toen zijn we naar de weg gelopen om ergens een soep te gaan eten.

En we bleven meteen steken bij het eerste restaurantje, omdat we daar werden aangesproken door een vrolijke Australiër, die aangaf dat het een heel goed restaurantje was.

Alleen er was eerst niemand te bekennen die serveerde, terwijl er wel al andere gasten zaten en wat te drinken hadden.

Het bleek dat de eigenaresse (ik vond dat ze heel erg aan Rieneke deed denken) alleen was en zich niet in tweeën kon delen. Maar dat gaf niet want al vrij snel kwamen onze drankjes en bestelden we beide onze soep. Maudy nam Bakso en ik nam Soto Ayam..

Beide waren niet slecht en toen we het ophadden rekenden we af en zijn doorgelopen op zoek naar een massage.

Op zich niet moeilijk, omdat er om het restaurant wel een Spa zit, maar een vinden die je er goed uit vind zien is natuurlijk wat anders.

We namen uiteindelijk de Orchid Spa, net naast café Mendez en zijn daar een uur gemasseerd.

Na afloop douchen en toen bleek dat er alleen koud water was, dus eventjes een beetje afzien.

Van de massage hadden we dorst gekregen, dus zijn we eerst op zoek gegaan naar een plaats waar ik een Soda Gambira kon krijgen en bij het vierde restaurantje lukte dat ook nog.

Vervolgens hebben we de weg nog een stuk vervolgd voorbij het Santosa hotel en vonden daar aan de andere kant nog een Orchid Spa en dat was dus een zusterbedrijfje van de spa waar we eerst waren geweest. Tegen over het hotel zit een pleintje, waar een koffie-café zit wat er ook aardig uitziet, dus die gaan we aan het eind van de avond even uitproberen.

Tot zover even de zondag want we gaan dit tijdens het eten uploaden in een van de restaurantjes, dus hoe het vanavonde verder gaat vertellen we morgen weer.

Maar goed, toch maar even voor de toast met marmelade gegaan en dat is nog altijd lekker.

Na het ontbijt hebben we onze zwemspullen gehaald en hebben we een paar ligbedden naast het zwembad bezet.

Het zwembad is best groot en prima schoon.

Ik heb nog even geprobeerd om in zee te snorkelen, maar voor dit hotel is de zeebodem toch heel anders dan bij het SBH.

Het werd hier al snel een stuk dieper en het eerste stuk was kale zandgrond en daarna zag je niets meer omdat de zonnestralen op de bodem gereflekteerd werden en het water enorm troebel leek.

Je kon net een meter voor je uitkijken en omdat ik dit helemaal niet prettig vind, ben ik terug gezwommen en heb verder gezwommen in het zwembad.
Volgende keer zal ik waarschijnlijk bij het SBH voor gaan snorkelen.

Aan het eind van de ochtend betrok het behoorlijk en kregen we opeens een fikse regenbui.

Onder de parasol zaten we droog dus dat hebben we gewoon uitgezeten.

Het was overigens gezellig bij het zwembad, want er zaten nog vier stellen Hollanders en we hebben lekker gedold en gelachen.

Omdat we trek hadden hebben we wat kleine hapjes besteld in het restaurant, waar ze eigenlijk veel liever hadden gehad dat we er kwamen eten, omdat er verder helemaal niemand was.

De rest van de middag hebben we rustig op de ligstoelen doorgebracht en rond vijven gingen we weer naar de kamer.

Na het douchen en omkleden gingen we eerst naar het SBH, maar daar konden we niet erg bijkomen omdat er een bruiloftsfeest van een blijkbaar gefortuneerd stel aan de gang was, met de nodige bewaking, zelfs door politie.

Daarna terug gelopen naar het steegje en na eerst op wat andere plekken gekeken te hebben besloten we toch maar in het Art café te gaan eten.

En wat leuk was, Joe was er ook weer en herkende ons, zij het vaag.

De band had ondertussen ook een echt drumstel gekocht en dat moest ingewijd worden.

Volgens mij komt het niet helemaal de muziek ten goede, omdat de drums de boventoon voeren, maar daar moeten ze zelf maar achter komen.

Vrij opeens begon het toch weer te regenen en we konden merken dat bij de bruiloft bij het SBH niet was gerekend op slecht weer, want even later kwam er een grote stroom auto’s vanaf het SBH langs ons cafeetje gereden en na een half uurtje was het daar helemaal gedaan met het feest. Zelfs de bruidegom was ons als een van de laatste gepasseerd in een soort golf karretje!

En wij zaten droog en hebben heerlijk gegeten,

Wel even schrikken bij het afrekenen, want het bleek dat de enorme garnalen die Maudy had gegeten wel even 200.000 ruphia moesten kosten, dus amen met drank, mijn eten en de desserts kwamen we op bijna 300.000 ruphia en dat is voor die plek echt een hoop geld.

Om half elf namen we afscheid en zijn we waarschijnlijk net voor de volgende (onweers) bui op onze kamer aangekomen.

Na het ontbijt maar een uurtje naar BVN gekeken, want het was toch weer behoorlijk heet geworden.

Hoewel  de planning was om op straat een taxi te charteren, hebben we ons toch over laten halen om ons door een van de “transport?” mannetjes van het hotel naar het vliegveld te laten brengen.

Het zat erg mee, totaal geen file, dus we stonden al snel op het vliegveld.

Gelukkig ging de balie voor onze vlucht net open, dus we konden al meteen onze koffers afgeven. Zoals verwacht moesten we bij betalen, want met Merpati mochten we maar 15 kg per persoon meenemen als ruimbagage, terwijl we internationaal 20 mochten meenemen.

Wel vreemd overigens, want vorig jaar was dat nog 30 kg.

En toen begon het wachten op het vliegveld, dat overigens behoorlijk druk was op het deel van de binnenlandse vluchten. Het was best moeilijk twee stoeltjes naast elkaar te vinden in de grote wachtruimte.

Maar goed, aan alles komt een eind, zo ook nu. Rond 13:00 uur konden we gaan boarden.

Dat hield in, dat we naar buiten naar een klaarstaande minibus mochten lopen, die ons vervolgens naar het andere eind van het vliegveld bracht, waar wat mini-(propeller) vliegtuigjes van Merapi stonden.

In de onze konden net iets meer dan 50 personen mee en het ding was iets minder dan de helft bezet.

Bijna een half uur te laat gingen we lucht in, wat toch wel een hele ervaring is met een propeller toestel. Het maakt iets meer lawaai en het toestel was wat onstabieler dan de jets die we meestal hebben, maar het was toch een leuke vlucht van net iets meer dan twintig minuten., waarin we zelfs wat te eten kregen.

Grappig was, dat ik een hartig broodje kreeg, terwijl Maudy een zoet broodje kreeg. Wie wat kreeg was volgens mij willekeur.

Na de landing op het nieuwe vliegveld van Lombok konden we meteen doorlopen naar de band waarop de koffers zouden komen en binnen tien minuten rolden die ook netjes naar ons toe.

Vervolgens moesten we door een haag van taxichauffeurs en andere transport figuren heen om buiten iemand te zien staan, die een bordje “PTY ROSS” omhoog hield.

Nadat we ven handje hadden geschud, haalde Ali, zoals de chauffeur werd genoemd, de auto op en vertrokken we snel nadat de koffers en zo waren ingeladen.

Dit vliegveld ligt echt een stuk verder van Sengigi dan het oude! Het was ruim een uur rijden voordat we aankwamen. Na het inchecken zijn we meteen een eindje gaan wandelen. Eerst via de tuin en het zwembad naar het strand.

Zoals we op de kaart al hadden gezien lopen de tuinen van dit hotel (Santosa) en van het Sengigi Beach hotel zowat in elkaar over.

Ertussen zit een stukje openbare weg, dat op het strand eindigt en via welke weg de plaatselijke bevolking naar het strand gaat.

En als je dat weggetje inloopt, kom je precies voor de hoofdingang van het SBH uit en iets verderop zit nog steeds het Mendez Art café, waar we vorig jaar telkens gegeten nebben en genoten van zowel het voedsel als de lekker ongedwongen muzikale optredens van de huisband.

Helaas was Jo er niet en geen van de anderen herkenden ons, dus dat hebben we zo maar even gelaten. We hebben er wat gedronken en hebben toen het rondje via de hoofdweg afgemaakt en zo kwamen we via de voorkant het hotel weer binnen.

Helaas is de Wifi hier niet gratis en moet je betalen voor het gebruik (ongeveer 1.40 per uur), wat inhoud dat ik het uploaden iets beter moet voorbereiden, anders breekt het b.v. midden in het uploaden van de foto’s af.

Terwijl ik dit eerste stuk zit te schrijven is het begonnen te regenen en gaan we straks maar eens kijken wat we, waar, zullen eten.

Nadat we geconstateerd hadden dat alle restaurants van het hotel leeg waren, besloten we toch maar buiten de deur te gaan eten.

Na bij wat restaurantje de kaart bekeken te hebben kwamen we bij een restaurantje The Angels uit, waar we goed en goedkoop hebben kunnen eten.

De porties waren net goed voor ons, maar helaas konden we het niet laten om toch ook maar een nagerecht te bestellen en dat werden toch weer de met kokos en palmsuiker gevulde flensjes, waar ik ook nog wat bolletjes ijs bij liet doen.

Na afloop een potje koffie (Lombok Coffee = Bali Coffee = Koffie Toebroek.

Daarna door de regen, met de uit het hotel mee geleende paraplu weer terug naar het hotel en na het uploaden straks, is onze eerste officiële dag Lombok ook al weer voorbij

.

Toen we vanmorgen wakker werden merkten we al dat het wat harder waait en dat koelt tenminste een beetje.

Na het ontbijt besloten we naar het strand te gaan en omdat er nog minder toeristen zijn dan eerst, werden we echt door iedereen aangeklampt.

Toen we bij de strandstoelen van vorige keer kwamen doken drie vrouwen tegelijk op ons af om ze weer aan ons te verhuren.

Op deze manier gaven ze je geen tijd zelf iets te bedenken, maar wij zijn daarom eerst maar doorgelopen, de dames teleurgesteld achterlatend.

Toen we buiten beeld waren zijn we gestopt en terug gelopen, hetgeen ze niet verwacht hadden, dus zo konden we rustig de stoelen die we hebben wilde uitzoeken.

Na wat gesteggel over de prijs (van mijn kant take it or leave it) hadden we dezelfde stoelen als vorige keer.

Na een uurtje vroeg ik wat een pedicure behandeling zou gaan kosten en daar werd eerst de hoofdprijs voor gevraagd ( meer als in het hotel).

Met de ene dame kwamen we er niet uit, maar even later kwam een collega en werden we het eens.

Ze heeft het wel geweten, want ze is bijna drie kwartier eelt aan het vijlen geweest!

Maar goed, daar is ze uiteindelijk met een kleine extra voor beloond.

Verder daar nog gegeten en toen terug naar hotel en de kamer om te douchen en om te kleden.

Hierna hebben we een taxi genomen naar de avondmarkt.

Wij hadden een redelijk grote markt verwacht, maar dat viel tegen.

De markt was in twee gedeelten verdeeld:

Vanaf de ingang gezien links een aantal kraampjes die veelal souvenirs verkochten en wat blijkbaar ook populair is, de verkoop van BH’s.

Rechts van de ingang allemaal kraampjes waar vers het eten werd bereid.

Er was vrij veel keuze, omdat elke kraam wel weer andere gerechten of streekvarianten van gerechten verkochten.

Maudy had wat moeite met kiezen, dus begonnen ik met een Martabak.

Erreeggg lekkehr!

Toen was Maudy aan de beurt en ze koos toch voor de Bakso.

Die viel ook erg in de smaak, maar net als de Martabak vulde die ook erg.

Ik heb daarna nog een Es Tjampoer genomen welke ook heel erg lekker was en toen konden we eigenlijk geen pap meer zeggen, dus zijn we lopend richting Swastika gegaan.

Omdat het nog vroeg was wilden we nog wat drinken en besloten dit te doen in een klein, waarschijnlijk Deens georiënteerd restaurantje.

Daar nam ik een Ice coffie met aardbeien en chocolade en Maudy een mixed fruitsap.

En omdat we toch moesten wachten zochten we binnen ook een chocolade taartpunt uit.

Alles wel heel lekker, maar deze koffiemix zal ik toch niet snel weer nemen.

De taart…… verrukkelijk en het is dat we al zo vol zaten, anders hadden we misschien voor een tweede gegaan.

Maar goed, het restaurantje sluit om negen uur, dus we zijn maar naar de kamer terug gegaan, zodat we dit verslag en de foto’s kunnen uploaden en daarna de kleren voor morgen klaarleggen en de koffers weer pakken.

Want morgen vliegen we naar de laatste plaats van deze vakantie: Lombok!

Rond 7 uur pakten we een taxi om naar de Country Club te gaan, waar volgens Hans elke woensdag en elke zaterdag een Indo-rock bandje zou optreden.
Wij hadden (ook gezien de naam) een behoorlijk duur restaurant verwacht, maar dat bleek het niet te zijn.
Het is een hele gezellige warung, waar de instrumenten al klaar stonden en waar de heren van de band Once lekker buiten met elkaar stonden te babbelen en wat leuk was, ze ontvingen iedere gast ook met een praatje
Een van de zangers leek sprekend op Edu Schalk van de Entertainers, en noemde Edu ook even zijn jongere broertje, maar het bleek geen familie.
Nadat we wat te drinken hadden besteld  bekeken we de kaart en die was gewoon goedkoop te noemen.
Dus we bestelde wat te eten en dat kwam net zo’n beetje toen de band om half acht begon te spelen.
En al vrij snel gingen er al een paar mensen (Line-) dansen en toen Potje Potje gespeeld werd, moest Maud natuurlijk meedoen.

Al met al een heerlijke avond vol muziek, lekker eten en we hebben ook allebei gedanst en een rekening om om te lachen.
Er werd ons gevraagd of we zaterdag weer zouden komen, maar dan zitten we op Lombok, dus dan zijn wij er niet bij.
Het schijnt zo te zijn dat het op zaterdag heel erg druk is, dus wij waren hiermee erg tevreden. Het restaurant zat net vol en er zaten een paar mensen op barkrukken aan de straatkant aan een soort lange hoge tafel
En zo aten, dronken en dansten we de hele avond tot kwart voor elf en toen was het afgelopen.

Na van iedereen afscheid genomen te hebben liepen we het straatje van de Country Club uit, hielden een taxi aan en zijn zo lekker thuisgebracht.
Al met al een lekkere dag!