Plan het NU

Na het ontbijt zijn we naar het strand gegaan, hebben twee strandstoelen gehuurd en hebben daar de dag doorgebracht.

Dat huren had wel wat voeten in aarde, omdat de meeste strandstoelen bij hotels horen en die kan je niet huren.

Gelukkig vonden we een plekje achter een stel masseuses en konden we onder de bomen liggen.

Ik heb heel even gezwommen in ontzettend helder water, maar de zon brandde zo erg dat ik maar weer snel onder de boom ben gaan liggen.

Net na de lunch zag ik dat ik twee SMS-jes van Rieneke had gemist, waarin zij voorstelde om naar ons toe te komen.

Bij terugbellen kreeg ik echter geen gehoor en later bleek dat Hans en Rieneke ook naar het strand waren gegaan om hun nieuwe hond uit te laten.

Om een uur of vijf kregen we contact met elkaar en spraken we af om naar hun huis te gaan, daar wat te drinken en daarna ergens wat te gaan eten.

Gelukkig is het in Sanur, net als in Kuta heel makkelijk om een (meter) taxi te krijgen, dus nadat we het hotel verlaten hadden reden we twee minuten later al weg met een taxi richting de Canngu-club, waar Hans ons met de brommer zou opwachten om ons voor te gaan naar hun huis.

Ongeveer 40 minuten na vertrek kwamen we op de parkeerplaats aan en een paar minuten later kwam ook Hans aanrijden en nog eens 5 minuten later waren we bij hun thuis.

Daar hebben we eerst met het nieuwe hondje kennis gemaakt, die uiterst enthousiast was, tot dat hij zijn eten kreeg en daarna een stuk rustiger werd.

Tegen kwart voor acht vertrokken we in de auto van Hans en Rieneke naar een warung een stukje verderop.

Een leuk restaurantje, waar de gerechten in een vitrine staan en die telkens ver worden aangevuld. Deze warung is 24 uur per dag open en er komt in een gestaag tempo toch een hele hoop klanten aanwippen om eten mee te nemen of ter plaatse te nuttigen.

Na het eten zijn we doorgereden naar Sanur, waar  Hans en Rieneke eerst onze kamer bekeken en waar Rieneke haar technische kennis over airco’s liet zien en onze airco even op de veel rustigere eco-stand instelde.

Vervolgens hebben  we in het restaurantje aan de overkant van het hotel (You and Me) nog wat gedronken,

Bij het om haar heen kijken ontdekte Rieneke een schorpioen op een van de schilderijen die boven ons hingen en we voelde ons toch niet helemaal senang, want als het beest naar beneden zou vallen, kwam hij zowat bij ons op schoot terecht,

Gelukkig bleek bij navraag dit een grapje van de eigenaar die op het schilderij een (nep?) schorpioen had geplakt, dus we konden weer gerust ademhalen.

Veel te snel was het al weer 11:00 uur en moeten we You and Me verlaten omdat het ging sluiten. En omdat het eigenlijk best laat was geworden en Hans en Rieneke nog een drie kwartier moeten rijden om thuis te komen, namen we afscheid van elkaar.

En sliepen wij best lekker, met een veel rustiger draaiende airco!

 

Terwijl het in Holland een feestdag is, gingen wij vanochtend van Ubud naar Sanur.

Natuurlijk eerts ontbijten, toen de laatste spullen gepakt, afgerekend en vervolgems gingen we met de taxi op weg.

Drie kwartier later meldden we ons bij de bali van hotel Swastika, maar dat was niet goed, omdat we de bungalows 500 meter verderop moesten hebben.

Gelukkig hadden we de koffers nog niet uit de taxi gehaald.

En inderdaad, een halve kilometer verderop zat een steegje waardoor we heen moesten en toen kwamen we op de binnenplaats van Swastika bungalows.

Hier zaten we wel goed.

Na de taxichauffeur, die al via het hotel in Ubud was betaald, van tip voorzien te hebben, konden we inchecken.

Daarna werden we door de tuin, die in eerste instantie een doolhof leek, naar onze kamer gebracht.

Het parkje, want zo kan je het wel noemen, bestaat uit een serie huisjes, die een kamer hebben op begane grond en een er boven.

Wij zitten in een op de begane grond ( nr.49), bij het oude zwembad.

Als je iets verderop tussen twee huisjes doorloopt kom je weer op een groot blok van huisjes, die net als bij ons om een (nieuw) zwembad zijn gebouwd.

Onze kamer is best groot, ruim ingericht, met een wat ouderwetse badkamer met wc.

De kamer is wel wat donker, maar dat vinden we niet zo erg. En de airco werkt heel best, dus het is er ook best koel.

Ik de4nlk dat het bed zeker twee meter breed is.

Nadat we ons welkomstdrankje gedronken hadden zijn we eerst even bij het zwembad gaan liggen en hebben zelfs even wat gezwommen. Daarna het tweede zwembad opgezocht, want daarbij zou ook een barretje zijn waar je ook wat eten kunt.

En dat klopte ook.

Twee borden frites en twee loempiaatjes later gingen we maar weer verder en gingen we op zoek naar het strand.

Er was ons verteld dat schuin tegenover de ingang van Swastika een weg zat die naar het strand zou leiden.

De weg was er en in het begin leek het er  niet op dat je ergens uit zou komen, maar opeens zagen we toch de zee. En na het trotseren van een redelijk agressieve dame die wilde dat we in haar winkeltje kwamen kijken, lukte het om op het wandel/fietspad langs het strand terecht te komen.

Daar besloten we  een stuk linksaf te gaan lopen. Dat was op zich lekker, maar helaas werden we erg lastig gevallen door dames die hun (massage) diensten aan boden en door dames die een stuk babbelend meeliepen om verderop te proberen je mee te tronen naar hun winkeltje.

Maar we liepen behoorlijk onder de bomen en het zeewindje was best lekker, dus we wandelde gewoon lekker verder en na verloop van tijd zijn we lekker voor een hotel een tijdje op een muurtje gaan zitten om te genieten van de zee, de zon en het zeebriesje.

Later op de terugweg hebben we een overheerlijke Magnum weg gesnackt en hebben we op zo’n 40 meter vanaf ons hotel bij een supermarkt wat fruitsapjes ingeslagen.

En toen lekker naar de kamer om even van de koelte te genieten.

 

Tegen half acht zijn we op aanraden van een ex-nederlands stel aan de overkant van de straat gaan eten bij een restaurantje genaamd You and Me.

Maudy nam de geroosterde garnalen en ik nam een tjap tjoi.

Toe lekker Kue Dada met chocolade ijs. Lekker!!!

Vervolgens hebben we de weg waar ons hotel (bungalows) aan ligt nog iets verder verkend en zo vonden we ook nog een Hardies waar we even in rondgezworven hebben.

Daarna terug naar het hotel en straks naar bed!!

 

Helaas, terwijl ik net de foto’s aan het verkleinen was klapte de airco.

Er kwam een enorme hoeveelheid water uit en dat liep allemaal het bed in.

Omdat dit vanavond niet te repareren valt hebben we tijdelijk twee kamers, nr 49 en nr 51.

In de eerste staan onze spullen, in de tweede slapen we.

Vandaag hebben we veel gelopen.

Na het ontbijt (vandaag de pannenkoekjes met banaan geprobeerd) zijn we met de shuttle naar de markt gebracht. Vandaar uit zijn we verder gaan ontdekken.

Bij het paleis van de sultan en bij de tempel er tegenover waren kinderen aan het oefenen voor Balinese dansen.

Een geweldig gezicht!

Nadat we dit een tijdje bekeken hebben zijn we onderweg gegaan. Eerst meer naar de rand van Ubud, maar omdat na een tijdje de weg vrij stijl omlaag ging en er aan de kant geen winkeltjes of andere zaken te zien waren zijn we maar terug gegaan.

Aan die kant hebben we eerst nog Iced Capucino gedronken, die werd aangekondigd als de best in town . Dit omdat hij was klaargemaakt van koffie met vanille ijs.

Ach, het was lekker, maar the best…

De bedoeling was dat we via tussen straatjes terug zouden lopen richting Monkey Forest, maar volgende keer kan ik beter een Kompas meenemen of een goede GPS, want na lang dwalen ( wel leuk) kwamen we weer bij de markt terecht en dat is dus precies aan de verkeerde kant van Monkey Forest Road.

Dus deze weg maar terug genomen en halverwege nog een verfrissende fruit juice genomen en toen verder, via het apenbos naar het hotel.

Bedoeling was om weer bij het zwembad te gaan liggen, maar het was ondertussen behoorlijk betrokken geraakt en al snel kregen we een beste hoop regen.

Dus hebben we op de kamer thee gedronken en de brownies die we gisteren gekocht hebben opgepeuzeld.

 

Om 19:00  uur hebben we shuttle weer genomen naar het voetbalveld  en zijn we doorgelopen naar het zelfde restaurant waar we gisteren hebben gegeten.

Wel weer lekker, maar vanavond werd telkens heel snel glazen en borden afgeruimd.

Een keer zelfs toen ik net de laatste hap had genomen en ik eigenlijk mijn mond nog vol had.

Gelukkig konden we door onze manier van bestellen ( pas een nieuwe gang bestellen als we de gang ervoor op hadden) voorkomen dat we drie gangen in een uur weg moesten werken.

Om kwart over negen vertrokken we weer naar het voetbalveld en daar werden we 10 minuten later door de shuttle opgepikt.

Dat werd uiteindelijk wel een beetje krap, omdat er in totaal acht mensen mee moesten.

We hebben vandaag weinig foto’s gemaakt, dus jullie zullen het een dagje zonder meten doen.

Afgelopen nacht hebben we een stuk beter geslapen omdat ik de airco toch nog drie graden naar beneden heb gezet.

Stond hij in Adirama op 24 graden en was dat precies goed, hier moest hij op 21 omdat er toch ook nog een heel dun dekbedje in de hoeslaken zit.

Rond negen uur zijn we gaan ontbijten en deze keer ben ik voor het continental gegaan met een omeletje, een half worstje en wat gebakken ham.

Brood kon je zelf pakken en in de toaster lekker bruin bakken.

Samen met wat fruit en een gebakken banaantje was het een koningsmaal en ik heb me voorgenomen dat hier morgen en overmorgen nog maar even over te doen, temeer omdat je dan pas veel later weer trek hebt.

Daarna hebben we de tweede helft van ons wasgoed ingeladen en zijn we op ons gemak naar de Laundry gelopen. Daar lieten we het wasgoed wat we mee genomen hebben achter en namen het schone goed weer mee.

Toen in een cafeetje lekker aan de Ice Capucino en toen maar weer lekker doorgeslenterd naar de markt (90 % souvenirs, 10 % groenten en fruit)

Daar kocht Maudy weer een nieuwe tas, waar we het na wat afdingen over de prijs eens werden.

Toen verder naar de supermarkt waar we onze drankvoorraad weer hebben aangevuld met de nodige fruitsappen en natuurlijk met Katjan Pedis, die zoals hier gebruikelijk is, helemaal niet pedis (heet) zijn.

Terug naar het hotel en verder hebben we de middag aan het zwembad vertoeft.

We hebben besloten om voor vanavond ons toch maar te laten brengen en halen door de shuttlebus, zodat we niet weer in het stikdonker door het Monkey Forest hoven te lopen.

Ik kwam er vanmorgen pas achter dat het officieel The Monkey Forest Semetary heet, dus de apenbos begraafplaats, lekker dus. Volgens sommige waren hier de geesten in het donker rond en zouden er zakkenrollers je daar ’s nachts opwachten, maar ik geloof dat dit gewoon geruchten zijn om mensen bang te maken.

 

Om 19:00 uur werden we netjes naar de plaats gebracht in Ubud, waar we wilden zijn.

Omdat we de was nog moesten halen besloten we ons af te laten zetten bij het voetbalveld, dat net naast het midden van de belangrijkste (eenrichtingverkeer) weg door Ubud ligt.

Het was een stukje verder terug lopen dan gepland, maar dat mocht de pret niet drukken, temeer omdat het wat minder heet was dan anders. Het is overigens het grootste deel van de dag bewolkt geweest.

Na het ophalen van de was liepen we weer terug naar het voetbalveld, terwijl we onderweg op wat menu’s keken van diverse restaurants waar we langs kwamen.

Uiteindelijk kwamen we toch weer uit bij het restaurant waar we gisteren Es Tjendol en Es Tjampoer hebben gedronken.

Het heet Kafe Batan Baru.

Na het menu bestudeerd te hebben gingen we voor wat ongewone combinaties:

Maudy nam een Tahoe met paddenstoelen in iets wat op een roomsaus leek, maar behoorlijk veel pittiger was (zeg maar heet) en zowaar, Maudy heeft niets van de bijgeleverde sambals gebruikt! Daarbij een glas rosé als drinken.

Zelf nam ik een Martabak met een Ice Lemon Tea.

Zowel het gerecht van Maudy als de Martabak  waren voortreffelijk.

Maudy at er zo veel rijst bij, dat ze zelfs een tweede portie rijst bij moest bestellen.

Omdat mijn Martabak natuurlijk veel sneller op was, nam ik een Es Tjendol tussen door.

Toen Maudy klaar was namen we nog een porti Kue  Dadar na ( een groen flensje waarin bruine) suiker en klapper is gerold ( in dit geval zelfs drie flensjes).

Ik nam daar koffie bij en dat ging er echt goed in!

Verder nog een T-shirt gekocht met de naam van het Kafe erop als souvenir.

 

Daarna moesten we al snel terug naar het voetbalveld, waar na minder dan 10 minuten gewacht te hebben, onze shuttle bus ons kwam ophalen.

Meteen ook even aan het informeren gegaan naar prijzen van een rit naar Sanur, met tussenstops bij het Vogel park en de dierentuin (daar komen we dan toch langs) en de antwoorden daarop zullen we morgen horen.

Gistermiddag hadden we in het hotel gevraagd hoe laat er normaal gesproken gegeten wordt en het antwoord was tussen zeven en acht uur.

Om half acht gingen we dus naar het restaurant van het hotel en we bleken de enige gasten.

Toch maar daat gegeten.

Ik weet nu tenminste wat een steak tenderloine is:

Dit is een stuk rundvlees dat flink behandeld is met baking soda, wat er voor gezorgd heeft dat het vlees zowat uit elkaar valt.

Deze truc had ik  indertijd al van een Chinees geleerd die er geen goed woord voor over had en hier wordt hij veel gebruikt, want een steak tenderloine zie je regelmatig op het menu.

Bij het vlees werd een pepersaus gegeven, die de smaak van de baking soda grotendeels maskeerde.

Ach, het was toch best wel lekker.

Maudy had weer eens iets vissigs, maar ze zat snel vol, dus er bleef nogal wat over.

Zij nam geen nagerecht, maar ik heb me laten verwennen in banaan met chocolade, ingewikkeld en gebakken in een loempia-vel. Heerlijk!

Darna zijn we maar naar de kamer gegaan, heb ik nog even met Rieneke gebeld en daarna zijn we redelijk vroeg het bed in gedoken.

 

Vanochtend rond negen uur aan het ontbijt, waarbij keuze tussen Indonesisch of continental.

Vandaag maar weer eens Indonesisch genomen (ja, er was weer nasi).

Het continental zag er wel redelijk uit, dus dat proberen we morgen wel weer.

Na het ontbijt zijn we weer langs het Monkey Forest naar het centrum gelopen, om naar een supermarkt te zoeken en naar een wasserij (Laundry).

We vonden een al redelijk snel een supermarkt, annex souvenir warenhuis.

We gingen eerst op zoek naar een fles Vaseline Aloe Fresh, wat volgens Rieneke heel goed zou kunnen helpen tegen mijn nog altijd erg pijnlijke verbrande rug.

(Ja dat krijg je van snorkelen zonder insmeren, al is er geen zon en je daarna met camfer laten masseren).

Gelukkig hadden ze het spul en samen met wat frisdrank en wat katjan met een pedis jasje (zelfs Atom Pedas!) verlieten we de supermarkt.

Toen gingen we op zoek naar een Laundry en hoewel we er een paar vonden, rekenden deze toch wel wat ruime prijzen.

Ondertussen liepen we meteen rond door de belangrijkste straten van Ubud, dus tegelijk keken we ook verder rond.

Net toen we al weer een flink stuk op de terugweg (via een andere kant) liepen zagen we toch weer een Laundry en hebben daar ons wasgoed maar naar toe gebracht.

Gelukkig viel de prijs daar erg mee, dus daar lieten we onze was maar achter.

Was ook maar goed ook, want we hadden al begrepen dat het niet handig is om met een plastic tasje langs de apen te lopen, omdat ze dan denken dat je wat te eten bij je hebt.

En deze beesten zijn zo brutaal als de beul, dus ga maar na wat er dan gebeurd.

Nadat de was was uitgepakt konden we mooi onze aankopen in de rugtas die we voor de was hadden gebruikt stoppen en inderdaad keek er geen aap met enige interesse naar ons toen we langs het apenbos terug naar het hotel liepen.

 

Na een siësta van een paar uur gingen we weer naar het centrum met de gedachte om eerst nu eens goed rond te kijken en dan wat te gaan eten. Er was wel een gecombineerd diner en dansvoorstelling in het hotel, maar dat zagen we niet helemaal zitten. Mdat mijn pet wel heel erg warm is heb ik nu zo’n Hazes hoedje gekocht, alleen niet zwart, maar grijs.

Een voordeel: de wind waait er doorheen, dus je houdt een koeler hoofd.

Ik vermoed echter dat ook de UV er door heen gaat komen, zij het gefilterd, dus daar moet ik nog een oplossing voor bedenken.

We liepen langs oneindig veel souvenirwinkeltjes en allerlei restaurantjes en ongeveer elke tien meter riep wel iemand:TAXI ? en als we dan no thank you terugriepen, dan was het steevast: Maybe tomorrow?

Behoorlijk irritant dus.

Maar goed, na enige tijd zijn we een restaurant, bar ingegaan en hebben we een heerlijke Es Tjendol en een Es Tjampoer gedronken.

Daarna zaten we eigenlijk behoorlijk vol, dus langzaam aan liepen we toch terug richting apenbos, speurend naar een restaurant met wat kleine dingen op de kaart.

En we vonden restaurant 3 Monkeys en namen een sateetje en toe koffie en een Iced Capucino.

Toen moesten we weer terug en moesten we in het pikkedonker achter het Monkey Forest langs!

Maudy wilde eigenlijk niet, maar gelukkig kon ik bijlichten met het flitslampje van mijn mobiel. En wat iemand ons al verteld had: de apen slapen rond die tijd allemaal en we hebben dan ook geen beest gezien.

Toen we weer bij het hotel kwamen zei Maudy wel, dat ze dit niet meer wilde! Dan maar een taxi. Ach we zullen wel zien.

In het hotel verwachtten we een hoop mensen die naar de dansvoorstelling zouden zitten nte kijken, maar er was alleen een tafel van 4 personen bezet, waarvoor een stel kinderen een dansvoorstelling gaven.

Hoewel we het wel zielig vonden zijn we toch maar naar onze kamer gegaan om te douchen, te internetten en straks lekker te gaan slapen.

 

En we hebben internet op de kamer en wel via WIFI.

Strikt om tien uur vanmorgen melde Sigit, de man van de serveerster van het Chonoshotel zich aan bij Adirama.

Het bleek een vrij jonge vent, meteen erg open en gezellig.

Hij vroeg of we onderweg nog ergens wilde stoppen, maar wij hadden zo iets van: Hup naar Ubud.

Maar toen bleek dat we de weg langs de GitGit watervallen namen en ik vroeg of we ook langs de tempel in het kratermeer zouden komen.

Toen bleek dat dit het geval was, vroegen we of we daar konden stoppen en dat kon. Sigit wilde wel buiten parkeren, omdat hij bang was dat hij anders aan de politie te moeten dokken.

Dat schijnen ze daar normaal te vinden, ook al heb je een parkeerkaartje gekocht.

Als je rijke toeristen rijdt, verdien je veel, dus moet je maar delen is de gedachte.

Het was er zoals gewoonlijk weer erg warm, maar het meer was weer prachtig en de tempels en de tuinen zagen er weer schitterend uit.

Toen we weer in de auto zaten bood Sigit aan ook een stop te maken in een groot park, waar vroeger de Nederlanders bomen en planten vanuit de hele wereld gepland hebben.

Het was er inderdaad schitterend en naast de  beboste delen waren er ook een paar hele grote herbariums.

Een vol met cactussoorten en een ander vol met orchideeën soorten. In beide gevallen niet zomaar alleen een hoop planten, maar ook smaakvol aangekleed met beelden, watervalletje en andere ornamenten.

Al met al zijn we daar een uurtje geweest en toen zijn we weer verder gereden.

Onderweg gestopt om wat te eten en voor het eerst heb ik dan saté sapi (saté van rundvlees) gegeten. Maudy en Sigit namen Soto Sapi en die was ook heel lekker.

Daarna verder en rond een uur of vier kwamen we bij het hotel aan.

Na een welkomstdrankje werden we naar onze kamer gebracht, die op de tweede verdieping ligt.

Aan de badkamerkant uitkijkend over een paar rijstvelden, aan de voorkant waar ons zitje staat kijken we op wat tuinen en helaas op een plek waar op dit moment het nodige afval langzaam wordt verbrand.

Na wat meer gekeken te hebben zagen we her en der zo nu en dan een aap.

Al snel kwamen we er achter dat dit niet echt de gevaarlijkst bezoekers zouden zijn, want toen ik even uit het badkamerraam keek zag ik een stel personeelsleden met een stok in een soort kast prikken en slaan, zo nu en dan gevolgd door een snelle terugtrekking!

Ik ging naar beneden en leerde dat er een slang in de kast was gekropen waar de gijsers van de badkamers hangen. En natuurlijk wilden ze die slang daar weg hebben.

Na behoorlijk wat tijd is het uiteindelijk gelukt het beest te vangen, een zwart gevaar van een meter of twee en werd hij in een grote zak gedaan en zou een van de bouwvakkers die bij het hotel aan het werk waren zich verder over het beest ontfermen.

 

Hierna zijn wij even naar Ubud gelopen en wij dachten dat de weg om Monkey forrest heen zou lopen en dat daar minder apen zouden zitten.

Mooi niet dus: Het straatje van het hotel eindigt bij de achteringang van het bos.

Daar kan je door een smalle steeg, met aan de ene kant allemaal huisjes en aan de ander kant een muur, langs de ene kant avn het apenbos lopen. De huisjes staan volgens mij al in het bos en het wemelt er van de apen.

Daarnaast komt waarschijnlijk bijna elke brommer uit Ubud over dat pad, dus je moet ook heel voorzichtig zijn, omdat het niet past als er twee brommers elkaar passeren ter hoogte van jou!

Aan het eind gingen we de bocht om en moesten we over eigenlijk net zo een pad als iets  lager door het bos liep. En dat pad kwam uiteindelijk naast de hoofdingang uit.

Winst: Je hoeft niet te betalen, maar verder erg gevaarlijk ivm het verkeer.

In het centrum nog even gepind, waarbij beide gewone ING pinpassen als onbekend werden bestempeld en uiteindelijk de creditkaart het gelukkig wel deed.

Toen besloten we maar terug te gaan omdat het al snel donker zou worden en we wel veilig over het paadje wilden lopen.

Wij hebben besloten om straks in het hotel te eten en verder zien we het wel.

Morgen volgende verslag!

 

 

 

Wilden we gisteren saté kambin gule gaan eten, bleek het warunkje al dicht te zijn.

We zijn het hele eind doorgelopen naar Lovina, omdat eigenlijk geeneen eetgelegenheid iets te bieden had waar we zin in hadden. Oorzaak waren natuurlijk ook de katjan noten waarvan we een halve zak hadden weg geknabbeld.

Halverwege kwamen we wel een tentje tegen met matabak, maar daar had Maudy geen zin in.

Hoewel er in Lovina een paar plaatsen waren met livemuziek, zat er bijna nergens iemand. Nadat we eerst even naar het dorpsplein waren gelopen kwamen we op de terugweg door het straatje van de hoofdweg naar het pleintje achter, dat we eigenlijk nauwelijks trek hadden en besloten alleen voor een dessert te gaan.

We kozen allebei voor een vers fruit schotel en vroegen daar ijs bij.

Dat bleek wel heel moeilijk, want eerst kwam alleen de fruitschotel, toen we om het ijs vroegen kwamen ze na 5 minuten terug met de boodschap dat het chocolade ijs op was en uiteindelijk kregen we dan een schaaltje met aardbijen en vanille ijs.

We lieten het ons toch wel smaken en genoten ondertussen van vooral de gitarist/zanger die speelde en zong. Zijn maatje die de trommels bespeelde drukte telkens zijn snor.

Toen we het dessert op hadden zijn  we weer op ons gemak teruggelopen naar het hotel en daar hebben we nog wat gedronken op het terras.

Daar zaten al wat gasten, die al vaker over de vloer bij Adirama kwamen en het werd best gezellig.

Rond half elf hadden we het wel gezien en gingen we naar bed.

 

Vanochtend ben ik na het ontbijt eerst gaan snorkelen.

Aldi camera mee en dat leek heel goed te gaan tot hij na een kwartiertje filmen uit zich zelf afsloot.

De camera van Tim had ik niet bij me, dus kon ik alleen maar genieten van wat ik zag, zonder het vast te leggen.

Blijkbaar was de gehaastheid van het Hollandse stel de oorzaak geweest van dat er nauwelijks vissen te zien waren, want nu ik er lekker de tijd voor nam zag ik echt heel veel vissen.

Na ongeveer een uurtje ging ik terug naar het hotel en kwam ik er achter dat de Aldi camera toch niet helemaal waterdicht was, want er zat wat vocht in en ook het labeltje van de SD kaart was losgeweekt.

Na het opladen is hij nog een keer opgestart en daarna deed hij het niet meer.

 

Hierna zijn we weer naar Lovina gelopen om Ice capucino en een verse fruitmix te drinken en voor een lekkere puntzak vol met frites.

Daarna hebben we de prijs van ons vervoer van morgen afgemaakt met de serveerster van het hotel en afgesproken dat haar man ons morgen om tien uur komt halen om ons naar Ubud te brengen.

Nadat we onder weg eerst onderweg het Aditia hotel hebben bekeken ( erg mooi en maar twee hotels verder dan Adirama, dus ook net voor het koraal rif) zijn we weer naar het hotel gegaan en ben ik na een kwartiertje ten tweede male uitgezwommen, gewapend met zwemvliezen, snorkel en duikbril en de Hero 2 camera van Tim.

Deze keer was bijkant nog mooier. Waarschijnlijk omdat er wat sluierbewolking was, was het iets minder fel licht onderwater en waren de vele vissen veel rustiger en minder schrikachtig.

Ook nu weer na een uurtje terug en eerst gedoucht.

Nu even vast dit deel van het verslag geschreven en dan ga ik me straks laten masseren door een van de verkoopsters op het strand, die aldoor al aan het zeuren was of ik iets wilde kopen of me laten masseren.

Ik ga wel merken of het wat is.

Voor 7 euro 50 weet ik het

 

Zo we zijn weer terug:

Eerst hebben we Sate kambin met Gule en Nasi Puti gegeten.

Klinkt mooi voor geitensate, met soep en witte rijst.

Daarna nog een portie sate extra gegeten en toen hadden we echt genoeg.

Even verder gelopen, ijsjes gescoord en nog een paar flesjes jus d ‘orange.

En nu even dit verslag afmaken en kijken hoeveel foto’s er klaar staan.

Ja. Die massage:

Niet slecht voor een verkoopster op het strand, maar ze was erg gefocust op mijn voeten en handen en dat voelt nu wel een beetje aan of er een kleine wals over is gereden.

Mijn rug was best verbrand tijdens het snorkelen en die brandde toch wel een beetje, vooral toen ze die met een plaatselijke obat (medicijn) insmeerde.

Zelf identificeerde ik de geur met kamfer, dus reken maar dat die rug warm werd.

Het is dus straks de derde nacht Lovina, dus morgenochtend om 10 uur vertrekken we naar Ubud waar we vier nachten zullen blijven.

Zo nog vast de koffers pakken en dan volgt het volgende bericht vanuit Ubud.

Ik hoop dat we daar over redelijk internet beschikken, maar dat weet je nooit van te voren!

 

 

En inderdaad regende het gistermiddag heel even, aar dat kon geen naam hebben.

Bij ons bezoek aan de waterval gisteren had Maudy zich een keer verstapt toen ze via een enorme kei het pad moest volgen. Hoewel ze het wel merkte had ze er geen last van, ook niet daarna, totdat ze haar schoenen uit trok ’s middags.

Vanaf dat moment kon ze eigenlijk niet meer lopen. Ik heb haar voet gemasseerd met een oliemengsel dat ik tegen hoofdpijn had gekocht, waarin o.a. kamfer en pepermunt olie zit.

Omdat ze niet kon lopen heb ik toen de was maar weggebracht naar een wasserijtje iets verder op. 30.000 rpa (€ 2.85) voor 3 kilo wasgoed is toch niet zo gek en ik kon het vandaag al weer ophalen.

Daarna ben ik een hele tijd met een “technition”  bezig geweest om op het netwerk van Adirama te komen. Dat lukte maar heel even inde lobby, maar niet op de twee andere punten, waar ik wel genoeg signaal van had bij onze kamer.

Toen gaf om een of andere reden ook onze oplader van de PC de geest en had ik het wel even gehad. Net toen de technition weg ging deed de oplader het weer, dus ik kon gelukkig de PC voor vandaag opladen.

We spraken af dat we vandaag aan het eind van de ochtend verder zouden gaan.

Daarna gister contact gelegd met een Hollands stel en afgesproken om vanmorgen te gaan snorkelen en dan zou ik meteen Tim’s camera uit kunnen proberen.

Verder gisteravond toch maar in het hotel gegeten en dat viel toch wel weer tegen en daarna nog wat gedronken en rond 22:00 uur naar bed.

Vanochtend om half acht op, zodat we om 8:00 uur konden ontbijten en daarna kon ik gaan snorkelen met het Hollandse stel.

Dat viel in veel opzichten tegen, omdat voor het bord, dat zeker 500 meter uit de kust ligt, bijna geen heel koraal meer te vinden was.

We zijn nog zo’n 30 tot 40 meter door gezwommen en toen werd het wel wat beter, maar het viel het stel zo tegen dat ze vrij snel aan de terugweg begonnen.

Wel jammer, want als je wat langer op een plaats bleef, dan kwamen er toch steeds meer vissen te voorschijnt.

Het filmen ging ook niet helemaal zoals ik dacht, want in het LCD scherm kon je niets zien omdat het te licht was. En hoewel ik dacht te filmen, ben ik er in geslaagd om toch zeker 8 foto’s van mijn eigen hoofd met duikbril te nemen!

Gelukkig zag ik eenmaal netjes de tijd beginnen te lopen (knap, want ik had natuurlijk geen leesbril op) en heb ik toch nog een filmpje van 5 minuten kunnen maken.

Helaas ook niet af te spelen, want dat trekt het EEE-PC’tje niet.

Maar in het donker van de kamer zag het er op het schermpje van de camera wel redelijk uit.

Daarna gewacht op de technische man en daarmee nog gekeken of we de inmiddels opgeladen PC met het netwerk konden verbinden.

Het is hem niet gelukt de twee buitenpunten aan het werk te krijgen, maar gelukkig kan ik op een punt Internet op, dus ik kon vanmorgen ( voor jullie vannacht) het verslag van eergisteren en de foto’s  al uploaden.

Vanmorgen verder rustig aan gedaan en gelukkig kon Maudy vanmiddag al weer redelijk lopen.

Dus zijn we vanmiddag eerst naar hotel Chonos gelopen om koffie te drinken en een tosti te eten en om te kijken voor vervoer voor donderdag. We horen morgen of het bedrag dat ik genoemd heb geaccepteerd wordt. Anders moet ik toch nog even verder kijken, hoe sympathiek ik de serveerster van Chonos ook vind.

Op de terugweg hebben we de was weer opgehaald en die zag er goed uit, alles netjes gestreken en het rook deze keer ook nog goed!!

Wat we vanavond precies gaan doen weten we nog niet, dus dat schrijf ik morgen weer.

En er zijn vandaag bijna geen foto’s gemaakt, dus die zet ik morgen of overmorgen wel weer op het net.

 

 

 

In mijn eerste verslag vanaf Java gaf ik aan dat ik het idee had dat Het er op achteruit was gegaan, wat betreft rotzooi op straat en wat betreft armoede.

Ik moet dit toch nuanceren:

Vanaf het vliegveld en in Boyolalie ben ik er van overtuigd dat het er slechter aan toe was dan vorig jaar en dat schreef ik ook.

Wat betreft activiteit van de mensen leek dit ook, maar het was voor een groot deel van de mensen een vrije dag (zaterdag) en dan hangen er meer mensen gewoon wat rond.

De armoedige buurt in Boyolalie hadden we vorige jaren niet bezocht, dus die waren er misschien al. Maar dat liet niet weg dat we behoorlijk schrokken van de armoede en mensen op een bestaansminimum.

 

Echter, toen we maandag uit Boyolalie vertrokken was dat een werkdag en eigenlijk hebben we vanaf ons vertrek alleen een hard werkende bevolking gezien!

Werd er niet geploegd, dan werden rijstvelden geoogst, dammetjes aangebracht, bomen gesnoeid en allerlei zaken die op het land en ook in de bossen moeten gebeuren.

Het meeste land lag er goed bij, was goed beplant en ook was het afval meestal op een plaats gedumpt.

In veel plaatsen waren een soort betonnen bakken, waarin het afval gedumpt, maar ook verbrand werd. Dat doen we in Holland natuurlijk niet meer, maar voor hier is het een vooruitgang, omdat het afval eerder gewoon overal werd gedumpt.

Al met al vooral veel positiefs na het eerste weekeind en hebben we toch ons hart ook weer een deel verpand aan prachtig Java!

 

Jullie hebben al gemerkt: Het klaarde op en eergisteravond kon ik alles nog uploaden.

Helaas zijn er problemen mat het netwerk bij Adirama, dus dit is alles al een dag oud.

Het netwerk werkt nu even, maar ik weet niet voor hoelang, dus wanneer volgende post er zal zijn weet ik nog niet .Lees dus telkens voor gisteren het woord eergisteren en voor vandaag het woord gisteren!

Na een goede nacht zijn we vanochtend om 7:15 opgestaan om de koffers weer te pakken en omdat we met Tofik hadden afgesproken om om 8:00 voor de laatste maal gezamenlijk te ontbijten.Daar bespraken we of we nog naar de waterval zouden gaan. De info daarover was telkens anders.

Volgens sommigen 20 minuten lopen, volgens anderen 5 minuten en de officiële tour zou drie uur duren.Nu had Peter van Antarin mij verteld, dat je gewoon achter het hotel uit kon en dan in een kwartiertje naar de waterval kon lopen.

Tofik besloot na een beetje aandringen met ons mee te gaan en omdat zijn schoenen niet geschikt waren deed hij dit op blote voeten.

Hoewel het wat glad was,was het toch heel goed te doen. We liepen over een smal paadje (zeg maar een spoor) langs het riviertje dat achter het hotel stroomde en we liepen tegen de stroom in.

Slechts een keer liepen we even verkeerd, maar dat hadden we snel genoeg in de gaten, dus een klein stukje terug en weer op het goede pad.

Al snel kwamen we bij de waterval, die neer kwam op een punt waar vanaf het punt waar het water neer kwam een plateau was aangelegd, waar het water dan weer via een richel en over de trap ernaast in het riviertje terecht kwam waar we net langs waren gekomen.

Het water maakte natuurlijk een donderend geluid en ook was er een waas van hele fijne waterdruppeltjes.

Naast de foto’s heb ik ook een stuk gefilmd, dus ik ben benieuwd hoe dat geworden is!

Helaas is de Eee-pc te zwak om de filmpjes af te spelen, dus zien we het pas thuis op de zwaardere machines.

Toen we terug wilden gaan zag ik nog wel een trap naar boven, maar vriend Tofik vond het wel genoeg zo, dus we zijn maar terug naar het hotel gelopen.

Omdat alles  al in de bus stond hebben we toen afscheid genomen van dit prachtige hotel en de vriendelijke mensen en gingen we onderweg richting Lovina.

We spraken af dat we eerst naar Singaraja zouden gaan, omdat Tofik nieuwe slippers nodig had en wij de andere Hardy’s ( een grote Carrefour) wilden bezoeken en eigenlijk ook de Chinese tempel daar vlak achter.

Nadat we slippers voor zowel Tofik als voor mij hadden gekocht besloten we toch maar direct naar Lovina door te rijden omdat we wel zagen dat hij heimwee begon te krijgen.

Je kon vanaf het moment dat we op Bali kwamen merken, dat hij hier niet echt thuis voelt.

Na een stop bij de ATM om geld te tappen zijn we bij hotel Chronos gestopt om daar onze afscheidslunch te nuttigen en om vast op ons gemak afscheid te nemen. Na enige tijd wat naar ons geloerd te hebben herkende de gastvrouw daar ons van vorig jaar en ze vond het leuk dat we weer even langs kwamen.

Na de lunch moesten we nog een kilometer en toen waren we dan toch bij Adirama Beach Hotel, waar we drie nachten zullen blijven.

We hebben Tofik nog even rondgeleid en meteen Ruud, de eigenaar van het hotel, een handje geschud en toen was het grote moment daar, waarop Tofik de bus de weg opdraaide en weg reed!

Het voelde toch heel even erg eenzaam aan, omdat we tien hele dagen heel intens  met onze kleine vriend hebben opgetrokken.

Terwijl ik dit schrijf is het weer wat aan het dichttrekken en horen we het in de verte al wat rommelen.

Ik denk dat we later vanmiddag wel weer regen gaan krijgen.