Plan het NU

Vandaag dacht ik slim te zijn door de nasi van het ontbijt “pedas” te vragen, maar het enige dat dit opleverde was dat er hele dunne sliertjes rawit en lombok werden meegebakken, wat de nasi wel meer op de tong liet branden, maar wat het helaas niet meer smaak gaf.
Dus voor morgen weer wat anders proberen.
Na het ontbijt besloten we eerst weer de was weg te brengen en omdat ze er toch voor het lenen stonden besloten we dat op de fiets te doen.
Er staan hier namelijk twee ex-mountainbikes, waar de ketting in een verzet is vastgezet en waar niet meer mee geschakeld kan worden.
Ze zijn precies in een fijn verzet vastgezet, dus nadat mijn band was opgepompt gingen we op weg.
Dit ging een stuk sneller dan lopen, dus we besloten om naar Hardy’s te gaan om te kijken wat dat voor shopping center zou zijn.
Probleem was alleen dat we niet precies wisten waar het moest zijn, maar dat we de goede kant op gingen wisten we omdat iedereen waar we de weg aan probeerde te vragen na het zeggen van: Aah Hardy’s, dezelfde kant op- bleven wijzen.
Helaas kon niemand aangeven hoe veel kilometer of hoelang fietsen het zou zijn.
Om een lang verhaal kort te maken, anderhalf uur later kwamen we bij Hardy’s aan.
Het bllek inderdaad een soort shopping center, maar wel een waar je na 15 minuten doorheen was, omdat ze eigenlijk niets leuks verkochten.
Op0 de begane grond zat ook nog een supermarkt en omdat we onderweg niets gedronken hebben en mijn pet echt niet meer beet te pakken was, zo doorweekt was hij van het zweet, kochten we eerst maar wat te drinken om ons vocht aan te vullen.
Buiten hebben we eerst maar een flesje sportdrank weg gedronken, om vocht, glucose en zout aan te vullen. Daarna gingen we maar weer terug richting hotel, maar omdat het ondertussen middag was geworden en we toch wel trek kregen, zijn we bij een warung (restaurantje) gestopt, waar ze eigenlijk maar een gerecht serveerde, namelijk Babi Guling (geroosterd speenvarken)
We durfde dit wel aan, omdat het restaurantje bomvol zat met overheidspersoneel in uniform en we gingen er van uit dat die daar wel vaker zouden komen en niet toevallig vandaag uitgeroeid zouden worden.
We kregen dus een bord, waarop wat groenten, een soort Lothek, rode seroendeng en van allerlei delen van het speenvarken, zoals gewoon vlees, stukje van diverse organen en een stuk hard gebakken vel.
Daarbij een kommetje bouillon, waarin nog wat vlees en wat stukken ongedefinieerde overige stukken van het speenvarken.
We hebben een groot deel opgegeten, maar de dingen die we niet thuis konden brengen grotendeels laten liggen.
De bedoeling van de bouillon is dat je deze over de rijst gooit, zodat deze wat smeuïger wordt.
Op zich smaakte het niet verkeerd (maar het was best een beetje eng) en uiteindelijk moeten we voor de hele maaltijd, inclusief twee flesjes drinken en twee ijsjes 37.000 rupiah afrekenen, dus ongeveer 3,50 euro (!)
Geheel op krachten gekomen, maar met ge3eldige zadelpijn gingen we weer op pad en na diverse stops in de schaduw om te drinken en met een pet waar de druppels zweet spontaan van de klep afvielen, bereikte we Lovina weer.
WE hebben toen maar eerst even de ATM bezocht en vervolgens zijn we bij hotel Chonos maar een ijskoffie gaan drinken.
De dame achter de bar zag meteen onze bezwete hoofden en nadat we zijn gaan zitten bracht ze ons eerst twee koude natte handdoekjes ter verfrissing en werd er een hele grote ventilator bij ons gezet, die heel doordacht langs onze voeten de frisse lucht blies.
Dit hotel was onze tweede keus indien er bij Adirama geen plaats zou zijn geweest.
We mochten ook op ons gemak rondkijken en we waren eigenlijk blij verrast van de netheid, de properheid en de inrichting van de kamers .
Op zich is het een klein hotelletje met als nadeel dat het echt aan de doorgaande weg ligt en niet aan zee, maar anderzijds wel in het centrum van Lovina ligt, wat het makkelijker maakt om ter afwisseling elders te gaan eten.
Maar goed, Adirama ligt beter.
Vandaar uit zijn we nog even bij een supermarktje gestopt voor wat instant noodle soup voor vanavond omdat we geen zin hebben om in het restaurant van het hotel te eten.

Toen we terugkwamen hoorde ik dat Hardy’s hier ongeveer 14 km vandaag lag, dus hadden we uiteindelijk toch zo’n 28 km gepeddeld!
Terug in het hotel ben ik eerst in de zwembroek gesprongen en ben een heel eind gaan zwemmen en snorkelen en Maudy ging lekker op de strandstoel voor de kamer liggen.

Net als gisteren was er bij het bord dat in zee staat een jongen bezig, die een band bij zich had die met een wat langer touw rond zijn lichaam vastzat en die met snorkel en duikbril telkens naar beneden ging.
Toen ik dichterbij kwam bleek dat hij telkens met twee ijzeren pinnen (een soort poken) door een stuk steen stak en dan probeerde het ontstane gat verder groter te maken..
Omdat ik geen idee had wat hij aan het doen was, probeerde ik het te vragen, maar de enige zin die hij in het Engels kende was: NO speaking Anglish.
Dat schoot niet op en na twee ontkenningen op mijn vraag: Ikan? (vis?) en Udang? (garnaal?), greep hij in de band en toverde daar een inktvis vandaan.
Ik ben daar bij gebleven toen hij bezig was en na best wel inspannende arbeid en veel duiken (volgens mij had hij niet erg veel adem), pakte hij opeens weer een inktvis uit het gecreëerde gat, die hij triomfantelijk aan mij liet zien.
Daarna had ik het ook wel gezien en ben heel op mijn gemak terug gesnorkeld, terug richting hotel, waarbij net als gisteren heel erg koud water werd afgewisseld door erg warm water en waar je vanuit de oppervlakte telkens heel wisselend helder kon zien, maar even verderop dan opeens weer niets zag.
Toen ik gisteren aan mijn eigen ogen begon te twijfelen bleek dit aan het water te liggen en niet aan mijn ogen, want toen hadden mijn mede zwemmers precies het zelfde.
Ik besloot de proef op de som te nemen, door telkens als het zicht slechter werd, naar de grond te duiken en dat leverde vanaf een 40 cm diepte telkens al weer een helder zicht op.
. Na ongeveer een uur was ik weer aan wal en na het douchen in de strandstoel voor de kamer gaan zitten, waar dus meteen als duveltjes uit doosjes de verkopers voor de balustrade opdoken.
Toch nog een sarong gekocht en toen vonden we het genoeg.
Op mijn vraag of ze ook nog sjerpen hadden om de sarongs op zijn Balinees traditioneel mee vast te zetten kwamen ze later terug met twee doeken die betere kwaliteit zou zijn en waar ze de hoofdprijs voor hoopten te vangen, maar toen ik bij mijn bod bleef na een verhoging werden de doeken terug in het zakje gestopt en gingen ze weg. Ik was best blij, want ik vond ze zeker niet bijzonder.
Ze zullen het morgen nog wel een keertje proberen.

Comments are closed.