Plan het NU

Veiligheidshalve hebben we ons maar laten wekken om 7.30 uur. Het leken wel Europeanen, want prompt om 7:25 ging de telefoon over en 5 minuten later het alarm van de GSM.
Ik besloot dat het vroeg genoeg was om toch nog te gaan zwemmen en toen ik terug kwam had Maudy al bijna alles klaar om af te reizen.
Maar eerst hebben we ons laatste ontbijt van Santika genuttigd.
Daarna de koffers uit de kamer gehaald en op naar de receptie. Uitgecheckt en even wachten op de auto met chauffeur.
Deze kwam al snel en iets voor tienen reden we weg.
Officieel zouden we op de weg naar Lovina alleen stoppen bij de tempel die aan/in het meer ligt.
Maar al snel vroeg hij of we geïnteresseerd waren om een plaats te bekijken war koffie geteeld wordt voor de speciale Balinese koffie, waar de boon eerst wordt opgegeten door een bepaald beestje , de Luwak , die ze daarna, als groene boon weer uitpoept.
Deze beestjes verteren het vruchtvlees, maar de groene boontjes worden uitgepoept en opgevangen.
Op de plaats waar wij waren werd vervolgens de koffie in een grote gietijzeren schaal die boven een vuur stond, gebrand .
Een oudere vrouw was daarna mee bezig en roerde de bonen langzaam om en om tot de bonen donker bruin zijn.
Ik heb een kopje originele Bali koffie , gezet van deze bonen geproefd en ik moet zeggen dat deze koffie erg lekker was.
Verder waren in deze tuin allerlei verschillende bomen en struiken en hebben we de meest uiteenlopende vruchten zien groeien.
Na deze onderbreking gingen we weer verder.
De weg bleef stijgen en toen we bij de tempel aankwamen was de temperatuur behoorlijk omlaag gegaan. En door het vocht voelde het aan als een te hevig afgestelde airco.
De tempel lag er heel mooi aan de wal, maar ook een gedeelte als eiland in het (krater) meer, was erg goed onderhouden en er stonden ook hele mooie beelden in de tuin.
We denken daar een stel leuke foto’s gemaakt te hebben ( zie straks de bijbehorende foto’s)

Daarna zijn we weer op vertrokken en onderweg kwamen we in de bergen waar het barstte van de apen langs de kant van de weg en ook in groepen zittend op de vangrail, wachtend tot de mensen iets lekkers voor ze zouden neergooien.
Een stuk verderop kwamen we bij een waterval, waar onze chauffeur aangaf dat we met een gids naar de waterval moesten.
Dit zou naast de entree van 2 x 5000 rupiah ook nog eens 70.000 rupiah kosten, waarvan het meeste geld zou worden gebruikt voor het ondersteunen van bewoners van het bijbehorende dorp.
Achteraf bleek dat wij de enige waren die met een gids liepen en kregen de indruk dat dit toch een beetje opzet van de gids was.
Tijdens het lopen naar de waterval kwamen we langs een hele serie souvenirs tentjes waar we eigenlijk alleen bij familie van de gids binnen werden geloodst.
Pikant detail was dat we daar voor een sarong 150.000 rupiah betaalden en iets verderop voor een mooie groene maar 70.000.
Maar goed, het was er prachtig, dus zeuren we er verder niet over.
We kwamen op een ander punt op de doorgaande weg uit, veel lager dan we waren gestart en waar we onze chauffeur hadden achter gelaten.
We betaalde onze gids en hij liep de weg op en zou onze chauffeur doorsturen naar ons.
En een spannend kwartiertje later kwam onze chauffeur inderdaad aanrijden.
Vandaar uit was het nog een dik half uur rijden naar Lovina, waar we rond vier uur bij hotel Adirama Beach werden afgezet.
Daar hebben we ingecheckt en kregen een gezinskamer ,met een dubbel hemelbed en achter een scheidingsmuur nog twee grote eenpersoons bedden.
Het geheel ziet er netjes uit en als we buiten voor de kamer zitten kijken we zo over het muurtje naar de zee.
Jammer genoeg blijkt het hier al een aantal dagen behoorlijk te regenen en ook vanavond begon het rond zeven uur te regenen en onweren.
We zijn er wel achter gekomen dat dit hotel wat verder van het dorp Lovina zelf af ligt maar we begrepen ook dat je het in een minuut of twintig zou moeten kunnen lopen.
Dus, zoals gewoonlijk straks het verslag uploaden (helaas werkt de Wifi hier niet goed met XP), dus moet het met een kabeltje vanuit de bar.
Als jullie dus zowel het verslag als de foto’s vinden, dan is het toch nog gelukt.
In het ergste geval volgen morgen de foto’s.

Comments are closed.