Plan het NU

Natuurlijk ben ik weer om half acht opgestaan, heb gezwommen, Maudy gewekt en zijn we weer lekker gaan ontbijten.
Blijkbaar had het veel meer drinken en de rustige maaltijden gisteren en vanochtend goed werk gedaan, want ze heeft geen last van krampen of diaree meer.

Na het ontbijt zijn we via het strand richting Mateharri Mall gelopen omdat we voor wat souvenirs wilden kijken.
We hadden nog geen 50 meter gelopen toen we de kant van het pad in moesten omdat er een hele processie aankwam.
Gezien de manier waarop de meeste mensen keken en ons ook toelachten, dachten we dat het een gewone processie was voor een van de feestdagen.
Maar toen ze voorbij waren hoorden we van een Australiër die al jaren hier op Bali woont, dat het voor een crematie was en dat er ’s middags wel 3 personen gecremeerd zouden worden en een begraven i.v.m. geldgebrek van de familie.
Iets voorbij de Discovery Mall, bij het parkje zagen we al allerlei zaken staan, waarvan we konden vermoeden dat dit bij de crematie hoorde, zoals een soort open kisten, gemaakt van hele dikke, zo te zien erg natte stammen, met onderin een stuk dakplaat en open voor en achterkant. Daarnaast stonden drie grote tafels waarop een heleboel offertjes en het zag er ook verder uit dat daar later een samenkomst zou zijn.
Omdat dit ritueel pas om een uur ’s middags zou plaatsvinden zijn we eerst doorgelopen en zijn een heel stuk door de straatjes gedwaald, die barstte van de souvenirshops, die allemaal dezelfde meuk verkochten.
Uiteindelijk wel wat kleine dingetjes gekocht en toen bij de supermarkt van de Matahari nog wat te drinken gehaald.
Net toen we daar aankwamen kwam de hele processie daar aan in een van de tempels die tegenover de Matehari ligt. Snel wat foto’s genomen en even met een Australische man staan te praten over wat er plaats ging vinden.
Daarna zijn we langzaam, via de ATM (geldautomaat) naar het strand gelopen.
Daar vonden we een mooi plekje bij het park, maar ook vlak bij de plaats waar de crematies zouden plaatsvinden. Even later kwam de Australiër bij ons staan en hebben we in afwachting van wat er te gebeuren stond een tijdje staan te praten.
Het bleek dat hij heel veel reisde en op vele plaatsen gewrkt had. Toen ik hem vroeg wat voor werk hij deed, bleek dat hij een SAP-consultant was, die all over the World wordt ingezet.
Dat gaf natuurlijk een beetje raakvlak.
Maar na deze constatering kwam al snel een grote stoet mensen aan, vooraf gegaan door mensen die bekkens en een trom sloegen en allerlei rituele spullen bij zich hadden.
Daarachter een kar waarop een mooie versierde opbouw, waarin de kist was verwerkt (zie de foto’s) en achterop hing een foto van de overledene. Achter de kar een heleboel vrouwen die in dezelfde kleding (klederdracht?) voorbij kwamen.
Vlak daarachter kwam stoet nummer twee, ook weer de slagwerkers voorop, dan de praalwagen met kist en vervolgens de rouwende vrouwen.
Daarna nog nummer drie, met ook zo’n stoet.
Ik schat alles bij elkaar toch een krappe 1000 personen bij elkaar.
Iets verderop werden de kisten van de kar en vervolgens werden de lichamen (afgedekt) daar weer uitgehaald en op de crematieplaats op de brandplaats gelegd, nadat ze eerst in de kist een paar keer rond de brandplaats waren gedragen.
Bij de laatste maakten ze wel een rondje of vijf/zes en kon je zien dat de dragers er zelf draaierig van werden voordat ze het lichaam op de brandplaats neerlegden.

Voor mensen met een zwakke maag, of die dood of verbranding of een beschrijving daarvan niet prettig vinden, raad ik aan niet verder te lezen!.

Iedereen stond er om de verbrandingsplaatsen heen en ook de toeristen, met camera’s en al stonden erbij en er werd ze zelfs vriendelijk lachend ruimte gegeven om de overledenen te bekijken en eventueel te fotograferen.
Het bleek dat het verbranden gebeurde met een soort vlammenwerpers op gas (waarschijnlijk propaan), die op lange buizen zaten.
Deze vlammenwerpers werden aan het voeteneinde onder het geheel geschoven en inderdaad zag je even later de vlammen omhoog schieten.
Ik heb geen idee of je doden waren ingepakt of gewoon te zien waren, omdat wij het niet kies vonden om er zo opdringerig bij te staan.
Drie mannen hadden de taak om de verbranding uit te voeren en je zag in eerste instantie hoe ze moeite hadden alle bij de doden neergezette offertjes en zo verbrand te krijgen.
We hebben er best lang naar staan te kijken, maar toen ik op een gegeven moment in de vlammen een dijbeen en bekken (alleen bot) meende te herkennen vond ik toch echt dat ik genoeg had gezien.
De wetenschap dat ze met hun poken de lichamen uit elkaar lieten vallen of verplaatste om het vuur beter zijn werk te laten doen maakte me toch aan het huiveren als ik er naar keek.

We hebben toen nog een heel stuk afstand genomen en toen het iets later nog iets begon te regenen zijn we maar naar het hotel teruggegaan.
Van anderen hoorde we dat nadat de overledenen helemaal verbrand zijn (geen idee hoe lang dat in totaal duurt, maar ik schat toch wel een uur of twee), dat de restanten in een pot worden gedaan en dat de familie die vervolgens in de zee weer leeggooit.
Soms vanaf een boot, maar ook staand in het water.
Toch even over nadenken als je iets later in zee zou gaan zwemmen,
Onder de indruk en hevig bezweet (want het was erg drukkend, vochtig warm) kwamen we bij het hotel aan, waar we eerst ons vervoer naar Lovina voor morgen geregeld hebben en daarna maar naar het zwembad zijn gegaan om daarin een wat schoner gevoel te krijgen en wat af te koelen.

Later hebben we op de Mall nog wat gegeten en vervolgens hebben we het buurhotel het “Discovery Hotel”bekeken en folders gevraagd.
Het viel ons wel op dat het echt prachtig was, maar dat er bijna niemand in de lobby en de diverse bars en restaurants zat.
Nu te afsluiting onze laatste kaart voor de Wifi gehaald, dit nog uploaden en dan hoop ik dat de volgende berichten uit Lovina gaan komen

Comments are closed.