Plan het NU

Na om 5 uur vanochtend gewekt te zijn, door zowel mijn eigen wekker, als door de wekservice hebben we ons snel gewassen en aangekleed.
Nog even de tandpasta en een paar andere zaken in de koffer gestopt ne we konden naar beneden, waar ik eerst uitgecheckt heb en vervolgens ben gaan ontbijten..
Erg netjes geregeld, want voor de vroege vertrekker was er koffie en thee en het Europese deel van de ontbijtbuffetten stond al klaar.
Om zes uur gingen we met een andere gast, per hotelauto naar het vliegveld (60.000 rupiah).
Daar gingen we door de scanners en konden we de koffers al afgeven.
Deze waren wel iets verkeerd geladen, want de grote koffer woog nu 26 kg. Maar daar werd gelukkig niet moeilijk over gedaan.
We konden ook meteen door naar de wachtruimte. Deze is in Yogya erg groot en het is een ruimte voor alle vier de Gates.
Voor deze ruimte zie je over de start/landingsbaan de vliegtuigen komen en gaan en ze parkeren eigenlijk “voor de deur”.
Precies om 7.40 konden we door gate 2 naar ons toestel lopen.
WE hadden rij 29 en dachten in het midden te zitten, maar het toestel was zo klein, dat we op de een na de achterste rij zaten, helemaal in de staart.
Niet erg overigens, want later waren we er bijna las eerste uit.
Na een vlucht van een ruim uur landden we op Denpasser, waar al miemand party Ross stond op te wachten.
Hij had meer mensen verwacht, maar dit was ook best.
In eerste instantie bracht hij ons naar een verkeerd Santika hotel, dat vorig jaar oktober zijn deuren geopend had.
Dit hotel ligt echt in Kuta, dus in de stad.
Na een telefoontje en het laten zien van onze hotellijst werden we dan toch naar Hotel Santika Beach gebracht.
Daar ingecheckt in kamer 158 en vervolgens wilden we bij de strandbar koffie gaan drinken, maar de bar die we van vorig jaar kende was verdwenen en er was een behoorlijk grote bar boor in de plaats gekomen met allerlei zithoeken.
Deze nieuwe bar heet Sands.

Vervolgens gingen we ons wasgoed wegbrengen naar de zelfde wasserette, die we ook vorig jaar hadden gebruikt.

Onderweg werden we door een aardig figuur aangeschoten die ons een kanskaart aanbood en prompt wonnen we een van de hoofdprijzen, die we dan wel op het kantoor moesten komen ophalen.
De hoofdprijzen zagen er aanlokkelijk uit en we besloten het spel mee te spelen, omdat we al wel door hadden dat het om een timesharing project zou gaan.
Maar het aardige ventje zou er 20 dollar voor krijgen als wij daar een uur zouden uitzitten.
We zouden met een taxi heen gaan en ook gratis weer teruggebracht worden.
Eerst toch maar even de was weggebracht, want dat wilde we eerst doen. De prijzen van de wasserij waren wel wat hoger dan vorig jaar of die in Semarang (daar ging het per KG, hier per stukprijs, afhankelijk van wat je bracht), maar voor zo’n 6 euro hebben we toch een behoorlijke stapel was kunnen wegbrengen, die we morgen al weer kunnen ophalen.
Toen nog snel een zonnebril voor Maudy gekocht en maar weer terug, waar het aardige mannetje ons al opwachtte. Toen we aangaven dat we inmiddels wisten dat het om een soort time-sharing zou gaan, smeekte hij ons om het spelletje mee te spelen en het verhaal uit te zitten. Zodat hij zijn 20 dollar zou verdienen.
Ach, je moet zo iemand wat gunnen, dus we besloten het spelletje mee te spelen.
Enige fout die we achteraf gezien maakte was dat we onze echte namen en adres opgaven, maar er is helemaal niets getekend en op de personalia stond niets waar iets mee gedaan kon worden, dus we zullen wel zien of we t.z.t met allerlei reclame worden vol gestort.

We kregen dus een uur voorlichting en een videofilm over holliday-sharing.
Het systeem komt er in het kort op neer dat je voor een bedrag gaat deelnemen, waar je een soort punten voor krijgt (600)
Deze punten zijn dan weer in te wisselen voor een 7 daags verblijf in een van je “thuishotels” welke zich op Bali en Maleisië bevinden.
Heb je daar geen zin in, dan gooi je jouw “thuishotel”in de pool en probeert dan een hotel te boeken dat iemand ergens anders, met “thuishotels”ergens anders in de wereld in de pool heeft gedaan.
Er wordt met een heleboel mogelijke namen gegooid, waaronder de Hiltongroep en een heleboel mooie luxe hotels en ressorts.
Ook in Nederland waren een aantal ressorts beschikbaar en dat bleken dan de Landal parken te zijn..
In principe moest je naast het eenmalige bedrag van € 10.900 voor 25 jaar, of € 6.500 voor 10 jaar ook nog zo’n 231 euro betalen voor “onderhoudskosten”.
Je was dan via deze Regent Vacation Club lid van zowel de Vacationclubs Dealive. com als van RCI in de USA.
Per week hanteerden die wel verschillende prijzen,maar per saldo zou je dan wel per vakantie van een week 69 % bij RCI en 83 % bij DAE besparen t.o.v. de reguliere prijzen.
Nu beb ik mijn verhaal begonnen met de prijs van het lidmaatschap, maar bij de sessie kwam dat na het verhaal en na de film en werd dit aanbod gedaan door de manager zelf.
Feit was dat verkoper Rudi, een wat oudere Indonesische man goed Nederlands sprak en zijn Manager, een Surinaamse man , ook.
Deze laatste had nog geen 2 minuten nodig om te weten dat we er toch niet aan begonnen, dus toen konden we weg.
Eerst natuurlijk de prijzen geïncasseerd, 2 T-shirts en (meestal voor ons onbruikbare) waardebonnen, die wel meer dan 300 dollar waard waren.
Daarnaast kregen we een voucher voor de Blue Bird taxi terug naar het hotel en die hebben we dan ook maar gebruikt, hoewel het gebeuren op zo’n 750 meter van ons hotel was.
Meteen maar even geïnformeerd wat ongeveer een trip naar Lovina zou kosten en we hoorde dat het voor 400.000 rupiah met een gewone wagen en zo’n 550.ooo rupiah voor een taxi mogelijk moet zijn.
We kijken wel wat het gaat worden.

Nadat ik het eerste deel van het verslag buiten op de veranda had gemaakt en had laten goedkeuren door mijn eega, zijn we naar de Discovery Mall gelopen en hebben bov en, op het terras zitten eten. Maudy had een soort van pittig Tofu-gerecht en ik had kort gebakken stukjes bieflap met ui en paprika in zwarte pepersaus. Dit laatste gerecht verdiende echt de vier pepertjes, die overigens niet op de menukaart als waarschuwing werden vermeld.
Daarna nog wat rondgelopen en toen terug naar de kamer, waar net de kamer werd klaargemaakt voor de nacht (met drie man). De gordijnen werden dichtgedaan en de raambedekking achter, de bedden werden teruggeslagen en er werd gekeken of we nog water en handdoeken nodig hadden.
Toen dat was gebeurd verliet het drietal ons pandje.
Vervolgens de laptop uit de safe gehaald en naar de lobby gelopen om het verslag af te maken en te uploaden… Dus nadat je dit gelezen hebt is het: Morgen verder!

Comments are closed.