Plan het NU

Vooraf:

Het lukte me niet alle foto’s goed op hun plaats te krijgen, waarvoor excuses.

Vanmorgen wisten we opeens weer het verschil tussen de hoeveelheid sterren van een hotel:
Hadden we bij Pondok Indah slechts 2 gerechten en een paar hapjes ernaast, vanmorgen hadden we dus weer zoveel verschillende dingen, dat de keuze weer heel moeilijk was.

 

 

 

 

 

 

 

Naast de 6 gerechten, kon je vers gebakken ommeletten of spiegeleieren krijgen. Je kon natuurlijk croissants en allerlei europese dingen krijgen, of een soort van verse nasi, die voor je ogen werd klaargemaakt.
Was er maar een vruchtensap in Boyo, hier toch zeker een stuk of zeven verschillende.
Maar goed, je kan het toch niet allemaal eten, dus we hebben maar rustig aan gedaan.
Na het ontbijt zochten we Tofik op en hebben vervolgens eerst een lading wasgoed weggebracht, die we morgen kunnen ophalen.

 

 

Waarom dan het vraagteken achter Semarang?
We wilden namelijk de koffiefabriek zien, maar om dat op vrijdag te doen is geen goed idee.
Dit omdat op vrijdag alles rond 11:00 uur sluit zodat de mensen naar het vrijdaggebed in de moskee kunnen gaan.
Dus achteraf gezien hadden we net zo goed een dag in Boyolali kunnen blijven

Onderweg zijn we gestopt om een lokale lekkernij uit te proberen: Sarabi Sernanang in het plaatsje Anbaraba.
Dit zijn een soort poffertjes, die op een houtskool vuurtje in een klein pannetje worden gebakken.
Ze doen eerst wit beslag in het pannetje en daarbij groen of bruin beslag.
De onderkant wordt dus iets gaarder dan de bovenkant, maar doordat het dekseltje op de pan gaat wordt het geheel toch gaar.
Zo bakken ze constant poffertje voor poffertje.
Het gerecht is echter meer:
De poffertje worden namelijk in een kom gedaan en dan overgoten met warme kokosmelk.
En zo eet je dat met een lepel op.
Bij mij werd er ook nog een klodder groene, gefermenteerde rijst bij gedaan, dat als zacht zuur heerlijk uitkwam bij de kokosmelk.
Ik vond het heel lekker. Het was overigens wel machtig!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We kwamen dus bij de koffiefabriek aan, die overigens bij de plantage hoort waar we gisteren zijn geweest. Helaas was er geen productie omdat er nog geen oogst is.
Dit zal juni, juli en augustus zijn.
Maar toch hebben we een toer gehad en is het hele proces ons uitgelegd.

 

Vanaf de vrachtauto’s die de geplukte bessen in een eerste bad gooien, waar ze gewassen worden. Vervolgens in silo’s waar ze ook weer in waterbaden komen, waar de drijvende bessen als afkeur worden bestempeld en worden weggeschept.
Vervolgens worden ze in een soort schrapmachines gespoten via een buis, die door rond te draaien het vruchtvlees van de bessen af schrapt.
Daarna worden ze weer gespoeld en worden de bessen naar de droogkamer gepompt, waar ze op platen, waarin heel veel gaatjes zitten komen te liggen en waar vanaf de onderkant hete lucht door de bonen wordt geblazen, zodat zo’n 38 uur later de bonen gedroogd zijn.
In die 38 uur worden ze dan een aantal keren door de mensen omgeschept (lekker werkje bij ruim 70 graden boven de bonen).
Het is ook mogelijk, dat ze naar de elektrische droogovens worden gepompt, die elk, zo’n 4.5 ton tegelijk kunnen drogen, hetgeen dan maar 18 uur duurt.
Daar gaat de koffie nog in kleine porties door een schrapmachine waar ook weer een hele goede afzuiging inziet, zodat eventuele achtergebleven velletjes verwijderd worden.
Vanuit die trommels wordt de dan droge rouwe koffie in jute zakken (balen) gestort.
Er wordt daar in 3 kwaliteiten geproduceerd:
Export kwaliteit, landelijke kwaliteit en lokale kwaliteit voor de buurt.
Daarnaast heeft deze fabriek nog een hele kleine branderij, waar ze voor de lokale bevolking (de beter gesitueerden) en een aantal vaste klanten branden.
Nadat we dit allemaal gezien hebben zijn we eerst koffie gaan drinken in het bijbehorende restaurant en namen een portie pisang goreng als middagmaal erbij.

 

 

 

 

 

 

Na het bezoek aan de koffie fabriek, zijn we weer richting Semarang gereden.
We hadden al afgesproken dat we naar een spoorweg museumpje zouden gaan, met een bijbehorend trein toertje.
Nadat we de hoofdweg waren afgegaan, kwamen we door allerlei buurtschappen, waar ze waarschijnlijk vrijwel nooit toeristen zien.
Hier zagen wij in ieder geval wel weer hoe de mensen leven en werken (want dat kunnen ze hier)
Enige tijd later kwamen we bij een groot complex van een station, met bijbehorende gebouwen en een aantal sporen.
Zo te zien wordt het spoor hoofdzakelijk gebruikt voor het toeristentreintje ( geen buitenlanders, maar lokale toeristen en schoolreisjes).

Omdat het treintje op het punt stond om te vertrekken, zijn we meteen ingestapt en hebben de rit gemaakt.
Langzaam, in het begin door het dorp, waar de huizen erg dicht bij het spoor liggen, en waar op sommige plaatsen het wasgoed direct naast de rails op de stenen te drogen ligt.
Twee keer moesten we een weg oversteken en dan sprong een man met een vlag vanaf de eerste wagon, luid op zijn fluit blazend en rende dan naar de weg om het verkeer tegen te houden. Geweldig gewoon.
Nadat we het dorp uit waren gereden, begon het er bekend uit te zien.
We hadden gisteren namelijk dit spoor gezien vanaf de koffie plantage, als je naar beneden naar het daar liggende meer keek.
Vanuit het treintje keken we dus omhoog richting de plantage.
We reden een heel eind langs het meer, waarop een aantal bootjes met vissers lagen.
Ook had men in het meer een soort bassins gemaakt, waarin vis wordt gekweekt

 

 

 

 

 

 

 

Na twintig minuten kwamen we bij het eindpunt en konden we even de benen strekken en/of een ijsje kopen (er stond een man, die op zijn brommer een grote koeltas had, waarin zo een beetje het hele OLA-assortiment lag.
Hij had geluk, want hij kon ons meteen drie Magnums verkopen, die per stuk meer kostten dan een aantal van de maaltijden die we tot nu toe gebruikt hadden.
Maar ja, ze waren wel heel lekker.
Nadat ik als Belanda weer eens zo nodig met allerlei kinderen en zelfs iemand zijn vrouw op de foto was gezet, gingen we het stuk weer terug.
Na aankomst hebben we het museumpje bekeken en kwamen er achter dat er toch minstens zeven stoomlocomotieven op diverse sporen opgesteld stonden.
Het kunnen er zelfs nog wel een aantal meer zijn geweest!

 

 

 

 

 

 

 

Nadat Tofik eerst een paar foto’s van mij had gemaakt op een locomotief en vervolgens Maudy’s en mijn naam had gekerfd in een blad van een hele grote cactus (bijna elk blad had al iemands naam erop), gingen we weer richting Semarang, waar we rond vijf uur aankwamen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.