Plan het NU

Vanmorgen zijn we , na het ontbijt, vertrokken vanuit Boyolali richting Semaring.
Niet voordat we de verschrikkelijke rekening van 67.000 rupia ( ongeveer 5 euro) hadden betaald voor alle drankjes die we hebben genuttigd in het hotel de laatste 3 dagen.
Zeker in het begin was er meer tegemoetkomend verkeer dan meegaand verkeer. Net als bij ons was ‘s morgens iedereen op weg naar de grote stad ( in dit geval Solo).

Na enige tijd zijn we bij een koffie plantage gestopt voor een kop koffie en vervolgens hebben we de plantage zelf bekeken. Met een tot lokomotief uitziende dieselkar, reden we stapvoets door de plantage, berg op, over een uit grof puin gemaakte weg. Het schommelde enorm, maar dat was ook weer de charme van het geheel. We hadden onderweg richting Merapi al een keertje een koffie struik gezien, maar nu zagen we een hele berg vol met struiken. Hoewel sommige bessen al rijp waren, moet het toch nog een maand of twee duren voordat de koffie rijp genoeg is om te plukken.

Naast koffie stonden er op een gedeelte van het terrein ook nog rubberbomen en cacao struiken. Deze plantage had zelf geen faciliteit om de koffie te verwerken, dus helaas konden we dat stuk van het proces niet bekijken. Toch was het heel leuk om over een berghelling te rijden, dwars door de oorsprong van het product waarmee onze Douwe Egberts groot is geworden! Als het meezit, gaan we woensdag of donderdag nog kijken op de plaats waar de koffie wel wordt verder verwerkt tot de groene koffie zoals wij die kennen.

Hierna vervolgde we onze tocht naar Semarang en werd de weg steeds drukker. In Semarang bracht Tofik ons naar Hotel Santiga Premiere, waar we inchekte. We zitten in een kamer op de 7e verdieping en omdat het hotel toch al op een soort terp gebouwd is, hebben we een redelijk groots uitzicht over een deel van deze drukke stad.
Ik probeerde eerst ’s middags de computer uit, omdat ik specifiek om een kamer had gevraagd met goede wifi, maar dat bleek niet te werken. Ik dus een beetje boos naar beneden en wat bleek, de internet voorziening was hier netjes geregeld met een vaste verbinding, waar de benodigde kabel al netjes bij het bureautje op aansluiting lag te wachten.
Vandaar dat het ook mogelijk was om alle tot gisteren gemaakte foto’s te uploaden.
Ik heb zelf even gekeken of een diashow met Piclens goed werkte, maar dat viel me toch tegen, hoewel het hier zeker geen beroerde verbinding is!

Nadat we ons hadden geïnstalleerd, zijn we eerst in stad Sota gaan eten en zijn vervolgens naar het gebouw van de voormalige Nederlandsch-Indische Spoorwegmaatschappij gereden.
Een deel van het gebouw zag er prachtig uit en nadat we entree hadden betaald werden we rondgeleid door een gids. Helaas bleek het prachtig gerestaureerde gedeelte nog tot augustus voor publiek gesloten, dus we kregen een rondleiding door een bouwvallig gedeelte, helemaal leeggeroofd en met een krakkemikkig verhaal over hoe de huidige regering wel grote plannen heeft, maar voor dat het zover is, al gedeelten van de grond onderhands verkocht is en je maar moet zien wat er van terecht gaat komen! Aan het eind konden we eventueel nog in een donker gedeelte gaan griezelen(na extra betaling), hetgeen de plaatselijke jeugd graag schijnt te doen, maar daar hebben we maar van afgezien.
Ergens onderweg waren we Tofik al kwijtgeraakt, dus gingen we met de gids om het gebouw heen naar een oude stoomlocomotief die daar op een paar meter rails geparkeerd stond. Even foto’s gemaakt, afscheid genomen van de gids (met tip natuurlijk) en toen bij de bus wachten op Tofik.
Ik belde hem en vertelde dat wij al bij de bus stonden, maar blijkbaar was dat niet helemaal goed over gekomen, want hij zat vrolijk te kletsen met de bewaker van het complex. Hij was dus erg verrast, toen ik hem kwam ophalen vanaf de andere kant, want hij was overtuigd, dat wij nog binnen waren.
Toen terug naar het hotel en Tofik het verschil tussen 4 en geen sterren laten zien. Maar uiteindelijk hebben we geconcludeerd dat het allemaal op slapen neerkomt (en een fatsoenlijke badkamer), dus dat je je moet afvragen of het prijsverschil het waard is.
Vervolgens hebben we met Tofik afgesproken dat we ons vanavond zouden laten masseren. De  bedoeling was door zijn nicht, maar ’s avonds kwam hij met haar moeder Tofik’s schoonzus).
Eerst was Maudy aan de beurt.
Tofik en ik zijn toen maar even loempia’s gaan halen. Nadat we terug kwamen hield Tofik bij de auto zijn broer gezelschap en ik ben weer naar boven gegaan, waar Maudy vakkundig gekneed werd. Tofik’s schoonzus wilde daarna weggaan, maar een telefoontje aan Tofik leerde haar, dat ik ook nog gekneed diende te worden.
Ik moet zeggen, dat  ik het gevoel had, dat ondanks een anderhalf uur kneden aan Maudy, ze nog niet aan kracht had in geboet! Als ze een spierknoop vond, dan ging die er ook uit ook. Ze bleef dan telkens naar dat punt terug komen.
Ook bij mij was ze zo’n anderhalf uur bezig en uiteindelijk kon ik daar 250.000 rupiah, zo’n 22 a 23 euro voor neertellen. Koopje dus!
Nu hebben we dus ook geen zin om nog wat te gaan doen, dus nadat ik dit op het web gezet heb, zien we morgen dan wel weer.

In ieder geval moet ik van Tofik aan iedereen van het gezelschap Tempo Doeloe 2010, de heel hartelijke groeten doen en natuurlijk hoopt hij iedereen weer terug te zien!

Comments are closed.