Plan het NU

Gisteren vroeg naar bed. Maudy lag er rond 5 uur ’s middags al in en lag ongeveer in coma.
Ongeveer anderhalf uur later had ik het verslag van dag 2 af en ging ook naar bed.
Helaas kon ik de slaap niet vatten en heb zeker tot middernacht liggen dommelen.
Er was net buiten onze kamer een TL-licht dat de kamer erg licht hield (zelfs lichter dan overdag) en daarnaast onweerde en regende het behoorlijk.
Op een gegeven moment was ik toch wel wat dieper in slaap en werd ik wreed gewekt:
Tokeh!, Tokeh!
En zo ging het luid een aantal keren door. Helass heb ik het aantal keren niet geteld, dus ik weet niet of het er zeven waren, het waren er in ieder geval behoorlijk veel.
En het leek alsof het beest naast mijn oor zat, maar ik kon hem in de toch redelijk verlichte kamer niet ontdekken.
Uiteindelijk hebben we tot een uur of zeven geslapen en na een douche hebben we ons aangekleed en zijn buiten op de veranda, gaan ontbijten:
Nasi, Bami en wat andere hapjes zoals Fricandel Pan en gebakken Tahoe.

Na het ontbijt zijn we met de bus op pad gegaan.
Eerst hebben we 2 keer een ronde door het dorp moeten maken omdat we niet linksaf de hoofdweg op mochten en gelukkig na de tweede ronde op een ander punt wel en toen zijn we richting Merapi gegaan.
Je kan wel zien dat dit wat meer achterland is, want de wegen zijn vaak erg aan groot onderhoud toe en zo te zien gaat dat nog lang niet gebeuren.
De bevolking in deze streek leeft grotendeels van het land en wat daar telkens op kleine perceeltjes verbouwd wordt.
Vooral ’s ochtends was bijna iedereen aan het werk, maar ’s middags alleen de ouderen en aan de mensen kan je zien dat het een hard leven is.
Gezien het feit dat het hier totaal geen toeristisch gebied is, kon ik het ook niet over mijn hart verkrijgen om de gezichten van deze mensen te fotograferen.
Ik heb wel wat foto’s genomen in het voorbijgaan, maar moet nog bekijken hoeveel daarvan gelukt zijn.
Wat je in ieder geval veel ziet is dat veelo ouderen erge grote bossen gras en andersoortige halmen droegen.
De omgeving van Boyolali staat bekend om zijn koeien, die echt zwart-bond zijn en ook qua bouw erg Nederlands aandoen.
Ze zijn alleen veel minder doorvoed dan het Nederlandse vee!
Onderweg hebben we ook meteen een nieuwe simkaart voor de telefoon gekocht, wat het bellen onderling gelukkig een stuk goedkoper maakt dan de 1.50 per minuut die T-mobil vraagt.
Daarna meteen even met Hans gebeld om te melden dat we goed waren aangekomen en ons nummer meteen door te geven.
En toen weer op pad..

Eerst zijn we daarna naar een soort uitkijkpost gereden dat uitkeek over een dal. Er waren op de berg grote letters a la Hollywood aangebracht, maar het heette hier New Selo.
Er was een mooi uitkijkpunt gecreëerd, maar helaas was het niet erg helder, dus we konden niet erg ver weg kijken, laat staan fotograferen.
Maar toch, we hebben daar koffie gedronken en de dames (moeder en 2 dochtertjes) van het stalletje waren Tempeh aan het bakken, die door een soort gekruid deeg was gehaald.
Hoewel we in Holland niet erg van Tempeh houden, omdat deze meestal zo hard is, was deze heerlijk zacht en smaakte heel lekker.
In het deeg zaten o.a wat verse kruiden en een lenteuitje.

Nadat we het voor gezien hielden zijn we doorgereden naar een uitkijpunt/museum/bioscoop met drinkgelegenheid om van daaraf eerst naar de Merapi te kijken, die zich echter erg in de mist verscholen hield daarna hebben we in de bioscoop een film gezien, eesrt over voor de laatste uitbarsting, gevolgd door beelden van de uitbarsting en de evacuatie van de mensen die rond de vulkaan leefden.
Het was indrukwekkend en dan te bedenken dat je op een berg recht tegenover de vulkaan staat.
Gelukkig is hij momenteel erg rustig.
Na wat gedronken te hebben ging ik nog even naar de WC en dacht mezelf opgesloten te hebben,
Dit omdat ik de deur niet open kon krijgen.
Ik kon geen grip krijgen om hem naar me toe te trekken en , waarschijnlijk toch wegens jetlag, dacht ik vervolgens dat de deur naar buiten toe open ging en dat lukte dus helemaal niet.
Gelukkig kon ik door een raampje naar buiten kijken en werd ik na wat roepen bevrijd.
Bellen naar Tofik wilde in ieder geval niet lukken, want hoewel de telefoon aangaf dat ik genoeg bereik had, kreeg ik toch geen verbinding.

Daarna zijn we de hele weg terug gereden, kwamen nog vast te staan op een groentemarkt langs de weg en uiteindelijk kwamen we rond vier uur weer bij het hotel aan We waren net op de kamer en toen werd er geklopt en kregen we koffie en thee, met lekkere net gebakken banaan erbij.

‘s Avonds hebben we langs de straat lekker een sateh ajam gegeten en daarna lekker naar bed.

Comments are closed.